സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ വിശ്വാസം

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ—ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പുരാതനമായ ക്രിസ്തീയ സമൂഹങ്ങളിലൊന്ന്—വിശുദ്ധ അപ്പോസ്തലന്മാർ പ്രസംഗിച്ചതും അന്ത്യോഖ്യാ സഭയുടെ പൈതൃക പാരമ്പര്യത്തിലൂടെ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടതുമായ വിശ്വാസത്തിന്റെ ജീവിക്കുന്ന തുടർച്ചയായി നിലകൊള്ളുന്നു. "ഓർത്തഡോക്സ്" എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥം സത്യവിശ്വാസം അല്ലെങ്കിൽ ശരിയായ വിശ്വാസം എന്നാണ്, ഈ വിശ്വാസം അപ്പോസ്തലന്മാരിൽ നിന്ന് ഇന്നുവരെ മാറ്റമില്ലാതെ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസികളെ സംബന്ധിച്ച്, വിശ്വാസം വെറും സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ ഒരു കൂട്ടമല്ല, മറിച്ച് ഒരു ജീവിക്കുന്ന അനുഭവമാണ്—പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ കൂട്ടായ്മയിൽ, തന്റെ പുത്രനായ യേശുക്രിസ്തുവിലൂടെ, പിതാവായ ദൈവവുമായുള്ള ഒരു ബന്ധം—സഭയുടെ വിശുദ്ധ കൂട്ടായ്മയിൽ.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ അതിന്റെ വേരുകൾ നേരിട്ട് അന്ത്യോഖ്യാ സഭയിലേക്ക് ചേർക്കുന്നു, ഇത് ശ്ലീഹാ പത്രോസ് ഏകദേശം എ.ഡി. 37-ൽ സ്ഥാപിച്ചതാണ് (cf. അപ്പോ. പ്രവൃ. 11:26). ക്രിസ്തുവിന്റെ അനുയായികൾ "ക്രിസ്ത്യാനികൾ" എന്ന് ആദ്യമായി വിളിക്കപ്പെട്ടത് അന്ത്യോഖ്യയിലാണ്.

വിശുദ്ധ പത്രോസിന്റെ ഏറ്റുപറച്ചിലിന്മേൽ—"നീ ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായ ക്രിസ്തുവാകുന്നു" (മത്തായി 16:16)—നിർമ്മിക്കപ്പെട്ട ഈ സഭ, നമ്മുടെ ആത്മീയ പൈതൃകത്തിന്റെ തൊട്ടിലാണ്. അന്ത്യോഖ്യയിൽ നിന്ന്, രക്ഷയുടെ സന്ദേശം കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറുമായി വ്യാപിച്ചു, നൂറ്റാണ്ടുകളിലെ പരീക്ഷണങ്ങൾ, പീഡനങ്ങൾ, ദൈവശാസ്ത്ര തർക്കങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ, സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ അതിന്റെ അപ്പോസ്തലിക വിശ്വാസത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്നു.

അന്ത്യോഖ്യാ സഭ ക്രിസ്തു തന്റെ സമൂഹം നിർമ്മിച്ച അടിത്തറയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ഈ വിശുദ്ധ നഗരത്തിൽ നിന്നാണ് മിഷനറിമാർ സുവിശേഷം ദൂരദേശങ്ങളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയത്. കാലങ്ങളിലൂടെ അഭംഗമായ അപ്പോസ്തലിക നേതൃത്വ പിന്തുടർച്ച, ആദിമസഭയെ സവിശേഷമാക്കിയ സിദ്ധാന്ത ശുദ്ധിയും ആരാധനയുടെ വിശുദ്ധിയും നിലനിർത്തുന്നതിൽ വിശ്വാസികളെ നയിക്കുന്നത് തുടരുന്നു.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ വിശ്വാസം നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണത്തിൽ (എ.ഡി. 325) ഉം പിന്നീട് കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിൽ (എ.ഡി. 381) വിപുലീകരിച്ചതിലും ഉറച്ചു വേരൂന്നിയിരിക്കുന്നു. ഈ വിശ്വാസപ്രമാണം ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഹൃദയം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു—പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തിലും, മനുഷ്യാവതാരത്തിലും, ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്ഷാകരമായ മരണത്തിലും ഉയിർപ്പിലും, നിത്യജീവന്റെ പ്രത്യാശയിലുമുള്ള വിശ്വാസം. ഈ അടിസ്ഥാന സത്യങ്ങൾ നമ്മുടെ എല്ലാ ദൈവശാസ്ത്ര ധാരണയുടെയും അടിസ്ഥാന ശിലയായി രൂപപ്പെടുന്നു.

