മിഖായേൽ മോർ ദിവന്നാസിയോസ് മെത്രാപ്പോലീത്ത

"മലങ്കരയുടെ ഗർജ്ജിക്കുന്ന സിംഹം" എന്നറിയപ്പെടുന്ന മിഖായേൽ മോർ ദിവന്നാസിയോസ്, 1879 ജൂൺ 15-ന് കേരളത്തിലെ കായംകുളത്ത് പ്രശസ്തമായ ആലുംമൂട്ടിൽ കുടുംബത്തിലെ സുവിശേഷകൻ ജോണിന്റെയും കിഴിലേത്ത് അച്ചാമ്മയുടെയും മൂത്ത മകനായ മിഖായേലായി ജനിച്ചു. ആദ്യകാലം മുതൽ തന്നെ, യുവ മിഖായേൽ ആത്മീയ കാര്യങ്ങളോട് അസാധാരണമായ ഭക്തിയും തന്റെ ശുശ്രൂഷയിലുടനീളം പ്രയോജനപ്പെട്ട മികച്ച ബുദ്ധിശക്തിയും പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നു.

സ്വദേശമായ കായംകുളത്ത് പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസം പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം മിഖായേൽ കോട്ടയം എം.ഡി. സെമിനാരി ഹൈസ്കൂളിൽ ഇംഗ്ലീഷ് പഠനം തുടർന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അക്കാദമിക മികവും ആത്മീയ തീക്ഷ്ണതയും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ പോയില്ല, 18-ാമത്തെ വയസ്സിൽ, സന്ദർശനത്തിനെത്തിയ മലങ്കര മെത്രാപ്പോലീത്ത പുലിക്കോട്ടിൽ ജോസഫ് മോർ ദിവന്നാസിയോസ് അദ്ദേഹത്തെ നേരിട്ട് വിളിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നാടകീയമായ ഒരു വഴിത്തിരിവുണ്ടായി. ഈ ദൈവിക വിളി അദ്ദേഹത്തെ സഭയ്ക്കുവേണ്ടി അസാധാരണമായ സേവനത്തിന്റെ ഒരു ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള പാത ഒരുക്കി.

1898 ജനുവരി 7-ന് മോർ ജോസഫ് ദിവന്നാസിയോസിന്റെ കാർമ്മികത്വത്തിലാണ് മിഖായേലിന്റെ കോറൂയോ (സഭയിലെ വായനക്കാരൻ) സ്ഥാനാഭിഷേകം നടന്നത്, ഇത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഔപചാരിക ശുശ്രൂഷയുടെ തുടക്കം കുറിച്ചു. 1901/1902-ൽ പഴയ സെമിനാരിയിൽ വെച്ച് ബഹുമാനപ്പെട്ട മോർ ഗീവർഗ്ഗീസ് ഗ്രിഗോറിയോസ് ചതുരുത്തിൽ അദ്ദേഹത്തെ യൗപ്ദൈക്കിനോ (സബ് ഡീക്കൻ) ആയി വാഴിച്ചതോടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മീയ യാത്ര തുടർന്നു. പിന്നീട് യുവ ഡീക്കൻ മോർ ദിവന്നാസിയോസിനൊപ്പം കോട്ടയത്തേക്ക് പോയി, അവിടെ എം.ഡി. സെമിനാരിയിലും പഴയ സെമിനാരിയിലും തീവ്രമായ ദൈവശാസ്ത്ര പഠനത്തിൽ മുഴുകി.

കൊല്ലവർഷം 1081-ൽ (1905-1906) കായംകുളം കദീസാ പള്ളിയിൽ വെച്ച് പുലിക്കോട്ടിൽ മോർ ദിവന്നാസിയോസ് ജോസഫിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണ ഡീക്കൻ സ്ഥാനം (ശെമ്മാശൻ) ലഭിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മീയ രൂപീകരണം ഒരു സുപ്രധാന നാഴികക്കല്ലിലെത്തി. പൂർണ്ണ ഡീക്കനായി അദ്ദേഹത്തെ വാഴിച്ച പരുമലയിലെ മഹാനായ വിശുദ്ധ ഗ്രിഗോറിയോസ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള ഈ വിശുദ്ധ പിതാക്കന്മാരുടെ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശത്തിൽ യുവ മിഖായേലിന്റെ വിശ്വാസം ആഴമുള്ളതാകുകയും സഭാകാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗ്രാഹ്യം പക്വമാവുകയും ചെയ്തു.

1908 ഓഗസ്റ്റ് 30-ന് പരുമല സെമിനാരിയിൽ വെച്ച് പൗരോഹിത്യ സ്ഥാനത്തേക്ക് വാഴിക്കപ്പെട്ടതോടെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശെമ്മാശ സ്ഥാനത്തിലൂടെയുള്ള യാത്ര പൂർത്തിയായി. ഈ സുപ്രധാന വേളയിൽ വിശിഷ്ടരായ പിതാക്കന്മാരുടെ ഒരു നിര തന്നെ പങ്കെടുത്തു: മോർ ഗീവർഗ്ഗീസ് ദിവന്നാസിയോസ് പ്രധാന മുഖ്യകാർമ്മികനായിരുന്നു, കൂടാതെ പുലിക്കോട്ടിൽ മോർ ദിവന്നാസിയോസ്, മോർ ഒസ്താത്തിയോസ് സ്ലീബാ (അന്ത്യോഖ്യൻ സിംഹാസനത്തിന്റെ പ്രതിനിധി), മോർ കൂറിലോസ് പൗലോസ് എന്നിവർ സഹകാർമ്മികരുമായിരുന്നു. അഞ്ചു പതിറ്റാണ്ടോളം നീണ്ടുനിന്ന ഫാദർ മിഖായേലിന്റെ പൗരോഹിത്യ ശുശ്രൂഷയുടെ തുടക്കം ഈ പുണ്യമുഹൂർത്തത്തിലായിരുന്നു.

