മുളന്തുരുത്തി സുന്നഹദോസ്

അന്ത്യോഖ്യാ പാത്രിയാർക്കീസും സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ പരമാധ്യക്ഷനുമായ പരിശുദ്ധ ഇഗ്നാത്തിയോസ് പത്രോസ് നാലാമൻ ബാവായുടെ അധ്യക്ഷതയിൽ 1876-ൽ കേരളത്തിലെ മുളന്തുരുത്തിയിൽ വെച്ച് വിളിച്ചുചേർത്ത ഒരു കാനോനിക സമ്മേളനമായിരുന്നു മുളന്തുരുത്തി സുന്നഹദോസ്. ഇത് കേവലമൊരു പ്രാദേശിക ഭരണപരമായ യോഗമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭാ സംവിധാനത്തിനുള്ളിൽ പൂർണ്ണമായ കാനോനിക അധികാരമുള്ള ഒരു പാത്രിയാർക്കൽ സുന്നഹദോസായിരുന്നു.

മലങ്കര സഭാ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട നിമിഷങ്ങളിലൊന്നിനെയാണ് ഈ സുന്നഹദോസ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. ശ്രേണീബദ്ധമായ ഘടനയുടെ ഔദ്യോഗിക ക്രമീകരണം, പാത്രിയാർക്കൽ അധികാരത്തിന്റെ ക്രോഡീകരണം എന്നിവ ഇതിലൂടെ നടന്നു. മുളന്തുരുത്തിയിൽ എടുത്ത തീരുമാനങ്ങളും തുടർന്നുള്ള പടിയോലയും വരും തലമുറകൾക്കായി ഇന്ത്യയിലെ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസികളുടെ സഭാപരമായ സ്വത്വത്തിനും കാനോനിക അവബോധത്തിനും അടിസ്ഥാനമായി മാറി.¹

പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യത്തോടെ, മലങ്കര സുറിയാനി സഭ സങ്കീർണ്ണവും പലപ്പോഴും അപകടകരവുമായ ഒരു സാഹചര്യത്തിലായി. ആംഗ്ലിക്കൻ മിഷനറി സ്വാധീനത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള ദൈവശാസ്ത്ര വിവാദങ്ങൾക്കും 1836-ലെ മാവേലിക്കര പടിയോല ഔദ്യോഗികമാക്കിയ തുടർന്നുള്ള ഭിന്നതകൾക്കും ശേഷം, വ്യക്തമായ കാനോനിക ഘടനയുടെ ആവശ്യകത കൂടുതൽ അടിയന്തിരമായി മാറി.

പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് പരിഷ്കാരങ്ങൾ നിരസിക്കുകയും അന്ത്യോഖ്യയിലെ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് പാത്രിയാർക്കേറ്റിനോട് വിശ്വസ്തത പുലർത്തുകയും ചെയ്ത പരമ്പരാഗത ഓർത്തഡോക്സ് വിഭാഗം കാര്യമായ വെല്ലുവിളികൾ നേരിട്ടു. മലങ്കരയും അന്ത്യോഖ്യയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ കൃത്യമായ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ, സഭാ സ്വത്തുക്കളെക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കങ്ങൾ, കേരളത്തിലുടനീളം ചിതറിക്കിടക്കുന്ന വളർന്നുവരുന്ന ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസികളെ നയിക്കാൻ മെത്രാന്മാരുടെ ആവശ്യകത എന്നിവ ഉണ്ടായിരുന്നു. സഭയ്ക്ക് ആത്മീയ നേതൃത്വം മാത്രമല്ല, കാനോനിക വ്യക്തതയും നിയമപരമായ നിർവചനവും ആവശ്യമായിരുന്നു.²

സുറിയാനി മേൽപ്പട്ടക്കാരുടെ മുൻ സന്ദർശനങ്ങൾ എപ്പിസ്കോപ്പൽ വാഴിക്കലുകളും ആരാധനക്രമ പിന്തുണയും ഉൾപ്പെടെയുള്ള താത്കാലിക സഹായങ്ങൾ നൽകിയിരുന്നുവെങ്കിലും, നേരിട്ടുള്ള പാത്രിയാർക്കൽ അധികാരത്തിന് കീഴിലുള്ള സമഗ്രമായ പുനഃസംഘടന കൈവരിക്കാനായിരുന്നില്ല. 1875-ൽ ഇഗ്നാത്തിയോസ് പത്രോസ് നാലാമൻ പാത്രിയാർക്കീസിന്റെ ഇന്ത്യാ സന്ദർശനം അത്തരമൊരു നിർണ്ണായക കാനോനിക പ്രവൃത്തിക്ക് അവസരമൊരുക്കി.

പരിശുദ്ധ ഇഗ്നാത്തിയോസ് പത്രോസ് നാലാമൻ പാത്രിയാർക്കീസ് ബാവാ 1872 മുതൽ 1894 വരെ അന്ത്യോഖ്യയുടെ 109-ാമത്തെ പാത്രിയാർക്കീസായി സേവനമനുഷ്ഠിച്ചു. ഇന്ത്യയിലെയും മെസൊപ്പൊട്ടേമിയയിലെയും മിഡിൽ ഈസ്റ്റിലെയും പ്രാചീന ക്രൈസ്തവ സമൂഹങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ അന്ത്യോഖ്യൻ അധികാരപരിധിയിലുള്ള വിവിധ സഭകളിലേക്കുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ അജപാലന യാത്രകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭരണകാലത്തെ ശ്രദ്ധേയമാക്കി. അപ്പസ്തോലിക സിംഹാസനവുമായി സംസർഗ്ഗത്തിലുള്ള എല്ലാ വിശ്വാസികളെയും സജീവമായി മേയ്ക്കുക എന്നത് അന്ത്യോഖ്യയിലെ പത്രോസ് ശ്ലീഹായുടെ പിൻഗാമി എന്ന നിലയിലുള്ള തന്റെ ദൗത്യമായി അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി.

1875-1876 ൽ പാത്രിയാർക്കീസ് മലങ്കര സന്ദർശിച്ചത് വലിയ കാനോനിക പ്രാധാന്യമുള്ള ഒന്നായിരുന്നു. സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭാവിജ്ഞാനീയത്തിലും കാനോൻ നിയമത്തിലും, സുന്നഹദോസ് സമ്പ്രദായത്തിന്റെ അതിരുകൾക്കുള്ളിൽ പാത്രിയാർക്കീസിന് പരമാധികാരമുണ്ട്. അദ്ദേഹം വെറുമൊരു പ്രതീകാത്മക വ്യക്തിയല്ല, മറിച്ച് സുന്നഹദോസുകൾ വിളിച്ചുകൂട്ടാനും മെത്രാന്മാരെ വാഴിക്കാനും തർക്കങ്ങൾ പരിഹരിക്കാനും കാനോനിക ഘടനകൾ സ്ഥാപിക്കാനും യഥാർത്ഥ അധികാരം കൈവശമുള്ളയാളാണ്. അതിനാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇന്ത്യയിലെ സാന്നിധ്യം ഒരു വിദേശ വിശിഷ്ടവ്യക്തിയുടേതായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് തന്റെ അജഗണത്തിന്റെ ഒരു വിഭാഗത്തിന്മേൽ നിയമാനുസൃതമായ അധികാരം പ്രയോഗിക്കുന്ന കാനോനിക മേലധികാരിയുടേതായിരുന്നു.³

മുളന്തുരുത്തി സുന്നഹദോസിൽ പത്രോസ് നാലാമൻ പാത്രിയാർക്കീസ് ബാവാ അധ്യക്ഷത വഹിച്ചപ്പോൾ, സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് കാനോൻ നിയമം അംഗീകരിക്കുന്ന പാത്രിയാർക്കൽ അധികാരത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയോടെയാണ് അദ്ദേഹം അത് ചെയ്തത്. ഇതിനർത്ഥം സുന്നഹദോസിന്റെ തീരുമാനങ്ങൾ പ്രാദേശിക മുൻഗണനകളോ ക്രമീകരണങ്ങളോ അല്ല, മറിച്ച് സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് കൂട്ടായ്മയ്ക്കുള്ളിൽ സാർവത്രിക സ്വാധീനമുള്ള നിർബന്ധിത കാനോനിക നടപടികളാണെന്നാണ്.