ഈ ഏറ്റുപറച്ചിൽ നമ്മുടെ വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ പ്രഘോഷിക്കപ്പെടുന്ന വിശ്വാസ പ്രമാണമായി തുടരുന്നു, നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ഭാഷയായ പുരാതന സുറിയാനി ഭാഷയിൽ ആലപിക്കപ്പെടുന്നു. ഓരോ ദൈവിക ആരാധനയിലും, ഈ വിശ്വാസപ്രമാണം ഉരുവിടുമ്പോൾ, കാലങ്ങളിലൂടെ ഈ അതേ വിശ്വാസം ഏറ്റുപറഞ്ഞ സാക്ഷികളുടെ മഹത്തായ സമൂഹവുമായി നാം ഐക്യപ്പെടുന്നു. നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണം വെറും ഒരു ചരിത്ര രേഖയല്ല; അത് അപ്പോസ്തലിക സത്യത്തോടുള്ള സഭയുടെ അചഞ്ചലമായ പ്രതിബദ്ധതയുടെ ജീവിക്കുന്ന പ്രഘോഷണമാണ്.

ദൈവശാസ്ത്ര തർക്കങ്ങൾ പരിഹരിക്കുന്നതിനും ദൈവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചും പിതാവും പുത്രനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചും ഓർത്തഡോക്സ് ധാരണ സ്ഥാപിക്കുന്നതിനുമായി ഒന്നാം നിഖ്യാ സൂനഹദോസ് വിളിച്ചുകൂട്ടി. ഈ സൂനഹദോസിൽ എടുത്ത തീരുമാനങ്ങൾ ഏകദേശം രണ്ടായിരം വർഷമായി സഭയെ നയിച്ചു, അപ്പോസ്തലന്മാർക്ക് നൽകപ്പെട്ട വെളിപാടിനോട് വിശ്വാസം ശുദ്ധവും സത്യവുമായി തുടരുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പാക്കി.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ ഏകദൈവത്തെ മൂന്ന് ആളത്തങ്ങളിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നു: പിതാവ്, പുത്രൻ, പരിശുദ്ധാത്മാവ്—ദൈവത്വത്തിലും ശക്തിയിലും മഹത്വത്തിലും തുല്യർ. ഇത് ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെ കേന്ദ്ര രഹസ്യമാണ്, മനുഷ്യ യുക്തിയെ അതിലംഘിക്കുന്നതും എന്നാൽ ദൈവിക സ്നേഹത്തിലൂടെയും കൃപയിലൂടെയും വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടതുമായ ഒരു ഗഹനമായ സത്യം.

• പിതാവ് ദൃശ്യവും അദൃശ്യവുമായ സകലത്തിന്റെയും ഉറവിടവും സ്രഷ്ടാവുമാണ്. അവനിൽ നിന്ന് എല്ലാ അസ്തിത്വവും, എല്ലാ നന്മയും, എല്ലാ വിശുദ്ധിയും ഒഴുകുന്നു. അവൻ സർവ്വശക്തനും, സൃഷ്ടിയുടെ പരിപാലകനും, എല്ലാ കൃപയുടെയും ഉറവയുമാണ്.
• പുത്രൻ, നിത്യ വചനം (ലോഗോസ്), നമ്മുടെ രക്ഷയ്ക്കായി മനുഷ്യനായി. അവൻ അനുഗ്രഹീത കന്യകാമറിയത്തിൽ നിന്ന് മനുഷ്യ സ്വഭാവം സ്വീകരിച്ചു, നമ്മുടെ ഇടയിൽ നടന്നു, നീതിയുടെ വഴി നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചു, കുരിശിലെ തന്റെ ബലിയിലൂടെ, വിശ്വസിക്കുന്ന എല്ലാവർക്കും നിത്യജീവനിലേക്കുള്ള വഴി തുറന്നു.
• പരിശുദ്ധാത്മാവ് ആശ്വാസകനും വിശുദ്ധീകരിക്കുന്നവനുമാണ്, പിതാവിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്നവനും പിതാവിനോടും പുത്രനോടും ഒപ്പം വന്ദിക്കപ്പെടുന്നവനും സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നവനുമാണ്. ആത്മാവ് സഭയെ നയിക്കുന്നു, വിശ്വാസികൾക്ക് ജ്ഞാനം നൽകുന്നു, കൃപയിലൂടെ ഹൃദയങ്ങളെ പരിവർത്തനം ചെയ്യുന്നു, ദൈവവുമായുള്ള ഐക്യത്തിനായി നമ്മെ ഒരുക്കുന്നു.