1905 മുതൽ 1910 വരെ ഫാദർ മിഖായേൽ കോട്ടയത്തെ എം.ഡി. സെമിനാരിയിൽ സ്തുത്യർഹമായ സേവനം അനുഷ്ഠിച്ചു, അവിടെ ഭാവി സഭാ നേതാക്കളുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും ആത്മീയ രൂപീകരണത്തിനുമായി അദ്ദേഹം സ്വയം സമർപ്പിച്ചു. ഈ കാലയളവിൽ സൺഡേ സ്കൂൾ പ്രസ്ഥാനം, സുറിയാനി യൂത്ത് അസോസിയേഷൻ, മലങ്കര മിഷനറി സൊസൈറ്റി എന്നിവയുൾപ്പെടെ സുപ്രധാനങ്ങളായ നിരവധി ആത്മീയ സംഘടനകളിലെ സജീവ പ്രവർത്തകൻ എന്ന നിലയിൽ അദ്ദേഹം വിലമതിക്കാനാവാത്ത സേവനം നൽകി. ഈ സംഘടനകളോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമർപ്പണം സമഗ്രമായ സഭാ വികസനത്തിനും ഭാവി തലമുറകളെ വിശ്വാസത്തിൽ വളർത്തുന്നതിനുമുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാട് പ്രകടമാക്കി.

ഫാദർ മിഖായേലിന്റെ ശുശ്രൂഷ സെമിനാരിയുടെയും പള്ളിയുടെയും മതിലുകൾക്കപ്പുറത്തേക്ക് വ്യാപിച്ചു. സുവിശേഷം ലോകവുമായുള്ള ഇടപെടലിന് ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കിക്കൊണ്ട് അദ്ദേഹം പൗരജീവിതത്തോടും തന്റെ സമൂഹത്തിന്റെ ഉന്നമനത്തോടും അഗാധമായ പ്രതിബദ്ധത പുലർത്തി. കായംകുളത്തും പരിസരങ്ങളിലും അദ്ദേഹം സുപ്രധാനമായ സുവിശേഷ വേലകൾ ഏറ്റെടുത്തു, തന്റേതായ പ്രസംഗങ്ങളിലൂടെയും വ്യക്തിപരമായ സാക്ഷ്യത്തിലൂടെയും നിരവധി ആളുകളെ ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം, അതിന്റെ ആഴത്തിനും ഗാംഭീര്യത്തിനും പേരുകേട്ടതാണ്, അത് ശ്രോതാക്കളെ ആകർഷിക്കുകയും ജനങ്ങളെ വിശ്വാസത്തിലേക്ക് അടുപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ പ്രാരംഭത്തിൽ മലങ്കര സഭയിൽ തർക്കങ്ങൾ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെടുകയും വിശ്വാസത്തിന്റെ പുരാതന സമൂഹത്തെ തകർക്കുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, ഫാദർ മിഖായേലിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം അതിശയകരമായ വ്യക്തതയോടെ ഉയർന്നുവന്നു. വേദന നിറഞ്ഞ ഒരു പിളർപ്പ് മലങ്കര സുറിയാനി സഭയെ വിഭജിച്ചപ്പോൾ, അദ്ദേഹം തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രയാസകരമായ തീരുമാനത്തെ അഭിമുഖീകരിച്ചു. വ്യക്തിപരമായ അഗാധമായ ബന്ധങ്ങളും വിവിധ കോണുകളിൽ നിന്നുള്ള കടുത്ത സമ്മർദ്ദവും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, ഫാദർ മിഖായേൽ വിശുദ്ധ അന്ത്യോഖ്യൻ പാത്രിയാർക്കാസനത്തോടുള്ള അചഞ്ചലമായ കൂറിന്റെ നെടുംതൂണായി നിലകൊണ്ടു.

ഈ ധീരമായ നിലപാട് കാരണം, തന്നെ പൗരോഹിത്യത്തിലേക്ക് വാഴിച്ച വട്ടശ്ശേരിൽ മോർ ദിവന്നാസിയോസുമായി വേർപിരിയാനും, പകരം അന്ത്യോഖ്യയിലെ പുരാതന സിംഹാസനത്തിന്റെ ഐക്യവും അപ്പോസ്തോലിക അധികാരവും ഉയർത്തിപ്പിടിക്കാനും അദ്ദേഹം തീരുമാനിച്ചു. വ്യക്തിപരമായി അദ്ദേഹത്തിന് വലിയ വില നൽകേണ്ടി വന്ന ഒരു തീരുമാനമായിരുന്നു അത്, എന്നാൽ യഥാർത്ഥ അപ്പോസ്തോലിക പാരമ്പര്യമെന്ന് താൻ വിശ്വസിച്ചതിനോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ അചഞ്ചലമായ പ്രതിബദ്ധത ഇത് പ്രകടമാക്കി. വ്യാപകമായ ആശയക്കുഴപ്പത്തിന്റെയും വിഭജനത്തിന്റെയും സമയത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൃഢമായ നിലപാട് അദ്ദേഹത്തെ വിശ്വാസത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സംരക്ഷകനായി അടയാളപ്പെടുത്തുകയും "മലങ്കരയുടെ ഗർജ്ജിക്കുന്ന സിംഹം" എന്ന വിശേഷണം നേടിക്കൊടുക്കുകയും ചെയ്തു.