1. യോഗ്യതയുള്ള കാനോനിക അധികാരം

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് കാനോൻ നിയമത്തിൽ, എല്ലാ പുരാതന ക്രിസ്ത്യൻ പാരമ്പര്യങ്ങളിലുമെന്നപോലെ, അധികാരത്തിന്റെ ശ്രേണീബദ്ധമായ ഒരു ക്രമമുണ്ട്. പ്രാദേശിക മെത്രാന്മാർക്ക് അവരുടെ ഭദ്രാസനങ്ങളിൽ അധികാരമുണ്ട്, മെത്രാപ്പോലീത്തമാർ പ്രാദേശിക സഭകളെ ഏകോപിപ്പിക്കുന്നു, കൂടാതെ പാത്രിയാർക്കീസ് മുഴുവൻ പാത്രിയാർക്കേറ്റിലും പരമാധികാരം പ്രയോഗിക്കുന്നു. ഈ ഘടന അപ്പോസ്തോലിക കീഴ്‌വഴക്കത്തിൽ നിന്നാണ് ഉരുത്തിരിഞ്ഞത്, കൂടാതെ എക്യൂമെനിക്കൽ കൗൺസിലുകളുടെ കാനോനുകളിലും വിവിധ പാത്രിയാർക്കൽ സിംഹാസനങ്ങളുടെ പ്രത്യേക നിയമനിർമ്മാണത്തിലും ഇത് ക്രോഡീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.

കാനോനിക പാരമ്പര്യത്തിലുടനീളം ഈ തത്വം വിവിധ രൂപങ്ങളിൽ വ്യക്തമാക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. അപ്പോസ്തോലിക കാനോനുകൾ, പ്രത്യേകിച്ച് കാനോൻ 34, "ഓരോ ജനതയുടെയും മെത്രാന്മാർ അവരിൽ ഒന്നാമനായവനെ അംഗീകരിക്കുകയും അവനെ തങ്ങളുടെ തലവനായി കണക്കാക്കുകയും വേണം" എന്ന് സ്ഥാപിക്കുന്നു. ഇത് രാജവാഴ്ചയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ല, മറിച്ച് സഭാ ക്രമത്തിനും അപ്പോസ്തോലിക തുടർച്ചയ്ക്കും ശ്രേണീബദ്ധമായ ഐക്യത്തിന്റെ ആവശ്യകതയെ തിരിച്ചറിയുന്നു.⁴

ഇഗ്നാത്തിയോസ് പത്രോസ് നാലാമൻ പാത്രിയാർക്കീസ് ബാവാ മുളന്തുരുത്തി സുന്നഹദോസ് വിളിച്ചുകൂട്ടിയപ്പോൾ, തന്റെ പദവിയിൽ നിക്ഷിപ്തമായ അധികാരം പ്രയോഗിച്ച് അന്ത്യോഖ്യയിലെ അപ്പോസ്തോലന്മാരുടെ നിയമാനുസൃത പിൻഗാമി എന്ന നിലയിലാണ് അദ്ദേഹം അത് ചെയ്തത്. അതിനാൽ ഈ സുന്നഹദോസ് ഉയർന്ന അധികാരികളുടെ സ്ഥിരീകരണത്തിന് വിധേയമായ ഒരു പ്രാദേശിക കൺവെൻഷനായിരുന്നില്ല-ഇത് സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയ്ക്കുള്ളിലെ ഉയർന്ന അധികാരത്തിന്റെ പ്രയോഗം തന്നെയായിരുന്നു. ഇതിന്റെ തീരുമാനങ്ങൾക്ക് അടിയന്തിരവും നിർബന്ധിതവുമായ കാനോനിക ശക്തിയുണ്ടായിരുന്നു.

2. പാത്രിയാർക്കൽ സുന്നഹദോസും പ്രാദേശിക സഭയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം

കാനോനിക പാരമ്പര്യത്തിൽ സുന്നഹദോസുകളുടെ വിവിധ തരങ്ങൾ തമ്മിൽ വേർതിരിച്ചറിയേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. വൈദികരുടെയും അല്മായരുടെയും ഒരു പ്രാദേശിക സുന്നഹദോസിന് അജപാലനപരമായ കാര്യങ്ങൾ അഭിസംബോധന ചെയ്യാനും ശുപാർശകൾ നൽകാനും കഴിഞ്ഞേക്കാം, എന്നാൽ അതിന്റെ തീരുമാനങ്ങൾക്ക് എപ്പിസ്കോപ്പൽ അംഗീകാരം ആവശ്യമാണ്. പ്രാദേശിക മെത്രാന്റെ അധ്യക്ഷതയിലുള്ള ഒരു ഭദ്രാസന സുന്നഹദോസിന് ആ ഭദ്രാസനത്തിനുള്ളിൽ അധികാരമുണ്ട്. ഒരു മെത്രാപ്പോലീത്തയുടെ കീഴിലുള്ള ഒരു പ്രാദേശിക സുന്നഹദോസിന് കൂടുതൽ വിശാലമായ വ്യാപ്തിയുണ്ട്.

എന്നിരുന്നാലും, മുളന്തുരുത്തി എന്നത് ഒരു പാത്രിയാർക്കൽ സുന്നഹദോസ് ആയിരുന്നു—പാത്രിയാർക്കീസ് തന്നെ സന്നിഹിതനാകുകയും അധ്യക്ഷത വഹിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇത് അതിനെ സാധാരണ സഭാപരമായ അധികാരത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉയർന്ന തലത്തിലാക്കി. റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയിലെ പാപ്പൽ കൺസിസ്റ്ററിയോ പൗരസ്ത്യ ഓർത്തഡോക്സിയിലെ പാത്രിയാർക്കൽ സുന്നഹദോസോ ആണ് മറ്റ് പാരമ്പര്യങ്ങളിലെ ഇതിന് സമാനമായത്. അത്തരം അസംബ്ലികൾ കേവലം ഉപദേശിക്കുക മാത്രമല്ല, നിർബന്ധിത കാനോനിക നിയമനിർമ്മാണം നടപ്പിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.⁵

മലങ്കര സഭ ആത്മീയമായും കാനോനികമായും അന്ത്യോഖ്യാ പാത്രിയാർക്കീസിന് വിധേയമാണെന്ന ഔദ്യോഗിക പ്രഖ്യാപനമാണ് മുളന്തുരുത്തി സുന്നഹദോസിന്റെ ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ തീരുമാനം. ഇതൊരു പുതിയ സംഭവവികാസമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അപ്പോസ്തോലിക കാലം മുതൽ വിവിധ തലങ്ങളിലുള്ള ക്രമത്തോടെ നിലനിന്നിരുന്ന ഒരു പുരാതന ബന്ധത്തിന്റെ വ്യക്തമായ ക്രോഡീകരണമായിരുന്നു.

1. സഭാശ്രേണിപരമായ സംസർഗ്ഗത്തിന്റെ അംഗീകാരം

മലങ്കരയിലെ എപ്പിസ്കോപ്പൽ അധികാരം അന്ത്യോഖ്യാ പാത്രിയാർക്കീസുമായുള്ള സംസർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നാണ് ഉരുത്തിരിഞ്ഞതെന്ന് സുന്നഹദോസ് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. ഈ തത്വം ഓർത്തഡോക്സ് സഭാവിജ്ഞാനീയത്തിന് അടിസ്ഥാനമാണ്. ഒരു മെത്രാന് ഒറ്റയ്ക്കോ ജനാധിപത്യ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലൂടെയോ അധികാരം ലഭിക്കുന്നില്ല, മറിച്ച് അപ്പോസ്തോലിക പിന്തുടർച്ചയിലുള്ള മറ്റ് മെത്രാന്മാർ നടത്തുന്ന മെത്രാൻ വാഴിക്കലിലൂടെ അദ്ദേഹത്തിന് സ്ഥാനലബ്ധി ലഭിക്കുകയും, പാത്രിയാർക്കൽ സിംഹാസനത്തിന്റെ അധ്യക്ഷതയിൽ വിശാലമായ സഭയുമായുള്ള സംസർഗ്ഗത്തിൽ ആ അധികാരം വിനിയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

പ്രായോഗികമായി, ഇതിനർത്ഥം മലങ്കരയിൽ സേവനമനുഷ്ഠിക്കുന്ന മെത്രാന്മാർക്ക് പാത്രിയാർക്കീസിൽ നിന്ന് കാനോനിക ദൗത്യം ലഭിക്കുന്നുവെന്നും, അവരുടെ അജപാലന ചുമതലയ്ക്ക് അദ്ദേഹത്തോട് ഉത്തരം പറയാൻ ബാധ്യസ്ഥരാണെന്നും, സഭയുടെ സാർവത്രിക കൂട്ടായ്മയെ ബാധിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ സ്വതന്ത്രമായി പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നുമാണ്. മലങ്കര മെത്രാപ്പോലീത്തയ്ക്ക് ഇന്ത്യൻ ഭദ്രാസനത്തിന്മേൽ കാര്യമായ അധികാരമുണ്ടെങ്കിലും, പാത്രിയാർക്കീസിന്റെ പ്രതിനിധിയായും ഏജന്റായും ആണ് അദ്ദേഹം പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നത്, അല്ലാതെ സ്വയംശീർഷകത്വമുള്ള ഒരു മേൽപ്പട്ടക്കാരനായല്ല.⁶