ഈ ദൈവിക രഹസ്യം മനുഷ്യ ഗ്രഹണശക്തിക്ക് അതീതമാണ്, എന്നാൽ സ്നേഹത്തിലൂടെ നമുക്ക് വെളിപ്പെടുത്തപ്പെട്ടതാണ്. അതിനാൽ നമ്മുടെ വിശ്വാസം യുക്തിപരമായ അനുമാനമല്ല, മറിച്ച് ത്രിയേക ദൈവത്തിന്റെ രഹസ്യത്തിന് മുന്നിലുള്ള വിനയപൂർണ്ണമായ ആരാധനയാണ്. ത്രിത്വത്തെ ഒരു തത്ത്വശാസ്ത്ര പ്രശ്നമായി വിശദീകരിക്കാൻ നാം ശ്രമിക്കുന്നില്ല, മറിച്ച് ക്രിസ്തുവിന്റെയും അപ്പോസ്തലന്മാരുടെയും ഉപദേശങ്ങളിലൂടെ നമുക്ക് നൽകപ്പെട്ട ദൈവത്തിന്റെ സ്വയം-വെളിപാടായി അത് സ്വീകരിക്കുന്നു. ആരാധനയിലും പ്രാർത്ഥനയിലും, നാം ത്രിത്വത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം അനുഭവിക്കുന്നു, അമൂർത്ത സിദ്ധാന്തമായിട്ടല്ല, മറിച്ച് നാം പങ്കാളികളാകുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ജീവിക്കുന്ന സാന്നിധ്യമായി.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസത്തിന്റെ കേന്ദ്രത്തിൽ ദൈവ വചനത്തിന്റെ മനുഷ്യാവതാരം നിലകൊള്ളുന്നു—ദൈവം ദൈവമായിരിക്കുന്നത് അവസാനിപ്പിക്കാതെ മനുഷ്യനായിത്തീർന്ന നിത്യ രഹസ്യം. ദൈവപുത്രൻ, പരിശുദ്ധ ത്രിത്വത്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെ ആളത്തം, അനുഗ്രഹീത കന്യകാമറിയത്തിൽ നിന്ന് മനുഷ്യ സ്വഭാവം സ്വീകരിച്ച്, ദൈവമായിരിക്കുന്നത് അവസാനിപ്പിക്കാതെ യഥാർത്ഥ മനുഷ്യനായിത്തീർന്നു എന്ന് നാം വിശ്വസിക്കുന്നു. ഇത് ഒരു പ്രതീകാത്മകമോ ആത്മീയമോ ആയ യാഥാർത്ഥ്യമല്ല; ഇത് ഒരു സമ്പൂർണ്ണ ചരിത്ര സത്യവും പരിവർത്തനാത്മക രഹസ്യവുമാണ്.

അതിനാൽ, യേശുക്രിസ്തു പൂർണ്ണ ദൈവവും പൂർണ്ണ മനുഷ്യനുമാണ്, ഒരു നിത്യ ആളത്തത്തിൽ ഐക്യപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവനിൽ, ദൈവിക സ്വഭാവവും മനുഷ്യ സ്വഭാവവും അവിഭാജ്യമായി ചേർന്നിരിക്കുന്നു, എന്നാൽ വ്യത്യസ്തമായി തുടരുന്നു. ഈ ഐക്യത്തിലൂടെ, മനുഷ്യത്വം വിശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുകയും ദൈവിക കൂട്ടായ്മയിലേക്ക് ഉയർത്തപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. മനുഷ്യാവതാരം വെറും ഒരു കഴിഞ്ഞ ചരിത്ര സംഭവമല്ല; ഇത് എല്ലാ സൃഷ്ടിയുടെയും അച്ചുതണ്ടും ക്രിസ്തീയ രക്ഷയുടെ അടിത്തറയുമാണ്. മനുഷ്യ ശരീരം സ്വീകരിക്കുന്നതിലൂടെ, ദൈവ വചനം മനുഷ്യത്വത്തെ ആദരിക്കുകയും തന്റെ ദൈവിക ജീവിതത്തിൽ നമ്മുടെ പങ്കാളിത്തം സാധ്യമാക്കുകയും ചെയ്തു.