ഈ കോലാഹലങ്ങൾക്കിടയിൽ, ഫാദർ മിഖായേൽ കോട്ടയത്തെ എം.ഡി. സെമിനാരിയിലെ തന്റെ സ്ഥാനം ഉപേക്ഷിച്ച് തന്റെ ജന്മനാടായ കായംകുളത്തേക്ക് മടങ്ങി. ഒറ്റപ്പെടലിലേക്ക് പിൻവാങ്ങുന്നതിനുപകരം, അദ്ദേഹം ജനസേവനത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു, പന്ത്രണ്ട് വർഷം മുനിസിപ്പൽ കൗൺസിലറായി സേവനമനുഷ്ഠിക്കുകയും തിരുവിതാംകൂറിലെ നിയമനിർമ്മാണ സ്ഥാപനമായ ശ്രീ മൂലം പ്രജാസഭയിൽ കായംകുളത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഈ സ്ഥാനങ്ങളിലൂടെ, പാത്രിയാർക്കാസനത്തോടുള്ള അചഞ്ചലമായ കൂറ് നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടുതന്നെ അദ്ദേഹം ജനങ്ങളെ സേവിക്കുന്നത് തുടർന്നു.

സഭയുടെ ഏറ്റവും ദുഷ്കരമായ കാലഘട്ടത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അചഞ്ചലമായ കൂറും നേതൃപാടവവും സഭയോടുള്ള വിശ്വസ്തമായ സേവനവും പരിഗണിച്ച്, ഫാദർ മിഖായേലിനെ മെത്രാപ്പോലീത്ത സ്ഥാനത്തേക്ക് തിരഞ്ഞെടുത്തു. 1926 സെപ്റ്റംബർ 30-ന് അന്ത്യോഖ്യൻ പ്രതിനിധിയായ മോർ യൂലിയോസ് ഏലിയാസ് കോറോയ്‌ക്കൊപ്പം മെത്രാഭിഷേകത്തിനായി അദ്ദേഹവും (ക്നാനായ സമുദായത്തിനായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട) റവ. ഫാ. ഒട്ടത്തൈക്കൽ തോമസും ഇന്ത്യയിൽ നിന്ന് ജറുസലേമിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. 1926 ഒക്ടോബർ 6-ന് ബോംബെയിൽ നിന്ന് എസ്.എസ്. പിൽസാന എന്ന ഇറ്റാലിയൻ കപ്പലിൽ കയറി, അവരുടെ ശുശ്രൂഷയെ എന്നെന്നേക്കുമായി മാറ്റിമറിച്ച ഒരു യാത്രയ്ക്ക് അവർ തുടക്കം കുറിച്ചു.

1926 ഒക്ടോബർ 20-ന് പോർട്ട് സെയ്ദിൽ എത്തിയ ശേഷം ട്രെയിൻ മാർഗ്ഗം ജറുസലേമിലേക്കുള്ള പുണ്യയാത്ര തുടർന്നു. ആ സമയം പരിശുദ്ധ ഇഗ്നാത്തിയോസ് ഏലിയാസ് തൃതീയൻ പാത്രിയാർക്കീസ് ബാവാ പരിശുദ്ധ നഗരത്തിലെ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സാന്നിധ്യത്തിന്റെ പുരാതന കേന്ദ്രമായ ജറുസലേമിലെ സെന്റ് മാർക്ക്സ് ദയറായിലായിരുന്നു താമസിച്ചിരുന്നത്. അപ്പോസ്തോലിക ഗാംഭീര്യം നിറഞ്ഞ ഭക്തിനിർഭരമായ ഒരു ചടങ്ങിൽ, മെത്രാപ്പോലീത്ത സ്ഥാനാർത്ഥികളെ വസ്ത്രങ്ങൾ അണിയിക്കുകയും കുരിശും കത്തിച്ച മെഴുകുതിരിയും പിടിച്ചുകൊണ്ട് പുരാതന പള്ളിയിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്തു.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് പാരമ്പര്യത്തിൽ എപ്പിസ്കോപ്പൽ വാഴ്ചയ്ക്ക് ആവശ്യമായ ആദ്യപടിയായി 1926 ഒക്ടോബർ 20-ന് റവ. ഫാ. മിഖായേലും റവ. ഫാ. തോമസും റമ്പാൻ (സന്യാസി) ആയി വാഴിക്കപ്പെട്ടു. തുടർന്ന് 1926 ഒക്ടോബർ 27-ന് ഈ രണ്ട് റമ്പാന്മാരും, മർദ്ദീൻ സ്വദേശിയും പരിശുദ്ധ പത്രോസ് തൃതീയൻ പാത്രിയാർക്കീസ് ബാവായുടെ അനന്തരവനുമായിരുന്ന മിഖായേൽ റമ്പാനും, ചരിത്രപരമായ ഒരു ചടങ്ങിൽ മെത്രാപ്പോലീത്തമാരായി വാഴിക്കപ്പെട്ടു. മലങ്കര സഭയുടെ ചരിത്രം രൂപപ്പെടുത്തിയ ദിവന്നാസിയോസ് മെത്രാപ്പോലീത്തമാരുടെ വലിയ പാരമ്പര്യവുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പരിശുദ്ധ ഇഗ്നാത്തിയോസ് ഏലിയാസ് തൃതീയൻ പാത്രിയാർക്കീസ് ബാവാ അദ്ദേഹത്തിന് മിഖായേൽ മോർ ദിവന്നാസിയോസ് എന്ന പേരു നൽകി.