2. സ്വയംശീർഷകത്വത്തിന്റെ നിരസനം

പാത്രിയാർക്കൽ അധികാരത്തെ പരാമർശിക്കാതെ മലങ്കര സഭയ്ക്ക് സ്വതന്ത്രവും സ്വയംഭരണാധികാരമുള്ളതുമായ ഒരു സ്ഥാപനമായി പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന ഏതൊരു ധാരണയെയും മുളന്തുരുത്തി പ്രഖ്യാപനങ്ങൾ നിർണ്ണായകമായി നിരസിച്ചു. പ്രായോഗിക സാഹചര്യങ്ങൾ—ദൂരം, ആശയവിനിമയ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ, രാഷ്ട്രീയ അവസ്ഥകൾ—ഭരണപരമായ കാര്യങ്ങളിൽ ചിലപ്പോൾ കൂടുതൽ പ്രാദേശിക സ്വയംഭരണത്തിന് ആവശ്യമായി വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അന്ത്യോഖ്യയോടുള്ള കാനോനിക വിധേയത്വത്തിന്റെ തത്വം അലംഘനീയമായി തുടർന്നു.

ഇതൊരു ഭരണപരമായ സൗകര്യത്തിന്റെ ചോദ്യം മാത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സഭാപരമായ സ്വത്വത്തിന്റെ സത്തയെത്തന്നെ സ്പർശിക്കുന്ന ഒന്നായിരുന്നു. സ്വയംശീർഷകത്വം അവകാശപ്പെടുക എന്നതിനർത്ഥം സാർവത്രിക സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയ്ക്കുള്ളിലെ ഒരു ഭദ്രാസനം എന്നതിലുപരി മലങ്കര ഒരു പ്രത്യേക സഭയാണെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറയുക എന്നതാണ്. അത്തരമൊരു അവകാശവാദം കേരളത്തിലെ ക്രിസ്ത്യാനികളെ അന്ത്യോഖ്യയിലെ അപ്പോസ്തോലിക സിംഹാസനവുമായും, അന്ത്യോഖ്യ വഴി സാർവത്രിക ഓർത്തഡോക്സ് കൂട്ടായ്മയുമായും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന കാനോനിക ബന്ധങ്ങളെ വിച്ഛേദിക്കുമായിരുന്നു.⁷

3. കാനോനിക ക്രമത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനം

പാത്രിയാർക്കീസിന്റെ സാന്നിധ്യവും സുന്നഹദോസിന്റെ തീരുമാനങ്ങളും പതിറ്റാണ്ടുകളായി ഉയർന്നുവന്ന വിവിധ ക്രമക്കേടുകൾ പരിഹരിക്കുന്നതിന് സഹായിച്ചു. എപ്പിസ്കോപ്പൽ വാഴിക്കലുകൾ കൃത്യമായ കാനോനിക രൂപമനുസരിച്ച് സ്ഥിരീകരിക്കുകയോ നിർവ്വഹിക്കുകയോ ചെയ്തു. ആരാധനാക്രമ രീതികൾ അവലോകനം ചെയ്യുകയും ആവശ്യമുള്ളിടത്ത് തിരുത്തുകയും ചെയ്തു. തർക്കമുള്ള പട്ടത്വങ്ങളും സഭാപരമായ നടപടികളും തീരുമാനിച്ചു. സ്വത്തവകാശങ്ങളും ഇടവക അതിർത്തികളും വ്യക്തത വരുത്തി.

ക്രമീകരണത്തിന്റെ ഈ പ്രവർത്തനം സഭാജീവിതത്തിന്റെ ആരോഗ്യത്തിനും സമഗ്രതയ്ക്കും അത്യന്താപേക്ഷിതമായിരുന്നു. കാനോൻ നിയമം ഏകപക്ഷീയമായ നിയമനിർമ്മാണമല്ല, മറിച്ച് ദിവ്യനിയമവും അപ്പോസ്തോലിക പാരമ്പര്യവുമനുസരിച്ചുള്ള സഭയുടെ സ്വയം നിയന്ത്രണമാണ്. കാനോനിക ക്രമം തകരുമ്പോൾ, അജപാലന പരിചരണം ദുർബലമാകുന്നു, തർക്കങ്ങൾ പെരുകുന്നു, സഭയുടെ സാക്ഷ്യത്തിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നു. മുളന്തുരുത്തി സുന്നഹദോസ് അധികാരത്തിന്റെയും ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെയും വ്യക്തമായ രേഖകൾ പുനഃസ്ഥാപിച്ച് ഈ പ്രശ്നങ്ങളെ അവയുടെ വേരിൽ തന്നെ പരിഹരിച്ചു.⁸

സഭയുടെ ഭരണത്തിൽ പങ്കുചേരുന്ന വൈദികരും അല്മായരും അടങ്ങുന്ന ഒരു പ്രതിനിധി സഭയായ മലങ്കര അസോസിയേഷന് മുളന്തുരുത്തി സുന്നഹദോസ് ഔദ്യോഗിക രൂപം നൽകി. ഓർത്തഡോക്സ് സഭാവിജ്ഞാനീയത്തിൽ ഇതിന്റെ ശരിയായ പങ്ക് മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് ഈ നൂതനസംരഭത്തിന് ശ്രദ്ധാപൂർവ്വമായ കാനോനിക വ്യാഖ്യാനം ആവശ്യമാണ്.

കൗൺസിൽ തത്വം (Συνεργία)

ഓർത്തഡോക്സ് ക്രിസ്തുമതം എല്ലായ്പ്പോഴും കൗൺസിലിന്റെ പ്രാധാന്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്—സഭയുടെ തീരുമാനങ്ങൾ എപ്പിസ്കോപ്പൽ നേതൃത്വത്തിന് കീഴിലുള്ള വിശ്വാസികളുടെ സമവായത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കണം, പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ നയിക്കപ്പെടണം എന്ന തത്വമാണിത്. ഇത് ആധുനിക രാഷ്ട്രീയ അർത്ഥത്തിലുള്ള ജനാധിപത്യമല്ല, മറിച്ച് ഒരു ദൈവശാസ്ത്ര തത്വമാണ്: സുവിശേഷത്തിന്റെ സത്യം അധികാരശ്രേണിയുടെ ശാസനയാൽ മാത്രം സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നില്ല, മറിച്ച് അപ്പോസ്തോലിക വിശ്വാസത്തെ ഏറ്റുപറയുന്ന മെത്രാന്മാർ, വൈദികർ, അല്മായർ എന്നിവർ ഒരുമിച്ചുള്ള സിംഫോണിയ (സാമരസ്യം) വഴിയാണ്.

സഭാ ചരിത്രത്തിലുടനീളം, സഭാ ഭരണത്തിലെ അല്മായ പങ്കാളിത്തം വിവിധ രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അല്മായർ മെത്രാന്മാരുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ പങ്കെടുത്തിരുന്നു, ദൈവശാസ്ത്ര വിവാദങ്ങളിൽ അവരോട് കൂടിയാലോചിച്ചിരുന്നു, സഭാ സ്വത്തുക്കളുടെ ഭരണത്തിന് അവർ സംഭാവന നൽകിയിരുന്നു. "എല്ലാവരെയും ബാധിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ എല്ലാവരാലും അംഗീകരിക്കപ്പെടണം" (quod omnes tangit ab omnibus approbetur) എന്ന പിതാക്കന്മാരുടെ ആപ്തവാക്യം ഈ പുരാതന പാരമ്പര്യത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു, എന്നാൽ ഇത് എല്ലായ്പ്പോഴും കൂദാശാപരമായ അധികാരശ്രേണിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണ്.¹¹

മലങ്കര അസോസിയേഷൻ: ഘടനയും ധർമ്മവും

മുളന്തുരുത്തിയിൽ സ്ഥാപിതമായ അസോസിയേഷൻ, വൈദികർക്കും അല്മായ പ്രതിനിധികൾക്കും സഭാ ഭരണത്തിന്റെ ചില കാര്യങ്ങളിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് ഭരണം, ധനകാര്യം, ലൗകിക കാര്യങ്ങൾ എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു ഔദ്യോഗിക സംവിധാനം നൽകി. മലങ്കര വിശ്വാസികളുടെ വിശാലമായ പ്രാതിനിധ്യം ഉറപ്പുവരുത്തുന്നതിനായി വിവിധ ഇടവകകളിൽ നിന്നുള്ള പ്രതിനിധികളെ ഉൾപ്പെടുത്തിയാണ് ഇത് രൂപീകരിച്ചത്.