ഇത് വിശുദ്ധ അലക്സാണ്ട്രിയായിലെ കുറിലോസ് പ്രഘോഷിച്ചതും എഫേസൂസ് സൂനഹദോസിൽ (എ.ഡി. 431) ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചതുമായ വിശ്വാസമാണ്—സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ അചഞ്ചലമായ ബോധ്യത്തോടെ പ്രഖ്യാപിക്കുകയും പ്രതിരോധിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അതേ വിശ്വാസം. സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ മനുഷ്യാവതാരത്തിന്റെ പൂർണ്ണ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന്റെ ഉറച്ച സംരക്ഷകനായിരുന്നു, ക്രിസ്തു യഥാർത്ഥത്തിൽ മനുഷ്യാവതാരം ചെയ്ത ദൈവമാണ്, യഥാർത്ഥത്തിൽ ഇമ്മാനുവേൽ—ദൈവം നമ്മോടുകൂടെ—എന്ന് എല്ലാ പാഷണ്ഡതകൾക്കെതിരെയും നിലനിർത്തി. നമ്മുടെ ആരാധനാ ഗീതങ്ങൾ ഈ രഹസ്യത്തിന്റെ ആഘോഷങ്ങളാൽ സമ്പന്നമാണ്, ദൈവം നമ്മുടെ രക്ഷയ്ക്കായി മനുഷ്യനായതിന്റെ അത്ഭുതവും രക്ഷാശാസ്ത്ര പ്രാധാന്യവും പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു.

സഭ ഒരു മനുഷ്യ സ്ഥാപനമോ വെറും ഒരു സാമൂഹിക സംഘടനയോ അല്ല, മറിച്ച് പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ നയിക്കപ്പെടുന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ ജീവിക്കുന്ന ശരീരമാണ്. സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് ധാരണയിൽ, സഭ സ്വർഗ്ഗീയവും ഭൗമികവുമാണ്—കൂദാശകൾ, പ്രാർത്ഥന, വിശുദ്ധ പാരമ്പര്യം എന്നിവയിലൂടെ വിശ്വാസികൾ ദൈവത്തിന്റെ ജീവിതത്തിൽ പങ്കാളികളാകുന്ന ഒരു ദൈവിക-മാനുഷിക രഹസ്യം. സഭ സമയത്തിന്റെയും സ്ഥലത്തിന്റെയും അതിരുകൾ കടന്ന്, ഭൂമിയിലെ വിശ്വാസികളെയും സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ധന്യരെയും മധ്യാവസ്ഥയിൽ പൂർണ്ണതയിലേക്ക് നയിക്കപ്പെടുന്നവരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു.

കൂദാശകൾ — മാമോദീസാ, വിശുദ്ധ മൂറോൻ, വിശുദ്ധ കുർബാന, കുമ്പസാരം , വിശുദ്ധ പട്ടം, വിവാഹം, രോഗികളുടെ തൈലാഭിഷേകം — ദൈവിക കൃപയുടെ ചാലുകളാണ്. ഈ വിശുദ്ധ രഹസ്യങ്ങൾ ജനനം മുതൽ മരണം വരെ വിശ്വാസികളെ പരിപോഷിപ്പിക്കുന്നു, മനുഷ്യ ജീവിതത്തിന്റെ പ്രധാന ഘട്ടങ്ങളെയും ആത്മീയ അവസ്ഥകളെയും അടയാളപ്പെടുത്തുകയും പരിവർത്തനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു. കൂദാശകളിലൂടെ, ക്രിസ്തുവിന്റെ അനന്തമായ കൃപ പരിമിത സൃഷ്ടികൾക്ക് ലഭ്യമാക്കപ്പെടുന്നു, നമ്മുടെ ഭൗമിക അസ്തിത്വത്തെ വിശുദ്ധീകരിക്കുകയും ഉയർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.