ജറുസലേമിലെ ബിഷപ്പ് മോർ ഗീവർഗ്ഗീസ് ഗബ്രിയേൽ, പ്രതിനിധി മോർ യൂലിയോസ് ഏലിയാസ്, കൂടാതെ മറ്റ് നിരവധി വൈദികർ എന്നിവരും വാഴ്ചാ ശുശ്രൂഷയിൽ പങ്കെടുത്തു. പട്ടാഭിഷേകത്തിനുശേഷം, പുതിയ ബിഷപ്പുമാർ അമ്പത് ദിവസം ജറുസലേമിൽ തങ്ങുകയും നമ്മുടെ കർത്താവ് നടക്കുകയും പ്രാർത്ഥിക്കുകയും കഷ്ടപ്പെടുകയും മരണത്തെ വിജയിക്കുകയും ചെയ്ത പുണ്യസ്ഥലങ്ങൾ സന്ദർശിക്കുകയും ചെയ്തു. ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ പുണ്യസ്ഥലങ്ങളിലെ ഈ നീണ്ട പ്രാർത്ഥനയും തീർത്ഥാടനവും അവരുടെ ആത്മീയ ജീവിതത്തെ ആഴമുളവാക്കുകയും അവരെ കാത്തിരിക്കുന്ന വെല്ലുവിളി നിറഞ്ഞ ശുശ്രൂഷയ്ക്ക് അവരെ സജ്ജരാക്കുകയും ചെയ്തു.

പുതുതായി വാഴിക്കപ്പെട്ട ബിഷപ്പുമാർ 1927 ഫെബ്രുവരി 11-ന് ആലുവയിൽ തിരിച്ചെത്തി, അവിടെ വടകര പള്ളിയിൽ വച്ച് അന്ത്യോഖ്യൻ പ്രതിനിധിയായ മോർ ഒസ്താത്തിയോസ് സ്ലീബായെ സന്ദർശിച്ചു. അവിടെനിന്നും 1927 ഫെബ്രുവരി 12-ന് അവർ കോട്ടയത്തെത്തിയപ്പോൾ പാത്രിയാർക്കാസനത്തോട് കൂറുള്ള വിശ്വാസികൾ വലിയ സന്തോഷത്തോടെ അവരെ സ്വീകരിച്ചു. ഒരു മെത്രാപ്പോലീത്ത എന്ന നിലയിൽ, മോർ ദിവന്നാസിയോസ് സഭയുടെ ഏറ്റവും വെല്ലുവിളി നിറഞ്ഞ കാലഘട്ടങ്ങളിലൊന്നിലൂടെ വിവേകത്തോടും ധൈര്യത്തോടും കൂടി വിശ്വാസികളെ നയിച്ചു, സഭയ്ക്ക് ശക്തിയുടെ കരുത്തുറ്റ നെടുംതൂണായി അദ്ദേഹം മാറി.

1931 മാർച്ചിൽ പരിശുദ്ധ ഇഗ്നാത്തിയോസ് ഏലിയാസ് തൃതീയൻ പാത്രിയാർക്കീസ് ബാവാ മലങ്കരയിൽ എത്തിയപ്പോൾ, മോർ ദിവന്നാസിയോസ് മിഖായേൽ നിർണായകമായ ഒരു പങ്ക് വഹിച്ചു. അദ്ദേഹം പാത്രിയാർക്കീസ് ബാവായുടെ വ്യക്തിഗത പരിഭാഷകനായും സഹായിയായും പ്രവർത്തിച്ചു, പാത്രിയാർക്കീസും മലങ്കര വിശ്വാസികളും തമ്മിലുള്ള ആശയവിനിമയം സുഗമമാക്കി. ഒരു നിർണായക കാലഘട്ടത്തിൽ സഭാകാര്യങ്ങളുടെ കേന്ദ്രസ്ഥാനത്ത് അദ്ദേഹത്തെ പ്രതിഷ്ഠിച്ച ഈ സ്ഥാനം, പാത്രിയാർക്കീസിന് അദ്ദേഹത്തോടുള്ള വിശ്വാസവും ആത്മവിശ്വാസവും പ്രകടമാക്കി.

1932 ഫെബ്രുവരി 13-ന് പാത്രിയാർക്കീസ് ബാവാ കാലം ചെയ്യുന്നതുവരെ മോർ മിഖായേൽ തന്റെ അചഞ്ചലമായ സേവനം തുടർന്നു. പാത്രിയാർക്കീസ് ബാവായുടെ വേർപാട് മുഴുവൻ സഭയ്ക്കും, പ്രത്യേകിച്ച് അദ്ദേഹത്തോട് വളരെ അടുത്തു പ്രവർത്തിച്ചിരുന്ന മോർ മിഖായേലിന് അഗാധമായ നഷ്ടമായിരുന്നു. ഈ ദുഃഖത്തിനിടയിലും, മോർ മിഖായേൽ വിശ്വാസികളെ ശക്തിപ്പെടുത്താനും വിശുദ്ധ അന്ത്യോഖ്യൻ സിംഹാസനവുമായുള്ള ബന്ധം നിലനിർത്താനും തുടർന്നും പ്രവർത്തിച്ചു.