എന്നിരുന്നാലും—ഇത് കാനോനികമായി നിർണ്ണായകമാണ്—അസോസിയേഷന്റെ അധികാരം കൂദാശാപരമോ അധികാരപരിധി സംബന്ധമായതോ എന്നതിലുപരി ഭരണപരമായി മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണ്. അത് എപ്പിസ്കോപ്പൽ അധികാരത്തെ അസാധുവാക്കിയിരുന്നില്ല, മെത്രാന്മാരുടെ കാനോനിക തീരുമാനങ്ങളെ മറികടക്കാൻ അതിന് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല, കൂടാതെ മെത്രാപ്പോലീത്തയുടെ അധ്യക്ഷതയിലുമാണ് അത് പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നത്. അസോസിയേഷന്റെ പങ്ക് ഉപദേശപരവും ഭരണപരവുമായിരുന്നു, അല്ലാതെ വിശ്വാസം, ആരാധന, അല്ലെങ്കിൽ പൗരോഹിത്യം എന്നീ കാര്യങ്ങളിൽ നിയമനിർമ്മാണപരമായിരുന്നില്ല.¹²

എപ്പിസ്കോപ്പസി കേവലമായും പ്രാഥമികമായി തുടരുന്നു

ഓർത്തഡോക്സ് സഭാവിജ്ഞാനീയത്തിൽ, എപ്പിസ്കോപ്പേറ്റ് എന്നത് ജനകീയ വോട്ടിലൂടെ നൽകപ്പെടുന്ന ഒരു ജനാധിപത്യ പദവിയല്ല, മറിച്ച് അപ്പോസ്തോലിക പിന്തുടർച്ചയിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന ഒരു കൂദാശാക്രമമാണ്. വിശുദ്ധ കുർബാന അർപ്പിക്കാനും, വൈദികരെ വാഴിക്കാനും, വിശ്വാസത്തിന്റെ നിക്ഷേപം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനുമുള്ള മെത്രാന്റെ അധികാരം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാഴിക്കലിൽ നിന്നും മറ്റ് മെത്രാന്മാരുമായുള്ള സംസർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നുമാണ് ഉരുത്തിരിഞ്ഞത്, അല്ലാതെ അല്മായരുടെയോ കീഴ് പട്ടക്കാരുടെയോ പ്രതിനിധാനത്തിൽ നിന്നല്ല.

അതുകൊണ്ട്, മലങ്കര അസോസിയേഷന് ഭരണത്തിൽ പങ്കുചേരാൻ കഴിയുമെങ്കിലും എപ്പിസ്കോപ്പൽ അധികാരത്തിന്റെ ഉറവിടമാണെന്ന് അവകാശപ്പെടാനാവില്ല. മെത്രാന്മാർ സഭയെ ഭരിച്ചത് തങ്ങളുടെ പദവികൊണ്ടാണ്; മെത്രാന്മാരുടെ പ്രതിനിധാനം മുഖേനയും ചില ലൗകിക കാര്യങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കാനുള്ള ജനങ്ങളുടെ കാനോനിക അവകാശം മുഖേനയും ഭരണത്തിൽ അസോസിയേഷൻ സഹായിച്ചു. ഈ വ്യത്യാസം—കൂദാശാപരമായ അധികാരവും ഭരണപരമായ പങ്കാളിത്തവും തമ്മിലുള്ള—മുളന്തുരുത്തി തീരുമാനങ്ങളെ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്.¹³

സുന്നഹദോസിന്റെ തീരുമാനങ്ങൾ മുളന്തുരുത്തി പടിയോലയിൽ ഔദ്യോഗികമായി രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്, വരും ദശകങ്ങളിൽ ഒന്നിലധികം കാനോനികവും നിയമപരവുമായ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ഉപകരിക്കുന്ന ഒരു രേഖാമൂലമുള്ള പ്രഖ്യാപന രേഖയാണിത്. പടിയോല (മലയാളത്തിൽ നിന്ന്) എന്ന പദം നിയമപരമായ സാധുതയുള്ള ഔദ്യോഗിക രേഖാമൂലമുള്ള ഉടമ്പടിയെ അല്ലെങ്കിൽ കരാറിനെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

കാനോനിക ധർമ്മം

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് കാനോനിക വ്യവസ്ഥിതിക്കുള്ളിൽ, പടിയോല ഒരു കൺസ്റ്റിറ്റ്യൂഷിയോ (constitutio) അഥവാ ഒരു പാത്രിയാർക്കൽ സുന്നഹദോസിന്റെ ഔദ്യോഗിക ഉത്തരവായി പ്രവർത്തിച്ചു. ഇതൊരു കേവലമായ നടപടിരേഖ മാത്രമല്ല, നിർബന്ധിത നിയമനിർമ്മാണ പ്രവർത്തനമായിരുന്നു. അതിൽ ഒപ്പുവെച്ച വൈദികരും വിശ്വാസികളും അതിന്റെ വ്യവസ്ഥകളാൽ തങ്ങൾ ബാധ്യസ്ഥരാണെന്ന് അംഗീകരിച്ചു. പിന്നീട് അതിലെ ഉള്ളടക്കത്തെ എതിർക്കുകയോ അതിന്റെ നിബന്ധനകൾക്ക് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയോ ചെയ്തവർ കാനോനിക അച്ചടക്കത്തിന് വിധേയരായി.

മലങ്കരയും അന്ത്യോഖ്യയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ ഈ രേഖ ക്രോഡീകരിച്ചു, ഭദ്രാസന ഘടന സ്ഥാപിച്ചു, മെത്രാപ്പോലീത്തയുടെയും അസോസിയേഷന്റെയും പങ്ക് നിർവചിച്ചു, സ്വത്ത്, ആരാധനാക്രമം, സഭാ പെരുമാറ്റച്ചട്ടങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള വിവിധ തർക്കവിഷയങ്ങൾ പരിഹരിച്ചു. ഫലത്തിൽ, ഇത് ആധുനിക സംഘടിത മലങ്കര സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ ഭരണഘടനാ രേഖയായി മാറി.¹⁴

സിവിൽ കോടതികളിലെ നിയമപരമായ ധർമ്മം

തുടർന്നുള്ള സിവിൽ വ്യവഹാരങ്ങളിൽ പടിയോല നിർണ്ണായകമാണെന്ന് തെളിഞ്ഞു. ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ, സഭാ സ്വത്തുക്കളെയും സഭാപരമായ അധികാരത്തെയും ചൊല്ലിയുള്ള തർക്കങ്ങൾ ഇന്ത്യൻ കോടതികൾക്ക് മുമ്പാകെ വന്നു. ഈ കേസുകളിൽ, 1876-ൽ മലങ്കര സഭാംഗങ്ങൾ അംഗീകരിച്ച ഭരണഘടനാപരമായ ക്രമീകരണങ്ങളുടെ രേഖാമൂലമുള്ള തെളിവായി മുളന്തുരുത്തി പടിയോല പ്രവർത്തിച്ചു.

സഭയുടെ ഉദ്ദേശിക്കപ്പെട്ട ഭരണഘടനയും സഭാ സ്വത്തുക്കളിൽ വിവിധ കക്ഷികൾക്കുള്ള അവകാശങ്ങളും നിർണ്ണയിക്കുന്നതിനായി ഇന്ത്യൻ കോടതികൾ, ട്രസ്റ്റ് നിയമത്തിന്റെയും മതസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും തത്വങ്ങൾ പ്രയോഗിച്ചുകൊണ്ട്, ആവർത്തിച്ച് പടിയോല പരിശോധിച്ചിട്ടുണ്ട്. മതസമൂഹങ്ങളും ഇന്ത്യൻ ഭരണകൂടവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ രൂപപ്പെടുത്തിയ സുപ്രധാന സുപ്രീം കോടതി കേസുകൾ ഉൾപ്പെടെ നിരവധി വിധിന്യായങ്ങളിൽ ഈ രേഖ ഉദ്ധരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.¹⁵

ദൈവശാസ്ത്ര സാക്ഷ്യം

അതിന്റെ നിയമപരമായ ധർമ്മങ്ങൾക്കപ്പുറം, മലങ്കര സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സമൂഹത്തിന്റെ വിശ്വാസത്തിനും സഭാപരമായ സ്വത്വത്തിനുമുള്ള ഒരു ദൈവശാസ്ത്ര സാക്ഷ്യമായി പടിയോല വർത്തിക്കുന്നു. അപ്പോസ്തോലിക പിന്തുടർച്ച, കൂദാശാപരമായ ദൈവശാസ്ത്രം, കൗൺസിൽ ഭരണസംവിധാനം, അന്ത്യോഖ്യയിലെ പുരാതന പാത്രിയാർക്കേറ്റുമായുള്ള സംസർഗ്ഗം എന്നിവയോടുള്ള സമൂഹത്തിന്റെ പ്രതിബദ്ധതയെ ഇത് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ആശയക്കുഴപ്പത്തിന്റെയും ദൈവശാസ്ത്ര വിവാദങ്ങളുടെയും ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസത്തിന്റെ പരസ്യമായ ഏറ്റുപറച്ചിലായി ഇത് നിലകൊള്ളുന്നു.