നമ്മുടെ ആരാധനക്രമം, കവിതയിലും പ്രതീകാത്മകതയിലും പുരാതന രാഗങ്ങളിലും സമ്പന്നമാണ്, വെറും ആചാരമല്ല—അത് ഭൂമിയിലെ സ്വർഗ്ഗമാണ്, അവിടെ വിശ്വാസികൾ മാലാഖമാരോടും വിശുദ്ധന്മാരോടും ചേർന്ന് ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുകയും രക്ഷയുടെ അത്ഭുതങ്ങൾക്ക് നന്ദി അർപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ആരാധനയ്ക്കായി നാം ദേവാലയത്തിന്റെ വിശുദ്ധ ഇടത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ കൂട്ടായ്മയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. ഭിത്തികളിലെ ചിത്രങ്ങൾ വിശുദ്ധന്മാരുടെ കൂട്ടായ്മയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു; ധൂപം നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥനകളെ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് ഉയർത്തുന്നു; ആരാധനയുടെ ഗാനം സെറാഫുകളുടെ നിത്യ സ്തുതിയെ പ്രതിധ്വനിക്കുന്നു.

സഭയിൽ, ക്രിസ്തു തന്റെ ആത്മാവിലൂടെ സാന്നിധ്യമുള്ളവനും സക്രിയനുമായി തുടരുന്നു, തന്റെ ജനത്തെ ഭരിക്കുകയും പഠിപ്പിക്കുകയും വിശുദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അപ്പോസ്തലിക പിന്തുടർച്ച, ക്രിസ്തു തന്റെ അപ്പോസ്തലന്മാർക്ക് നൽകിയ അധികാരവും കൃപയും മെത്രാന്മാരിലൂടെ അഭംഗമായി തുടരുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പാക്കുന്നു. സഭയുടെ ശ്രേണി—പാത്രിയർക്കീസുമാർ, മെത്രാപ്പോലീത്തമാർ, മെത്രാന്മാർ, വൈദികർ, ശെമ്മാശന്മാർ—അപ്പോസ്തലന്മാർ സ്ഥാപിച്ച മാതൃകയനുസരിച്ച് വിശ്വാസികളുടെ ആത്മീയ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നു.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ വിശ്വാസം രണ്ട് സ്തംഭങ്ങളിൽ അധിഷ്ഠിതമാണ്: വിശുദ്ധ വേദപുസ്തകവും വിശുദ്ധ പാരമ്പര്യവും. അവ പരസ്പരം എതിർക്കുന്നവയല്ല, മറിച്ച് പൂരകങ്ങളാണ്. ബൈബിൾ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ട ദൈവ വചനമാണ്; പാരമ്പര്യം കാലങ്ങളിലൂടെ സഭയിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ജീവിതമാണ്—സഭയുടെ ആരാധന, ദൈവശാസ്ത്രം, ജീവിതം എന്നിവയിൽ അപ്പോസ്തലിക വിശ്വാസത്തിന്റെ നിലനിൽക്കുന്ന പ്രകടനവും പ്രയോഗവും.

വേദപുസ്തകവും പാരമ്പര്യവും ഒരുമിച്ച് ദൈവിക വെളിപാടിന്റെയും വിശ്വസ്ത പ്രസരണത്തിന്റെയും അഭംഗമായ ശൃംഖല രൂപപ്പെടുത്തുന്നു. തിരുവെഴുത്തുകൾ സഭയുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെയും ആചാരത്തിന്റെയും ജീവിച്ച സന്ദർഭത്തിൽ എഴുതപ്പെട്ടവയാണ്, അവ അതേ ജീവിക്കുന്ന പാരമ്പര്യത്തിനുള്ളിൽ മനസ്സിലാക്കപ്പെടുകയും വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നത് തുടരുന്നു. സഭയുടെ പിതാക്കന്മാരും ഗുരുക്കന്മാരും വേദപുസ്തകത്തിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രമായി പുതിയ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചില്ല; മറിച്ച്, ബൈബിൾ സത്യത്തിന്റെ പൂർണ്ണ അർത്ഥങ്ങളും പ്രയോഗങ്ങളും ഉരുത്തിരിച്ചെടുത്തു, മാറ്റമില്ലാത്ത സുവിശേഷം പുതിയ സാഹചര്യങ്ങൾക്കും തലമുറകൾക്കും എന്നും പ്രയോജനപ്രദമായി തുടരുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പാക്കി.