വിശുദ്ധ സഭയിലെ തന്റെ ശുശ്രൂഷയിലുടനീളം ലൗകികമായ എപ്പിസ്കോപ്പൽ പദവികളിൽ നിന്നും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായി അഗാധമായ ലാളിത്യത്തിന്റെയും ഭക്തിയുടെയും ജീവിതം നയിച്ചതിലൂടെ മോർ ദിവന്നാസിയോസ് മിഖായേൽ പേരുകേട്ടവനായിരുന്നു. എപ്പിസ്കോപ്പൽ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ തത്വശാസ്ത്രം അദ്ദേഹം പ്രസിദ്ധമായി ഇപ്രകാരം പ്രഖ്യാപിച്ചു: "മെത്രാൻ സ്ഥാനമേൽക്കുന്നതോടൊപ്പം, ഞാൻ നാല് കാര്യങ്ങൾ എനിക്കായി സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്: കീറിയ വസ്ത്രങ്ങൾ, കീറിയ കിടക്ക, ഉണക്കറൊട്ടി, പച്ചവെള്ളം. ഇവ എനിക്കുണ്ട്, അതെന്റെ കുട്ടികൾ എനിക്ക് നൽകും. വിശുദ്ധ അന്ത്യോഖ്യൻ സിംഹാസനത്തോട് ഭക്തികേട് കാണിച്ച് എനിക്കൊന്നും നേടേണ്ടതില്ല."

ഇതൊരു വെറും വാചാടോപം മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു യഥാർത്ഥ ജീവിതരീതിയായിരുന്നു. ഉയർന്ന സഭാ പദവികൾക്കൊപ്പം പലപ്പോഴും ലഭിക്കുന്ന ആഡംബര ഭക്ഷണങ്ങൾ നിരസിച്ചുകൊണ്ട് കഞ്ഞിയും പച്ചക്കറി കറികളും അടങ്ങിയ സാധാരണക്കാരന്റെ ഭക്ഷണം മോർ മിഖായേൽ ആസ്വദിച്ചു കഴിച്ചു. തന്റെ സ്വത്തുക്കളും വ്യക്തിപരമായ സമ്പാദ്യങ്ങളും അദ്ദേഹം പാവപ്പെട്ടവർക്കും ആവശ്യക്കാർക്കുമായി നൽകി, ഉപവി പ്രവർത്തനങ്ങളുടെയും വിനയത്തിന്റെയും സുവിശേഷ സന്ദേശം ഏറ്റവും പ്രായോഗികവും സ്പഷ്ടവുമായ രീതിയിൽ അദ്ദേഹം പ്രാവർത്തികമാക്കി. യഥാർത്ഥ ആത്മീയ അധികാരം വരുന്നത് ഭൗതിക സുഖസൗകര്യങ്ങളിൽ നിന്നല്ല, മറിച്ച് ആത്മാർത്ഥമായ ത്യാഗത്തിൽ നിന്നും സേവനത്തിൽ നിന്നുമാണെന്ന് തെളിയിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതശൈലി വാക്കുകളില്ലാത്ത ശക്തമായ ഒരു പ്രസംഗമായിരുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ അജപാലന ശുശ്രൂഷയും അസാധാരണമായിരുന്നു. സാധാരണ ജനങ്ങളോട് അടുത്തിടപഴകുന്നതിനായി ആഡംബര യാത്രാ മാർഗ്ഗങ്ങൾ ഒഴിവാക്കിയ മോർ മിഖായേൽ കാൽനടയായും കാളവണ്ടിയിലുമാണ് ഇടവക പള്ളികൾ സന്ദർശിച്ചത്. ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ അദ്ദേഹം നേരിട്ട് അന്വേഷിച്ചു, അവരുടെ ക്ഷേമത്തിനായി വിവിധ ക്രമീകരണങ്ങൾ ചെയ്തു, എല്ലാവരെയും പേര് ചൊല്ലി വിളിച്ചു, ഇത് ഇടവകാംഗങ്ങൾക്ക് അദ്ദേഹത്തോട് ആഴത്തിലുള്ള സ്നേഹം വളർത്താൻ കാരണമായി. ഈ വ്യക്തിപരമായ സ്പർശവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശക്തമായ പ്രസംഗവും ഇടയനും അജഗണങ്ങളും തമ്മിൽ അഭേദ്യമായ ഒരു ബന്ധം സൃഷ്ടിച്ചു.

ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ തൃക്കൊതമംഗലം മോർ ശർബീൽ ദയറായിൽ തന്റെ ആസ്ഥാനം സ്ഥാപിച്ചുകൊണ്ട് മോർ മിഖായേൽ പന്ത്രണ്ട് വർഷക്കാലം കോട്ടയം ഭദ്രാസനത്തിന്റെ കാര്യങ്ങൾ നിർവ്വഹിച്ചു. സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് ആത്മീയതയുടെ ഈ പുരാതന കേന്ദ്രത്തിൽ നിന്നും, വിവേകത്തോടും ദൃഢതയോടും അനുകമ്പയോടും കൂടി പ്രക്ഷുബ്ധമായ കാലഘട്ടങ്ങളിലൂടെ അദ്ദേഹം ഭദ്രാസനത്തെ നയിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭരണപരമായ പാടവം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മീയ ആഴവുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്നതായിരുന്നു, ഇത് അദ്ദേഹത്തെ ഫലപ്രദവും പ്രിയപ്പെട്ടവനുമായ ഒരു നേതാവാക്കി മാറ്റി.