1876-ലെ മുളന്തുരുത്തി സുന്നഹദോസ് ഒരു ഭരണപരമായ പുനഃസംഘടനയേക്കാൾ വളരെ വലുതാണ്. ശാശ്വതമായ ദൈവശാസ്ത്ര പ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു അഗാധമായ സഭാസംഭവമായിരുന്നു അത്. അതിന്റെ പ്രാധാന്യം പല തലങ്ങളിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും:

1. അപ്പോസ്തോലിക തുടർച്ച

അന്ത്യോഖ്യയുമായുള്ള ബന്ധത്തിലൂടെ മലങ്കര സഭയുടെ അപ്പോസ്തോലിക തുടർച്ചയെ സുന്നഹദോസ് വീണ്ടും ഉറപ്പിച്ചു. സഭയുടെ സ്വത്വം സ്വയം ജനിപ്പിക്കപ്പെട്ടതല്ല, മറിച്ച് അപ്പോസ്തോലന്മാരിൽ നിന്നുള്ള പിൻതുടർച്ചയിലൂടെ സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടതാണെന്ന് ഓർത്തഡോക്സ് ക്രിസ്തുമതം വിശ്വസിക്കുന്നു. ഇന്നത്തെ സഭയിലെ മെത്രാന്മാർ അപ്പോസ്തോലിക കാലഘട്ടം മുതൽ പിന്നോട്ട് നീളുന്ന ഒരു അഭേദ്യമായ പരമ്പരയിലാണ് നിൽക്കുന്നത്. പുരാതന പാത്രിയാർക്കൽ സിംഹാസനങ്ങളിലൊന്ന് എന്ന നിലയിലും ശിഷ്യന്മാരെ ആദ്യമായി ക്രിസ്ത്യാനികൾ എന്ന് വിളിച്ച നഗരം എന്ന നിലയിലും (അപ്പൊ. പ്രവൃത്തികൾ 11:26), ഈ അപ്പോസ്തോലിക സ്മരണയിൽ അന്ത്യോഖ്യയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥാനമുണ്ട്.

പാത്രിയാർക്കൽ അധികാരം ഔദ്യോഗികമായി അംഗീകരിക്കുന്നതിലൂടെ, മലങ്കര സഭയുടെ അപ്പോസ്തോലിക പൈതൃകം അന്ത്യോഖ്യയിലൂടെ ഒഴുകുന്നുവെന്ന് മുളന്തുരുത്തി സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തി. ഇന്ത്യൻ ക്രിസ്ത്യാനികൾ സ്വന്തം അധികാരത്തിൽ അപ്പോസ്തോലിക അടിത്തറ അവകാശപ്പെടുന്ന ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു സമൂഹമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സാർവത്രിക ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു, ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ ഏറ്റവും പുരാതന കേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നുമായി കാനോനിക ബന്ധങ്ങളിലൂടെ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.¹⁶

2. കൂദാശാപരവും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് വിരുദ്ധവുമായ സഭാവിജ്ഞാനീയം

മലങ്കരയിലെ ചിലരെ സ്വാധീനിച്ചിരുന്ന പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് സഭാമാതൃകകൾക്കെതിരെ സുന്നഹദോസിന്റെ തീരുമാനങ്ങൾ കൂദാശാപരമായ ദൈവശാസ്ത്രത്തെയും അപ്പോസ്തോലിക എപ്പിസ്കോപ്പസിയെയും ശക്തിപ്പെടുത്തി. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് പാരമ്പര്യങ്ങൾ പൊതുവെ സഭാ ഘടനയെ ദൈവിക സ്ഥാപനം എന്നതിലുപരി മനുഷ്യ സംഘാടനത്തിന്റെ ഒരു കാര്യമായിട്ടാണ് കാണുന്നത്, അവർ പലപ്പോഴും ശുശ്രൂഷയെ കൂദാശാപരമായ ഒരു പദവി എന്നതിലുപരി പ്രവർത്തനപരമായ നേതൃത്വമായി ചുരുക്കുന്നു.

നേരെമറിച്ച്, സഭയുടെ ഘടന ഐച്ഛികമല്ല, അത്യാവശ്യമാണെന്ന ഓർത്തഡോക്സ് ധാരണയെ മുളന്തുരുത്തി ക്രമീകരണം വീണ്ടും ഉറപ്പിച്ചു. എപ്പിസ്കോപ്പേറ്റ് സൗകര്യപ്രദമായ ഒരു ഭരണസംവിധാനമല്ല, മറിച്ച് അപ്പോസ്തോലന്മാർ മുഖേന ക്രിസ്തു സ്ഥാപിച്ച പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദാനമാണ്. പ്രബോധനത്തിൽ മാത്രമല്ല, കൂദാശാപരമായ അധികാരത്തിലും മെത്രാന്മാർ അപ്പോസ്തോലന്മാരുടെ പിൻഗാമികളാണ്. വൈദികരെയും ശെമ്മാശന്മാരെയും വാഴിക്കാനും, പള്ളികൾ കൂദാശ ചെയ്യാനും, മൂറോൻ അഭിഷേകം ചെയ്യാനും അവർക്ക് മാത്രമേ കഴിയൂ. അന്ത്യോഖ്യയിലെ മാർ ഇഗ്നാത്തിയോസിന്റെ വാക്കുകളിൽ പറഞ്ഞാൽ, അവർ തങ്ങളുടെ ജനങ്ങൾക്ക് "യേശുക്രിസ്തുവിനെപ്പോലെ" ആണ്.¹⁷

3. കോൺഗ്രിഗേഷണലിസത്തിന്റെ നിരസനം

ഭദ്രാസന ഘടനകൾ സ്ഥാപിക്കുകയും ശ്രേണീബദ്ധമായ അധികാരം ഉറപ്പിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് സുന്നഹദോസ് സഭാ ഭരണത്തിന്റെ കോൺഗ്രിഗേഷണലിസ്റ്റ് മാതൃകകളെ നിരസിച്ചു. വിശ്വാസികളുടെ പ്രാദേശിക അസംബ്ലിയിൽ അധികാരം നിക്ഷിപ്തമാക്കുന്ന കോൺഗ്രിഗേഷണലിസം, ജനാധിപത്യ വികാരങ്ങളെ ആകർഷിച്ചേക്കാം, എന്നാൽ ഇതിന് അപ്പോസ്തോലിക പാരമ്പര്യത്തിൽ അടിത്തറയില്ല. അപ്പോസ്തോലന്മാരുടെയും അവരുടെ പിൻഗാമികളുടെയും അധ്യക്ഷതയിലുള്ള ശ്രേണീബദ്ധമായ ഘടനയിൽ മെത്രാന്മാരും വൈദികരും ശെമ്മാശന്മാരുമാണ് ആദ്യകാല സഭ ഭരിച്ചിരുന്നത്.

മലങ്കര സഭയിലെ അധികാരം പ്രാദേശിക ഇടവക യോഗങ്ങളിലോ ഇടവകകളുടെ ജനാധിപത്യ കോൺഫെഡറേഷനിലോ അല്ല, മറിച്ച് അധികാരശ്രേണിയിലുള്ള കൂട്ടായ്മയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന അപ്പോസ്തോലിക എപ്പിസ്കോപ്പേറ്റിലാണെന്ന് മുളന്തുരുത്തി വ്യക്തമാക്കി. ഇത് സഭയെ ശിഥിലീകരണത്തിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കുകയും അതിന്റെ കാതോലികതയെ—സ്ഥലകാല ഭേദമന്യേ ഒരു ശരീരം എന്ന നിലയിലുള്ള അതിന്റെ സാർവത്രിക സ്വഭാവത്തെ—സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു.¹⁸

4. അധികാരത്തിന്റെയും കൗൺസിലിന്റെയും സന്തുലിതാവസ്ഥ

മലങ്കര അസോസിയേഷന്റെ സ്ഥാപനം ശ്രേണീബദ്ധമായ അധികാരം കൗൺസിൽ പങ്കാളിത്തത്തെ നിഷേധിക്കുന്നില്ലെന്ന് തെളിയിച്ചു. ഓർത്തഡോക്സി എല്ലായ്പ്പോഴും പാപ്പൽ സ്വേച്ഛാധിപത്യത്തെയും ജനാധിപത്യ സമത്വവാദത്തെയും ഒഴിവാക്കിയിട്ടുണ്ട്, പകരം വിശ്വാസികളുടെ മുഴുവൻ ശരീരത്തിലൂടെയും പ്രവർത്തിക്കുന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ നയിക്കപ്പെടുന്ന, വൈദികരുടെയും അല്മായരുടെയും ഉപദേശത്തോടും സമ്മതത്തോടും കൂടി മെത്രാന്മാർ ഭരിക്കുന്ന ഒരു മധ്യമാർഗ്ഗമാണ് തേടുന്നത്.