നമ്മുടെ പിതാക്കന്മാർ—സുറിയാനിയിലെ മാർ അപ്രേം, സാരൂഗിലെ മാർ യാക്കോബ്, ബാർ ഏബ്രോയോ (ഗ്രിഗോറിയോസ് ബാർ ഹീബ്രായൂസ്)—പ്രാർത്ഥന, കവിത, ധ്യാനം എന്നിവയിലൂടെ വേദപുസ്തകം വ്യാഖ്യാനിച്ചു, പണ്ഡിത്യത്തെ ആത്മീയ അനുഭവത്തിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും വേർതിരിച്ചില്ല. അവരുടെ രചനകൾ നമ്മുടെ ആരാധനയിലും ദൈവശാസ്ത്രത്തിലും ശ്വസിക്കുന്ന ജീവിക്കുന്ന വിശ്വാസത്തെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. മാർ അപ്രേം, സുറിയാനി ദൈവശാസ്ത്ര കവികളിൽ ഏറ്റവും മഹാനായി ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്നു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഗീതങ്ങൾ സഭയുടെ ആത്മീയ ജീവിതത്തെ പോഷിപ്പിക്കുന്നത് തുടരുന്നു. സഭയുടെ ഈ മഹാ ഉപദേഷ്ടാക്കൾ ദൈവശാസ്ത്രം ഒരു അമൂർത്ത ബൗദ്ധിക വ്യായാമമല്ല, മറിച്ച് വിശ്വാസികളുടെ ജീവിതത്തിൽ ദൈവ കൃപയുടെ പരിവർത്തനാത്മക അനുഭവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തനമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസികളെ സംബന്ധിച്ച്, വേദപുസ്തകം വായിക്കുന്നത് വെറും ഒരു ബൗദ്ധിക പ്രവർത്തനമല്ല, മറിച്ച് ഒരു ആത്മീയ അനുഷ്ഠാനമാണ്. ദൈവത്തെ കണ്ടെത്താനും, അവന്റെ വചനത്താൽ പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടാനും, സൃഷ്ടി മുതൽ മനുഷ്യാവതാരത്തിലൂടെ ക്രിസ്തുവിൽ എല്ലാറ്റിന്റെയും അന്തിമ പൂർത്തീകരണം വരെയുള്ള രക്ഷയുടെ മഹത്തായ കഥയിൽ നമ്മുടെ സ്ഥാനം മനസ്സിലാക്കാനുമാണ് നാം വായിക്കുന്നത്.

വിശ്വസിക്കുക എന്നാൽ ജീവിക്കുക എന്നാണ്. വിശ്വാസം അമൂർത്ത തത്ത്വശാസ്ത്രമോ സിദ്ധാന്തങ്ങളോടുള്ള ബൗദ്ധിക സമ്മതമോ അല്ല; അത് ജീവിതത്തെ ആരാധനയും ദാനധർമ്മവും വിശുദ്ധിയുമാക്കി മാറ്റുന്നു. സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ തന്റെ മക്കളെ ക്രിസ്തുവിന്റെ സാക്ഷികളായി ജീവിക്കാൻ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു—വിനയം, ക്ഷമ, ഉപവാസം, പ്രാർത്ഥന, എല്ലാ സൃഷ്ടികളോടുമുള്ള സ്നേഹം എന്നിവയിലൂടെ. യഥാർത്ഥ വിശ്വാസം വിശ്വാസിയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഫലങ്ങൾ ഉത്പാദിപ്പിക്കുന്നു: സമാധാനം, സന്തോഷം, ക്ഷമ, ദയ, മറ്റുള്ളവരോടുള്ള യഥാർത്ഥ സ്നേഹം.