മലങ്കര സൺഡേ സ്കൂൾ അസോസിയേഷൻ സ്ഥാപിച്ചതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും നിലനിൽക്കുന്ന സംഭാവനകളിലൊന്ന്, സഭയിലുടനീളമുള്ള കുട്ടികളുടെ മതപഠനത്തിനും ആത്മീയ രൂപീകരണത്തിനുമായി ഒരു സുപ്രധാന സ്ഥാപനം അദ്ദേഹം സൃഷ്ടിച്ചു. സഭയുടെ ഭാവി ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസത്തിൽ കുട്ടികളെ ശരിയായി പഠിപ്പിക്കുന്നതിലും വളർത്തുന്നതിലും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഗാധമായ ധാരണ ഈ ദീർഘവീക്ഷണമുള്ള നടപടിയിലൂടെ പ്രകടമായി. മലങ്കര സഭയിലെ മതവിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായി സൺഡേ സ്കൂൾ അസോസിയേഷൻ ഇന്നും തുടരുന്നു.

തന്റെ എപ്പിസ്കോപ്പൽ വാഴ്ചക്കാലത്ത്, പിന്നീട് പ്രധാന സഭാ നേതാക്കളായി മാറിയ നിരവധി വൈദികർക്ക് മോർ മിഖായേൽ പട്ടം നൽകി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകളിൽ നിന്നും പൗരോഹിത്യം സ്വീകരിച്ചവരിൽ പരേതരായ മോർ യൂലിയോസ് യാക്കോബ് (മഞ്ഞനിക്കര), മോർ തിമോത്തിയോസ് യാക്കോബ് (തൃക്കൊതമംഗലം), മോർ ഈവാനിയോസ് ഫിലിപ്പോസ് (വെള്ളൂർ) എന്നിവരും ഉൾപ്പെടുന്നു. ഈ പട്ടംകൊടുക്കലുകളിലൂടെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വാധീനം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതകാലത്തിനപ്പുറത്തേക്ക് വ്യാപിക്കുകയും വരും തലമുറകൾക്ക് സഭയുടെ നേതൃത്വത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.

സഭാ ക്രമത്തിന്റെയും അച്ചടക്കത്തിന്റെയും നിർഭയനായ സംരക്ഷകനായിരുന്നു മോർ മിഖായേൽ എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. മദ്ബഹായിൽ ധിക്കാരപരമായി പെരുമാറുകയോ സഭയുടെ പവിത്രമായ പാരമ്പര്യങ്ങളിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യുകയോ ചെയ്യുന്നവരെ ശാസിക്കാൻ അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും മടികാണിച്ചിരുന്നില്ല. ഈ ധൈര്യവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വ്യക്തിപരമായ വിശുദ്ധിയും, അദ്ദേഹത്തോട് വിയോജിച്ചവരിൽ നിന്നുപോലും വലിയ ബഹുമാനം നേടിക്കൊടുത്തു. മാസ്മരികമായ ആഴവും ഗാംഭീര്യവുമുള്ളതായി വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ട അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം, അദ്ദേഹം സംസാരിക്കുമ്പോഴെല്ലാം ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റുകയും അധികാരം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

മോർ മിഖായേലിന്റെ ശുശ്രൂഷാ ജീവിതത്തിൽ അഗാധമായ വ്യക്തിപരമായ ദുഃഖങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു. 1926-ൽ അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ജറുസലേമിൽ വെച്ച് വാഴിക്കപ്പെട്ട ക്നാനായ ബിഷപ്പ് മോർ ദിയസ്കോറസ് തോമസ് പിന്നീട് റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയോട് കൂറുമാറുകയും ചെയ്തു. തന്നോടൊപ്പം ജറുസലേമിലേക്കുള്ള പുണ്യയാത്രയും മെത്രാഭിഷേകത്തിന്റെ അഗാധമായ അനുഭവവും പങ്കിട്ട അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഈ കൂറുമാറ്റം മോർ മിഖായേലിന് വലിയ സങ്കടമുണ്ടാക്കി. ഈ വ്യക്തിപരമായ വേദനയും ഇത് സഭയ്ക്ക് ഉണ്ടാക്കിയ വെല്ലുവിളികളും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, വിശ്വാസികൾക്ക് ധൈര്യം പകരാനും വിശ്വാസത്തിന്റെ എതിരാളികൾക്കെതിരെ ശക്തമായി പ്രതികരിക്കാനും മോർ മിഖായേൽ ശ്രമിച്ചു. ഇത്തരം വഞ്ചനകൾക്ക് മുന്നിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അചഞ്ചലത അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിശ്ചയദാർഢ്യം വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും അന്ത്യോഖ്യൻ അപ്പോസ്തോലിക സിംഹാസനത്തോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിബദ്ധത കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതാക്കുകയും ചെയ്തു.