സുന്നഹദോസിന്റെ ഘടന ഈ തത്വത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിച്ചു. പൂർണ്ണ അധികാരത്തോടെ പാത്രിയാർക്കീസ് അധ്യക്ഷത വഹിച്ചു, എന്നാൽ മറ്റ് മെത്രാന്മാരുമായും വിശ്വാസികളുടെ പ്രതിനിധികളുമായും ഉള്ള സുന്നഹദോസിലാണ് തീരുമാനങ്ങൾ എടുത്തത്. അസോസിയേഷൻ തുടർച്ചയായ പങ്കാളിത്തം നൽകും, എന്നാൽ എപ്പിസ്കോപ്പൽ നേതൃത്വത്തിന്റെ ചട്ടക്കൂടിനുള്ളിൽ. പ്രായോഗികമായി ഈ സന്തുലിതാവസ്ഥ നിലനിർത്താൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്, അത് തുടർന്നുള്ള നിരവധി വിവാദങ്ങളുടെ ഉറവിടമായി മാറിയിട്ടുണ്ട്, എന്നാൽ തത്വം തന്നെ ആഴത്തിലുള്ള ഓർത്തഡോക്സ് ആണ്, മുളന്തുരുത്തിയിൽ അത് വ്യക്തമായി പ്രതിപാദിക്കപ്പെട്ടു.¹⁹

മുളന്തുരുത്തി സുന്നഹദോസ്, അതിന്റെ വ്യക്തതയും കാനോനിക ഭാരവും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, മലങ്കര സഭാ ചരിത്രത്തിലെ എല്ലാ തർക്കങ്ങളും അവസാനിപ്പിച്ചില്ല. തീർച്ചയായും, ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ട് സുന്നഹദോസിന്റെ തീരുമാനങ്ങളുടെ വ്യാഖ്യാനത്തെയും പ്രയോഗത്തെയും ചൊല്ലിയുള്ള തീവ്രമായ സംഘർഷങ്ങൾക്ക് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു. ഈ വിവാദങ്ങൾ മുളന്തുരുത്തിയുടെ സ്ഥായിയായ പ്രാധാന്യവും സങ്കീർണ്ണമായ ചരിത്ര സാഹചര്യങ്ങളിൽ കാനോനിക ക്രമം നിലനിർത്തുന്നതിലെ വെല്ലുവിളികളും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

പാത്രിയാർക്കീസ് വേഴ്സസ് കാതോലിക്കാ ചോദ്യം

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആരംഭം മുതൽ, പാത്രിയാർക്കൽ അധികാരപരിധി കുറയ്ക്കുകയോ ഒഴിവാക്കുകയോ ചെയ്തുകൊണ്ട് പൂർണ്ണ അധികാരത്തോടെ ഇന്ത്യൻ സഭ ഭരിക്കുന്ന ഒരു സ്വതന്ത്ര മേൽപ്പട്ടക്കാരനായ ഒരു കാതോലിക്കായെ സ്ഥാപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു പ്രസ്ഥാനം മലങ്കരയിൽ ഉയർന്നുവന്നു. ഈ പ്രസ്ഥാനം ഒടുവിൽ ഒരു കാതോലിക്കായെ വാഴിക്കുന്നതിൽ വിജയിച്ചു (1912-ൽ ബസേലിയോസ് ഗീവർഗീസ് പ്രഥമനും തുടർന്ന് 1964-ൽ ബസേലിയോസ് ഗീവർഗീസ് ദ്വിതീയനും), ഇത് നീണ്ട സഭാപരവും നിയമപരവുമായ പോരാട്ടങ്ങളിലേക്ക് നയിച്ചു.

സ്വയംശീർഷകത്വമുള്ള അല്ലെങ്കിൽ സ്വയംഭരണാധികാരമുള്ള കക്ഷി വാദിച്ചത് മലങ്കര എക്കാലത്തും ഗണ്യമായ സ്വാതന്ത്ര്യം അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും, പാത്രിയാർക്കീസിന്റെ അധികാരം നിയമപരമായതല്ലാതെ ഭരണപരമായിരുന്നുവെന്നും, പാത്രിയാർക്കൽ മേൽനോട്ടത്തിലുപരി ഒരു കാതോലിക്കായുടെ കീഴിൽ മലങ്കര അസോസിയേഷനാണ് പരമോന്നത ഭരണാധികാരം ഉള്ളതെന്നുമാണ്.²⁰

നേരെമറിച്ച്, മുളന്തുരുത്തി അന്ത്യോഖ്യാ പാത്രിയാർക്കീസിനെ മലങ്കരയിലെ പരമോന്നത കാനോനിക അധികാരിയായി നിർണ്ണായകമായി സ്ഥാപിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും, ഏതൊരു കാതോലിക്കായ്ക്കും പാത്രിയാർക്കീസിന്റെ പ്രതിനിധിയായി മാത്രമേ പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയൂ എന്നും, ഈ ബന്ധം വിച്ഛേദിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയിൽ നിന്നുള്ള പിളർപ്പായി കണക്കാക്കാമെന്നും പാത്രിയാർക്കൽ കക്ഷി വാദിച്ചു.

അന്ത്യോഖ്യൻ വീക്ഷണകോണിൽ നിന്നുള്ള കാനോനിക വ്യാഖ്യാനം

കർശനമായ അന്ത്യോഖ്യൻ കാനോനിക വായനയിൽ നിന്ന്, മുളന്തുരുത്തി എന്നത് മലങ്കരയിലെ പാത്രിയാർക്കൽ അധികാരത്തിന്റെ ഔദ്യോഗികവും സ്പഷ്ടവും നിർബന്ധിതവുമായ അംഗീകാരമാണ്. സുന്നഹദോസിൽ പാത്രിയാർക്കീസ് തന്നെ അധ്യക്ഷത വഹിച്ചു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അധികാരത്തിന് കീഴിലാണ് തീരുമാനങ്ങളെടുത്തത്, മലങ്കര അന്ത്യോഖ്യയുടെ ആത്മീയവും കാനോനികവുമായ അധികാരത്തിന് കീഴിലാണെന്ന് പടിയോല വ്യക്തമായി പ്രസ്താവിച്ചു.

അതിനാൽ ഒരു സ്വതന്ത്ര കാതോലിക്കായെ സ്ഥാപിക്കാനോ അല്ലെങ്കിൽ സ്വയംശീർഷകത്വം അവകാശപ്പെടാനോ ഉള്ള ഏതൊരു തുടർന്നുള്ള ശ്രമത്തിനും ഒന്നുകിൽ ഇവ ആവശ്യമാണ്: (എ) അന്ത്യോഖ്യാ പാത്രിയാർക്കീസിൽ നിന്നുള്ള ഔദ്യോഗിക കാനോനിക വിടുതൽ, (ബി) വിശാലമായ ഓറിയന്റൽ ഓർത്തഡോക്സ് കൂട്ടായ്മയുടെ സ്വയംശീർഷകത്വമുള്ള സഭയായുള്ള അംഗീകാരം, അല്ലെങ്കിൽ (സി) മുളന്തുരുത്തി ക്രമീകരണങ്ങളിൽ മാറ്റം വരുത്തുന്ന പാത്രിയാർക്കൽ അംഗീകാരത്തോടുകൂടിയ ഒരു പുതിയ സിനഡൽ നടപടി. അത്തരം ഔദ്യോഗിക കാനോനിക പ്രക്രിയകളുടെ അഭാവത്തിൽ, ഏകപക്ഷീയമായ സ്വാതന്ത്ര്യ പ്രഖ്യാപനങ്ങൾ 1876-ൽ സ്ഥാപിതമായ കാനോനിക ക്രമത്തിൽ നിന്നുള്ള പിളർപ്പിന് കാരണമാകും.²¹

കോടതി കേസുകളും സിവിൽ നിയമ വ്യാഖ്യാനവും

സഭാ തർക്കങ്ങൾ ഒടുവിൽ സിവിൽ കോടതികളിലെത്തി, ഇരുവിഭാഗവും സഭാ സ്വത്തുക്കളിൽ ന്യായമായ അധികാരം അവകാശപ്പെടുകയും നിയമപരമായ അംഗീകാരം തേടുകയും ചെയ്തു. സഭയുടെ ഭരണഘടനാപരമായ ഘടന നിർണ്ണയിക്കുന്നതിനായി കേരള ഹൈക്കോടതിയും ഇന്ത്യൻ സുപ്രീം കോടതിയും തീരുമാനിച്ചവ ഉൾപ്പെടെയുള്ള പ്രധാന കോടതി കേസുകൾ മുളന്തുരുത്തി പടിയോലയും മറ്റ് ചരിത്രരേഖകളും പരിശോധിച്ചു.