സഭയുടെ ആത്മീയ അനുശാസനങ്ങൾ—പ്രാർത്ഥന, ഉപവാസം, ദാനധർമ്മം, കൂദാശാ പങ്കാളിത്തം—അവ സ്വയം ലക്ഷ്യങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ പരിവർത്തനാത്മക കൃപയ്ക്കായി നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങൾ തുറക്കുന്ന മാർഗ്ഗങ്ങളാണ്. സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് പാരമ്പര്യത്തിൽ പുരാതന ജ്ഞാനത്തോടെ ആചരിക്കപ്പെടുന്ന ഉപവാസം, നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെ അച്ചടക്കപ്പെടുത്താനും ആത്മീയ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാനും സഹായിക്കുന്നു. പ്രാർത്ഥന നമ്മെ ദൈവ സാന്നിധ്യവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുകയും വിശ്വാസികളുടെ സമ്പൂർണ്ണ കൂട്ടായ്മയുമായി ഐക്യപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ദാനധർമ്മം ദരിദ്രരോടുള്ള നമ്മുടെ സ്നേഹവും നമുക്കുള്ളതെല്ലാം ദൈവത്തിന്റെ ദാനമാണെന്ന തിരിച്ചറിവും പ്രകടിപ്പിക്കുന്നു.

ഓരോ ഭവനവും ഒരു ചെറിയ സഭയാകുന്നു; ഓരോ വിശ്വാസിയും ദൈവ പ്രതിച്ഛായയുടെ ജീവിക്കുന്ന ചിത്രമാണ്, ഒരു ഉടഞ്ഞ ലോകത്തിന് ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹവും സത്യവും പ്രകടമാക്കാൻ വിളിക്കപ്പെട്ടവൻ. നല്ലത് സംരക്ഷിക്കുന്ന ഉപ്പും രക്ഷയുടെ വഴി പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന വെളിച്ചവും ആയിരിക്കാൻ നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഒരു സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് ക്രിസ്ത്യാനിയുടെ ജീവിതം ദൈവ സാന്നിധ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവബോധത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ഒരു ജീവിതമാണ്, കൃതജ്ഞതയോടെയും സേവനത്തോടെയും അവന്റെ കൃപയ്ക്ക് പ്രതികരിക്കുന്നത്.

സ്നേഹമില്ലാത്ത വിശ്വാസം മൃതമാണ്; അതിനാൽ, യഥാർത്ഥ ഓർത്തഡോക്സി ദൈവിക സ്നേഹത്തിലൂടെ പ്രകടിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ജീവിക്കുന്ന വിശ്വാസമാണ്. ദൈവത്തെ പൂർണ്ണ ഹൃദയത്തോടെ സ്നേഹിക്കാനും അയൽക്കാരനെ നമ്മെപ്പോലെ സ്നേഹിക്കാനുമുള്ള മഹത്തായ കല്പനകൾ അമൂർത്ത ആദർശങ്ങളല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ അസ്തിത്വത്തിന്റെ എല്ലാ വശങ്ങളെയും രൂപപ്പെടുത്തേണ്ട പ്രായോഗിക നിർദ്ദേശങ്ങളാണ്. നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങളിലും ജോലിയിലും ബന്ധങ്ങളിലും സമൂഹവുമായുള്ള ഇടപെടലിലും ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹം ഉൾക്കൊള്ളാൻ നാം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ചരിത്രത്തിലുടനീളം—പീഡനങ്ങൾ, ചിതറിക്കപ്പെടലുകൾ, മാതൃഭൂമികളുടെ നഷ്ടം—സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ അതിന്റെ വിശ്വാസം അഭംഗമായി സംരക്ഷിച്ചു. രക്തസാക്ഷികളുടെ രക്തം സഭയെ നനച്ച ആദ്യ നൂറ്റാണ്ടുകൾ മുതൽ, ദൈവശാസ്ത്ര സമരത്തിന്റെയും സഭാ വിവാദത്തിന്റെയും നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ, അതിന്റെ അതുല്യമായ വെല്ലുവിളികളുള്ള ആധുനിക യുഗം വരെ, സഭ അപ്പോസ്തലിക വിശ്വാസ നിക്ഷേപത്തോട് വിശ്വസ്തയായി തുടർന്നു. അവളുടെ വിശുദ്ധന്മാർ, രക്തസാക്ഷികൾ, സന്ന്യാസികൾ എന്നിവർ ധൈര്യത്തോടെയും വിശുദ്ധിയോടെയും, പലപ്പോഴും വലിയ വ്യക്തിപരമായ വിലയിൽ, സത്യത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു.