1955 ഡിസംബർ 15-ന് പനാമ്പടി പള്ളിയിൽ വെച്ചാണ് മോർ മിഖായേൽ തന്റെ അവസാനത്തെ പൊതുപ്രസംഗം നടത്തിയത്. പ്രിയ ഗുരുവായിരുന്ന മോർ കൂറിലോസ് പൗലോസിന്റെ ഓർമ്മപ്പെരുന്നാളിനോടനുബന്ധിച്ച് അദ്ദേഹം ഏകദേശം ഒരു മണിക്കൂറോളം സംസാരിച്ചു. ജീവിതകാലം മുഴുവനുമുള്ള സ്വന്തം വിശ്വാസത്തിന്റെയും പോരാട്ടത്തിന്റെയും സഭയോടുള്ള അചഞ്ചലമായ പ്രതിബദ്ധതയുടെയും അനുഭവങ്ങൾ നിറഞ്ഞതായിരുന്നു അന്നത്തെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ. പ്രസംഗം അവസാനിപ്പിച്ച് പള്ളിമുറിയിൽ ഭക്ഷണം കഴിച്ച ശേഷം, കൂടിനിന്നിരുന്ന വൈദികരോടായി അദ്ദേഹം പ്രവചന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു: "പ്രിയ മക്കളേ, ഞാൻ ഉടനെ മരിക്കും."

ഇത്രയും സ്പഷ്ടമായ ഒരു പ്രഖ്യാപനത്തോട് പ്രതികരിക്കാനാവാതെ വൈദികർ നിശബ്ദരായി. അവസാനം, റവ. ഫാ. കുര്യാക്കോസ് മാളിയേൽ ചോദിച്ചു, "ഞങ്ങൾ തിരുമനസ്സിന്റെ അടുത്തുവരട്ടെയോ?". മോർ മിഖായേലിന്റെ മറുപടി ലളിതവും എന്നാൽ അർത്ഥവത്തുമായിരുന്നു: "അത് മതി." ഈ വാക്കുകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആസന്നമായ മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബോധ്യവും, താൻ വിശ്വസ്തതയോടെ സേവിച്ച സഭ തുടർന്നും പരിപാലിക്കപ്പെടുമെന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസവും വെളിപ്പെടുത്തി.

തൊട്ടടുത്ത ദിവസം മുതൽ മോർ മിഖായേലിന് ഭക്ഷണം ഇറക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടനുഭവപ്പെട്ടു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ നില വേഗത്തിൽ വഷളായി. ആരോഗ്യനില മോശമായതിനെത്തുടർന്ന്, രോഗീലേപന ശുശ്രൂഷകൾ നടത്തുകയും, താൻ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ സ്നേഹിക്കുകയും സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്ത സഭയുടെ പ്രാർത്ഥനകളും പരിചരണവും അദ്ദേഹത്തിന് നൽകുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നില വീണ്ടും വഷളാവുകയും, 1956 ജനുവരി 18 പുലർച്ചെ 3 മണിക്ക് മലങ്കരയുടെ ഗർജ്ജിക്കുന്ന സിംഹം തന്റെ ഇഹലോകവാസം വെടിയുകയും ചെയ്തു.

മോർ ഫീലക്സിനോസ് പൗലോസിന്റെ (പിന്നീട് കാതോലിക്കാ ബസേലിയോസ് പൗലോസ് ദ്വിതീയൻ ബാവ) കാർമ്മികത്വത്തിലാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കബറടക്ക ശുശ്രൂഷകൾ നടന്നത്. മുപ്പത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മെത്രാഭിഷേകത്തിനായി ജറുസലേമിലേക്ക് ഒപ്പം പോയ പ്രതിനിധിയായ മോർ യൂലിയോസ് ഏലിയാസ് കോറോ, അദ്ദേഹത്തെ ഔദ്യോഗിക വസ്ത്രങ്ങൾ അണിയിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ എപ്പിസ്കോപ്പൽ യാത്ര പൂർത്തീകരിച്ചു. നിരവധി പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ തങ്ങളെ നയിച്ച ഈ സ്നേഹനിധിയായ പിതാവിനോട് അന്ത്യാഞ്ജലി അർപ്പിക്കാൻ വിശ്വാസികൾക്കായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭൗതികശരീരം പള്ളിയിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു.

തങ്ങളുടെ ആത്മീയ പിതാവിന് യാത്രാമൊഴിയേകാൻ എത്തിയ അസംഖ്യം വിശ്വാസികൾ പങ്കെടുത്ത വിലാപയാത്രയ്ക്കുശേഷം പിറ്റേദിവസം ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് സംസ്കാര ചടങ്ങുകൾ പൂർത്തിയായി. മോർ മിഖായേലിന്റെ ഭൗതികശരീരം കേരളത്തിലെ കോട്ടയം ജില്ലയിലുള്ള പനാമ്പടി പള്ളിയിൽ കബറടക്കി, അത് ഇന്നും അവിടെ കുടികൊള്ളുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കബറിടം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മയെ ബഹുമാനിക്കുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മദ്ധ്യസ്ഥത തേടുകയും ചെയ്യുന്ന വിശ്വാസികളുടെ ഒരു പ്രധാന തീർത്ഥാടന കേന്ദ്രവും പ്രാർത്ഥനാ സ്ഥലവുമായി മാറിയിരിക്കുന്നു. വിശുദ്ധന്റെ തിരുശേഷിപ്പുകൾ കേരളത്തിലെ ചെന്നിത്തല ഹോറേബ് പള്ളിയിലും സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്, ഇത് വിശ്വാസികൾക്ക് മറ്റൊരു ആരാധനാ സ്ഥലമൊരുക്കുന്നു.