വ്യത്യസ്ത സമയങ്ങളിൽ വ്യത്യസ്ത കോടതികൾ വ്യത്യസ്ത നിഗമനങ്ങളിലെത്തി, ചിലപ്പോൾ പാത്രിയാർക്കൽ വ്യാഖ്യാനത്തെ അനുകൂലിച്ചു, ചിലപ്പോൾ വിവിധ രൂപങ്ങളിലുള്ള സ്വയംഭരണത്തെ അനുകൂലിച്ചു. ഈ നിയമപരമായ വിധിന്യായങ്ങൾ സിവിൽ നിയമത്തിൽ നിർബന്ധിതമാണെങ്കിലും, അടിസ്ഥാന കാനോനികവും ദൈവശാസ്ത്രപരവുമായ ചോദ്യങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ കഴിയില്ല, അവ ഓർത്തഡോക്സ് സഭാവിജ്ഞാനീയം അനുസരിച്ച് സഭയുടെ സ്വന്തം കാനോനിക ഘടനകൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ വിധി നിർണ്ണയിക്കേണ്ടതുണ്ട്.²²

തുടർന്നുള്ള വിവാദങ്ങളും വിഭജനങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, 1876-ലെ മുളന്തുരുത്തി സുന്നഹദോസ് മലങ്കര സഭാ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു നിർണ്ണായക നിമിഷമായും ഇന്ത്യയിലെ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സ്വത്വം മനസ്സിലാക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു നിർവചനാത്മക സൂചകമായും തുടരുന്നു. ഇതിന്റെ പൈതൃകം ഒന്നിലധികം മാനങ്ങളിൽ കാണാൻ കഴിയും:

കാനോനിക അടിത്തറ

അന്ത്യോഖ്യാ പാത്രിയാർക്കേറ്റുമായി സംസർഗ്ഗത്തിൽ തുടരുന്നവർക്ക്—യാക്കോബായ സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനി സഭയ്ക്ക്—മുളന്തുരുത്തി അവരുടെ സഭാ ഘടനയുടെ കാനോനിക അടിത്തറയായി വർത്തിക്കുന്നു. ഭദ്രാസന സംഘാടനം, പാത്രിയാർക്കീസുമായുള്ള ബന്ധം, മെത്രാപ്പോലീത്തയുടെ പങ്ക് എന്നിവയെല്ലാം 1876-ൽ എടുത്ത തീരുമാനങ്ങളിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടുന്നു. സുന്നഹദോസ് കേവലമൊരു ചരിത്ര സംഭവമല്ല, മറിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ഒരു ഭരണഘടനാ രേഖയാണ്.

ദൈവശാസ്ത്ര സ്വത്വം

മലങ്കര സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസികൾക്കായി സുന്നഹദോസ് വ്യക്തമായ ദൈവശാസ്ത്ര സ്വത്വം രൂപപ്പെടുത്തി: അവർ അന്ത്യോഖ്യൻ പാരമ്പര്യത്തിലുള്ള ഓർത്തഡോക്സ് ക്രിസ്ത്യാനികളാണ്, പുരാതന കാനോനുകൾക്കനുസൃതമായി ഭരിക്കപ്പെടുന്നു, അപ്പോസ്തോലിക പിന്തുടർച്ചയും കൂദാശാപരമായ ദൈവശാസ്ത്രവും നിലനിർത്തുന്നു, കൂടാതെ പാത്രിയാർക്കേറ്റുമായുള്ള തങ്ങളുടെ ബന്ധത്തിലൂടെ സാർവത്രിക ഓറിയന്റൽ ഓർത്തഡോക്സ് കൂട്ടായ്മയിൽ പങ്കുചേരുന്നു. ആരാധനക്രമം, മതബോധനം, കാനോനിക പരിശീലനം എന്നിവയിലൂടെ ഈ സ്വത്വം സംരക്ഷിക്കപ്പെടുകയും കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

ചരിത്ര സാക്ഷ്യം

പണ്ഡിതന്മാർക്കും ചരിത്രകാരന്മാർക്കും, പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ മലങ്കര സഭാജീവിതത്തിന്റെയും കാനോനിക ക്രമീകരണ പ്രക്രിയയുടെയും വിലയേറിയ രേഖപ്പെടുത്തൽ മുളന്തുരുത്തി നൽകുന്നു. ആധുനികതയുടെ വെല്ലുവിളികൾ, കൊളോണിയൽ സ്വാധീനം, ആന്തരിക സംഘർഷങ്ങൾ എന്നിവയെ പുരാതന അപ്പോസ്തോലിക സഭകൾ എങ്ങനെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നുവെന്നും അതേസമയം തങ്ങളുടെ പരമ്പരാഗത സ്വത്വവും ഘടനയും നിലനിർത്താൻ എങ്ങനെ പരിശ്രമിക്കുന്നുവെന്നും ഇത് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.²³

പരിശുദ്ധ ഇഗ്നാത്തിയോസ് പത്രോസ് നാലാമൻ പാത്രിയാർക്കീസ് ബാവായുടെ അധ്യക്ഷതയിൽ ചേർന്ന 1876-ലെ മുളന്തുരുത്തി സുന്നഹദോസ് കാനോനിക ക്രമീകരണത്തിന്റെയും സഭാ നവീകരണത്തിന്റെയും ചരിത്രപരമായ ഒരു നാഴികക്കല്ലായി നിലകൊള്ളുന്നു. അത് ഭൂതകാലവുമായുള്ള ഒരു വിച്ഛേദമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് പുരാതന ബന്ധങ്ങളുടെ വീണ്ടും ഉറപ്പിക്കലും ശക്തിപ്പെടുത്തലുമായിരുന്നു. അതൊരു നൂതനാശയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് അപ്പോസ്തോലിക പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് ശരിയായ കാനോനിക ക്രമത്തിന്റെ പുനഃസ്ഥാപനമായിരുന്നു.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെയും കാനോൻ നിയമത്തിന്റെയും വീക്ഷണകോണിൽ നിന്ന്, മുളന്തുരുത്തി നേടിയെടുത്തത്:

• മലങ്കര സഭാ ഭരണത്തിന്റെ ഭരണഘടനാ തത്വമായി പാത്രിയാർക്കൽ അധികാരപരിധിയുടെ ഔദ്യോഗിക അംഗീകാരം
• പുരാതന കാനോനിക മാനദണ്ഡങ്ങൾ അനുസരിച്ച് പ്രാദേശിക ഭദ്രാസനങ്ങളുടെ സ്ഥാപനം
• ശ്രേണീബദ്ധമായ അധികാരത്തെ പങ്കാളിത്ത ഭരണവുമായി സമന്വയിപ്പിക്കുന്ന കൗൺസിൽ ഘടനകളുടെ സൃഷ്ടി
• ഈ ക്രമീകരണങ്ങളുടെ പടിയോലയിലുള്ള ക്രോഡീകരണം, ഇത് കാനോനികവും നിയമപരവുമായ തുടർച്ച നൽകി
• മത്സരിക്കുന്ന മാതൃകകൾക്കെതിരെ അപ്പോസ്തോലിക സ്വത്വത്തിന്റെയും കൂദാശാപരമായ സഭാവിജ്ഞാനീയത്തിന്റെയും ശാക്തീകരണം

ഇന്നത്തെ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസികളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, സുന്നഹദോസ് കാനോനിക നിയമസാധുതയുടെയും അപ്പോസ്തോലിക തുടർച്ചയുടെയും ഒരു അടിസ്ഥാന ശിലയായി തുടരുന്നു. സഭയുടെ പുരാതന ഘടനകളുടെ ജ്ഞാനം, ശ്രേണീബദ്ധമായ കൂട്ടായ്മയുടെ പ്രാധാന്യം, വെല്ലുവിളികൾ നിറഞ്ഞ ചരിത്ര സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഓർത്തഡോക്സ് സ്വത്വം നിലനിർത്താനുള്ള സാധ്യത എന്നിവയ്ക്ക് ഇത് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു. ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ സഭ പുതിയ വെല്ലുവിളികളെ അഭിമുഖീകരിക്കുമ്പോൾ, മുളന്തുരുത്തിയിൽ വ്യക്തമാക്കിയ തത്വങ്ങൾ—അപ്പോസ്തോലിക പാരമ്പര്യത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തത, കാനോനിക ക്രമം, കൗൺസിൽ ഭരണം, സാർവത്രിക സഭയുമായുള്ള സംസർഗ്ഗം—എന്നത്തേയും പോലെ പ്രസക്തവും ആവശ്യവുമായി തുടരുന്നു.