സഭ സാമ്രാജ്യങ്ങളെയും അവയുടെ പതനത്തെയും അതിജീവിച്ചു; രാജ്യങ്ങളുടെ ഉദയവും പതനവും കണ്ടു; വിശ്വാസികളെ ഭിന്നിപ്പിക്കാൻ ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയ ഭിന്നതകളും പാഷണ്ഡതകളും സഹിച്ചു. ഈ എല്ലാ പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെയും, ദൈവ കൃപ അവളെ നിലനിർത്തി, ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്ഷണത്തിന്റെ ശക്തിക്കും സ്ഥിരതയ്ക്കും ജീവിക്കുന്ന സാക്ഷിയായി അവൾ നിലകൊള്ളുന്നു. പുരാതന രക്തസാക്ഷികളുടെ സാക്ഷ്യം വിശ്വാസികളെ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്നത് തുടരുന്നു, കഷ്ടപ്പാടോ മരണം തന്നെയോ—ഒന്നും—ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹത്തിൽ നിന്ന് നമ്മെ വേർപെടുത്താൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

ഇന്നും, ഈ വിശ്വാസം ലോകമെമ്പാടും ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകളെ പ്രചോദിപ്പിക്കുന്നത് തുടരുന്നു—എല്ലാവരെയും അപ്പോസ്തലിക ജീവിതത്തിന്റെ ലാളിത്യത്തിലേക്കും ആരാധനാ പ്രാർത്ഥനയുടെ സൗന്ദര്യത്തിലേക്കും ദൈവിക രഹസ്യത്തിന്റെ ആഴത്തിലേക്കും ക്ഷണിക്കുന്നു. സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ ആധുനിക ലോകത്ത് പുരാതന ക്രിസ്തീയ ജ്ഞാനത്തിന്റെ ഒരു വിളക്കുമാടമായി തുടരുന്നു, അത് പലപ്പോഴും അതിന്റെ ആത്മീയ അടിത്തറകളെക്കുറിച്ച് ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായിരിക്കുന്ന ലോകത്ത്. അവളുടെ ഉപദേശങ്ങൾ, ആരാധനക്രമം, വിശുദ്ധ ജനത്തിന്റെ സാക്ഷ്യം എന്നിവയിലൂടെ, മനുഷ്യകുലത്തിന് സുവിശേഷത്തിന്റെ രക്ഷാകരമായ സത്യം നൽകുന്നത് തുടരുന്നു.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ വിശ്വാസം അപ്പോസ്തലന്മാരുടെ വിശ്വാസമാണ്, പിതാക്കന്മാരുടെ വിശ്വാസമാണ്, വിശുദ്ധന്മാരുടെ വിശ്വാസമാണ്. തലമുറകളെ പ്രബുദ്ധമാക്കുകയും ലോകത്തെ വിശുദ്ധീകരിക്കുന്നത് തുടരുകയും ചെയ്യുന്ന അതേ വിശ്വാസമാണ് ഇത്. സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയിൽ അംഗമാകുക എന്നത് ക്രിസ്തീയതയുടെ ഉത്ഭവം മുതൽ ഏകദേശം രണ്ടായിരം വർഷം പിന്നിലേക്ക് നീളുന്ന ഒരു അഭംഗ വിശ്വാസ ശൃംഖലയിൽ നിലകൊള്ളുക എന്നതാണ്.

ഒരു സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് ക്രിസ്ത്യാനിയായി വിശ്വസിക്കുക എന്നത് സ്നേഹത്തിൽ വേരൂന്നിയ, പ്രാർത്ഥനയാൽ നിലനിൽക്കുന്ന, ക്രിസ്തുവിൽ പൂർണ്ണതയിലെത്തുന്ന ഒരു ജീവിക്കുന്ന പാരമ്പര്യത്തിൽ ഉൾപ്പെടുക എന്നതാണ്. ഇത് വെറും ഭൂതകാല പൈതൃകമല്ല, മറിച്ച് ഇന്ന് സഭയുടെ ആരാധനയിലും ദൈവശാസ്ത്രത്തിലും ആത്മീയ ജീവിതത്തിലും നിലനിൽക്കുന്ന ഊർജ്ജസ്വലമായ യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. നാം അപ്പോസ്തലന്മാരുടെയും പിതാക്കന്മാരുടെയും അവകാശികളാണ്; നമുക്ക് മുമ്പ് പോയവരോട് നാം ഉത്തരവാദികളാണ്, നമുക്ക് ശേഷം വരുന്നവർക്ക് ഈ വിലയേറിയ വിശ്വാസം കൈമാറുന്നതിന് നാം ഉത്തരവാദികളാണ്.