മോർ മിഖായേൽ മോർ ദിവന്നാസിയോസ് എന്ന നാമം ഇന്നും തലമുറകളോളം വരുന്ന ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസികൾക്ക് ഒരു പ്രചോദനമായി നിലനിൽക്കുന്നു. കടുത്ത സമ്മർദ്ദങ്ങളുടെയും വിഭജനത്തിന്റെയും കാലത്ത് അന്ത്യോഖ്യൻ പാത്രിയാർക്കാസനത്തോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ അചഞ്ചലമായ കൂറ്, അപ്പോസ്തോലിക പാരമ്പര്യത്തോടുള്ള ഉറച്ച നിലപാടിന്റെ ഒരു മാതൃക സൃഷ്ടിച്ചു, അത് ഇന്നും സഭയ്ക്ക് പ്രചോദനമേകുന്നു. വലിയ വ്യക്തിപരമായ നഷ്ടങ്ങൾ സഹിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ, അന്ത്യോഖ്യയിലെ പുരാതന സിംഹാസനവുമായുള്ള ബന്ധം നിലനിർത്താനുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ തീരുമാനം, യഥാർത്ഥ സഭാ ഐക്യം ഏത് ത്യാഗത്തിനും അർഹമാണെന്ന് തെളിയിച്ചു.

അദ്ദേഹം അഭിമാനത്തോടെ തന്റെ എപ്പിസ്കോപ്പൽ ജീവിതരീതിയായി അവകാശപ്പെട്ട കീറിയ വസ്ത്രങ്ങൾ, കീറിയ കിടക്ക, ഉണക്കറൊട്ടി, പച്ചവെള്ളം തുടങ്ങിയ അങ്ങേയറ്റത്തെ ലാളിത്യം നിറഞ്ഞ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം സഭാ നേതൃത്വത്തിലെ ഭൗതികത്വത്തിനെതിരെയുള്ള ഒരു ശാശ്വത വെല്ലുവിളിയായി നിലകൊള്ളുന്നു. സഭാ പദവികൾ പലപ്പോഴും ലൗകിക ബഹുമതികളും സുഖസൗകര്യങ്ങളും കൊണ്ടുവന്നിരുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ, ഓർത്തഡോക്സ് ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ കാതലായ ആത്മീയതയെ ഉൾക്കൊണ്ടുകൊണ്ട് സ്വമേധയാ ദാരിദ്ര്യവും പാവപ്പെട്ടവരോടുള്ള അനുകമ്പയും മോർ മിഖായേൽ തിരഞ്ഞെടുത്തു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാസ്മരികമായ പ്രസംഗങ്ങളും ശ്രദ്ധേയമായ ശബ്ദഗാംഭീര്യവും അധികാരവും ആത്മീയ ജ്ഞാനവും അന്നത്തെ വിശ്വാസികളെ ആകർഷിച്ചു. ഓരോരുത്തരെയും പേര് ചൊല്ലി വിളിക്കുന്ന രീതിയും, കാൽനടയായും കാളവണ്ടിയിലുമുള്ള ഇടവക സന്ദർശനങ്ങളും, തന്റെ അജഗണങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങളോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ സവിശേഷമായ ശ്രദ്ധയും അജപാലന പരിചരണത്തിന്റെ ഒരു വലിയ മാതൃക സൃഷ്ടിച്ചു.

മലങ്കര സൺഡേ സ്കൂൾ അസോസിയേഷൻ അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ചത് ഇന്നും ഫലം നൽകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു വലിയ പൈതൃകത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു, കാരണം തലമുറകളോളം വരുന്ന കുട്ടികൾക്ക് ഈ പ്രസ്ഥാനത്തിലൂടെയാണ് അവരുടെ അടിസ്ഥാന മതപഠനം ലഭിക്കുന്നത്. യുവാക്കളെ ശരിയായി മതപഠനം നടത്തുന്നതിലാണ് സഭയുടെ ഭാവി എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദീർഘവീക്ഷണം പ്രവചനാത്മകമായിരുന്നു എന്ന് കാലം തെളിയിച്ചു, കാരണം സൺഡേ സ്കൂൾ പ്രസ്ഥാനം ഇന്നത്തെ മലങ്കര സഭാ ജീവിതത്തിന്റെ ഏറ്റവും സുപ്രധാന ഘടകങ്ങളിലൊന്നായി മാറിയിരിക്കുന്നു.

അദ്ദേഹം കാലം ചെയ്ത ജനുവരി 18-ന് ആചരിക്കുന്ന മോർ മിഖായേലിന്റെ ഓർമ്മപ്പെരുന്നാൾ, കേരളത്തിലുടനീളമുള്ള നൂറുകണക്കിന് വിശ്വാസികളെ ഇന്നും ആകർഷിക്കുന്നു. "മലങ്കരയുടെ ഗർജ്ജിക്കുന്ന സിംഹം" എന്ന് അറിയപ്പെടുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ, പ്രതിസന്ധികളിൽ ധൈര്യം ആവശ്യമുള്ളപ്പോഴും, അപ്പോസ്തോലിക പാരമ്പര്യത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തത പരീക്ഷിക്കപ്പെടുമ്പോഴും, സഭ വിഭജനത്തെയോ ആശയക്കുഴപ്പത്തെയോ നേരിടുമ്പോഴും സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു. യഥാർത്ഥ ആത്മീയ അധികാരം വരുന്നത് ലൗകിക ശക്തിയിൽ നിന്നോ സുഖസൗകര്യങ്ങളിൽ നിന്നോ അല്ല, മറിച്ച് ത്യാഗപൂർണ്ണമായ സേവനത്തിൽ നിന്നും, അചഞ്ചലമായ വിശ്വസ്തതയിൽ നിന്നും, ദൈവജനത്തോടുള്ള ആത്മാർത്ഥമായ സ്നേഹത്തിൽ നിന്നുമാണെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.