ഈ പേജിന്റെ വേദപുസ്തക ആപ്തവാക്യമായി തിരഞ്ഞെടുത്ത കൊരിന്ത്യർക്കുള്ള വി. പൗലോസിന്റെ വാക്കുകൾ മുളന്തുരുത്തിയുടെ ആത്മാവിനെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു: "സകലവും ഉചിതമായും ക്രമമായും നടക്കട്ടെ" (1 കൊരിന്ത്യർ 14:40). സുന്നഹദോസ് ശരിയായ ക്രമം സ്ഥാപിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു പ്രവൃത്തിയായിരുന്നു—ഉദ്യോഗസ്ഥ വൃന്ദത്തിന്റെ വൃത്തിക്ക് വേണ്ടിയല്ല, മറിച്ച് സുവിശേഷം പ്രഘോഷിക്കപ്പെടുന്നതിനും, കൂദാശകൾ ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്നതിനും, അപ്പോസ്തോലന്മാർ നൽകിയതും നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഓർത്തഡോക്സ് പാരമ്പര്യത്തിൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടതുമായ മാതൃക അനുസരിച്ച് വിശ്വാസികളെ നയിക്കുന്നതിനും വേണ്ടിയാണ്.²⁴

യാക്കോബായ സുറിയാനി സഭയുടെ സത്യവിശ്വാസത്തിന്റെ നവീകരണ ഉപദേശങ്ങൾ കടത്തിവിടാനാഗ്രഹിച്ചു പ്രവർത്തിക്കുകയും പരിശുദ്ധ അന്ത്യോഖ്യാ സിംഹാസനത്തിൽ നിന്നും നിയമിതനായ മാർ ജോസഫ് ദീവന്നാസ്യോസ് മെത്രാപ്പോലീത്തായെ രാജശക്തി പിൻബലംമൂലം പരാജയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന മാത്യൂസ് അത്താനാസ്യോസിന്റെ രാജപിൻബലം നശിപ്പിച്ച് സഭയെ സത്യവിശ്വാസത്തിൽ നിലനിർത്തിയ അന്ത്യോഖ്യയുടെയും കിഴക്കൊക്കെയുടെയും വി. ഇഗ്നാത്തിയോസ് പത്രോസ് നാലാമൻ പാത്രിയാർക്കീസ് ബാവാ.

1. ഊർശ്ലേമിന്റെ അബ്ദുള്ള മാർ ഗ്രീഗോറിയോസ്.
2. മലങ്കരയുടെ ജോസഫ് മാർ ദീവന്നാസ്യോസ്.

മുളന്തുരുത്തി ഇടവകയിൽപ്പെട്ട ചാത്തുരുത്തിൽ ഗീവർഗീസ് റമ്പാച്ചൻ (പരിശുദ്ധനായ കൊച്ചുതിരുമേനി) ഇദ്ദേഹം പ. പാത്രിയർക്കീസു ബാവായുടെ പ്രൈവറ്റ് സെക്രട്ടറി ആയിരുന്നു.

1876(1051) ഇടവം 22-ാംതീയതിയിലെ കല്പനയിൽ നമ്മുടെ സഭയുടെ പൊതുവായ ആത്മികകാര്യങ്ങളെപ്പറ്റി ആലോചിച്ചു തീരുമാനിക്കുന്നതിനു ഉള്ള ഒരു സുന്നഹദോസ് മാർത്തോമ്മാ ശ്ലീഹായുടെ നാമത്തിൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള മുളന്തുരുത്തി പള്ളിയിൽ അടുത്ത മിഥുനം 15-ാം തീയതി കൂടുന്നതാണ്.

1. അങ്കമാലി അക്പ്പറമ്പ്, 2. നിരണം, 3. ആർത്താറ്റ്, 4. പള്ളിക്കര, 5. മണർകാട്, 6. മാമലശ്ശേരി, 7. പിറവം, 8. ചിറമൂല, 9. മാക്കംകുന്ന്, 10. കുന്ദംകുളം പുത്തൻ പള്ളി, 11. കീഴ്വള്ളൂർ, 12. കുണ്ടറ, 13. ടി പുത്തൻപള്ളി, 14. ഓണക്കൂർ, 15. വേങ്ങൂർ, 16. പോത്താനിക്കാട്, 17. മുളക്കുളം, 18. തെക്കൻപറവൂർ, 19. പുറ്റുമാനൂർ, 20. വടകര, 21. കുറിഞ്ഞി, 22. കോട്ടൂർ, 23. കോലഞ്ചേരി, 24. കന്യാട്ടുനിരപ്പ്, 25. ചെറായി, 26. പരിയാരം, 27. നടമേൽ, 28. മാറാടി, 29. ചാത്തന്നൂർ, 30. റാക്കാട്, 31. പന്തളം, 32. പാമ്പാക്കുട, 33. പഴഞ്ഞി, 34. കണ്ടനാട്, 35. മാന്തുരുത്തേൽ, 36. കൊച്ചിക്കോട്ടയിൽ, 37. കുന്നക്കുരുടി, 38. രാമമംഗലം 39. റാന്നി, 40. തിരുവല്ല വലിയപള്ളി, 41. കുറ്റിച്ചി, 42. നെല്ലിക്കൽ, 43. അയിലൂർ, 44. കാട്ടൂർ, 45. മല്ലപ്പള്ളി, 46. കല്ലിശ്ശേരി, 47. പാമ്പാടി, 48. നാലുന്നാക്കൽ, 49. കൈപ്പട്ടൂർ, 50. ഓമല്ലൂർ, 51. കടമറ്റം, 52. തുമ്പമൺ, 53. കൂടശ്ശനാട്, 54. ചന്ദനപ്പള്ളി, 55. പുതുപ്പള്ളി, 56. കോട്ടയം വലിയപള്ളി, 57. ചേലക്കര, 58. തുരുത്തിക്കാട്, 59. പീച്ചാനിക്കാട്, 60. മഴുവന്നൂർ, 61. ചെമ്പിൽ, 62. നീലംപേരൂർ, 63. പുത്തൻകാവ്, 64. കുറുപ്പം പടി, 65. ചെന്നിത്തല, 66. ചെങ്ങന്നൂർ, 67. കോതമംഗലം, 68. കുമരകം, 69. കോട്ടപ്പടി, 70. കല്ലുപ്പാറ, 71. കല്ലുങ്കത്തറ, 72. മാവേലിക്കര താഴക്കര, 73. പാലക്കുഴ, 74. ചേപ്പാട്, 75. കരിങ്ങാച്ചിറ, 76. പള്ളിപ്പാട്, 77. കാരിച്ചാൽ, 78. വെളിയനാട്, 79. തുരുത്തിപ്പി, 80. പരുമല, 81. വാകത്താനം, 82. പുതുശ്ശേരി, 83. പള്ളം, 84. കോട്ടയം ചെറിയപള്ളി, 85. കോതമംഗലം ചെറിയപള്ളി, 86 മണർകാട്, 87. മാവേലിക്കര പുതിയകാവ്, 88. മുളന്തുരുത്തി, 89. ചെറായി, 90. കോട്ടയം പുത്തൻപള്ളി, 91. കാരായ്ക്കൽ, 92. തലവടി കിഴക്കേക്കര, 93. ടി കുഴിപ്പള്ളി, 94. കറ്റാനം, 95. വീയപുരം, 96. കരുവാറ്റ, 97. ആനുപാമ്പാൽ, 98. തിരുവല്ല കട്ടപ്പുറത്ത്, 99. നെയ്യൂർ, 100. ചാലിശ്ശേരി, 101. ചെങ്ങുളം, 102. കായംകുളം, 103. കണ്ണൻകോട്.

വൈദികർ-130, അത്മായക്കാർ 144 (13-8-92ൽ ELഅക്കമായി ഹാജരാക്കിയ പ്രമാണത്തിൽ നിന്നും). മേൽപ്പറഞ്ഞ പള്ളിക്കാർ തങ്ങളുടെ പിതാക്കന്മാർ ചെയ്ത സത്യത്തെ ബഹുമാനിക്കുവാൻ നിർബന്ധിതരാണ്.