നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണം

ക്രിസ്തുവിനുശേഷമുള്ള ആദ്യ മൂന്ന് നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ അന്ത്യോക്യൻ സഭ (സുറിയാനി പാരമ്പര്യത്തിന്റെ കളിത്തൊട്ടിൽ) ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു. അന്ത്യോക്യയിലാണ് ശിഷ്യന്മാർ ആദ്യമായി ക്രിസ്ത്യാനികൾ എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ടത് (അപ്പൊ. പ്രവൃത്തികൾ 11:26). സഭയുടെ വിശ്വാസം പ്രധാനമായും ഔപചാരികമായ ഒരു എഴുതപ്പെട്ട പ്രമാണങ്ങളേക്കാൾ അപ്പൊസ്തോലിക പ്രബോധനങ്ങൾ, ആരാധനക്രമ പ്രാർത്ഥനകൾ, മാമ്മോദീസാ കുമ്പസാരം എന്നിവയിലൂടെയാണ് പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നത്.

പിന്നീട് വന്ന നിഖ്യ വിശ്വാസപ്രമാണത്തിന് വളരെ മുൻപുതന്നെ "സർവ്വശക്തിയുള്ള പിതാവായി... ആകാശത്തിന്റെയും ഭൂമിയുടെയും, സ്രഷ്ടാവായ സത്യമുള്ള ഏക ദൈവത്തിൽ ഞങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നു..." പോലുള്ള മാമ്മോദീസാ പ്രമാണങ്ങൾ സുറിയാനി സംസാരിക്കുന്ന പ്രദേശങ്ങളിൽ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. ഈ ആദ്യകാല വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനങ്ങളിൽ പിന്നീട് പൂർത്തീകരിച്ച നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഘടന ഉണ്ടായിരുന്നു.

നാലാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, അലക്സാണ്ട്രിയയിലെ ഒരു വൈദികനായ അരിയസ് ദൈവപുത്രൻ നിത്യനാല്ലെന്നും, ഒരു സൃഷ്ടിയാണെന്നും, പിതാവിൽനിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ സത്തയുള്ളവനാണെന്നും പഠിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി.

അവന്റെ ഈ പ്രബോധനം — "പുത്രൻ ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു" — ക്രൈസ്തവ ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഹൃദയത്തെ തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്തു. ഇത് ക്രിസ്തുവിന്റെ യഥാർത്ഥ ദൈവത്വത്തെ നിഷേധിക്കുകയും, അങ്ങനെ രക്ഷയെത്തന്നെ അപ്രസക്തമാക്കുകയും ചെയ്തു. കാരണം ക്രിസ്തു യഥാർത്ഥ ദൈവമാണെങ്കിൽ മാത്രമേ അവനിലൂടെ മനുഷ്യരാശിക്ക് ദൈവത്വത്തിലേക്ക് രൂപാന്തരപ്പെടാൻ സാധിക്കൂ.

ഈ വിവാദം പെട്ടെന്ന് സാമ്രാജ്യത്തിലുടനീളം വ്യാപിക്കുകയും ഭരണകൂടത്തെയും സഭയെയും ഒരുപോലെ അസ്വസ്ഥമാക്കുകയും ചെയ്തു. എഡി 313 ലെ മിലാൻ വിളംബരത്തിലൂടെ ക്രിസ്തുമതത്തെ അംഗീകരിച്ച കോൺസ്റ്റന്റൈൻ ചക്രവർത്തി, സഭയിൽ ഐക്യം കൊണ്ടുവരാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

എഡി 325-ൽ കോൺസ്റ്റന്റൈൻ ബിഥുനിയയിലെ (ഇന്നത്തെ തുർക്കിയിലെ ഇസ്നിക്) നിഖ്യയിൽ വെച്ച് ഒന്നാമത്തെ ആഗോള സുന്നദോസ് വിളിച്ചുകൂട്ടി. വിവിധ പ്രദേശങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിച്ച് 300-ലധികം മെത്രാന്മാർ ഇതിൽ പങ്കെടുത്തു. അവരിൽ പ്രമുഖർ താഴെ പറയുന്നവരായിരുന്നു:

സുന്നദോസിന്റെ ലക്ഷ്യം: പിതാവും പുത്രനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വ്യക്തമായി നിർവചിക്കുക എന്നതായിരുന്നു സുന്നദോസിന്റെ ലക്ഷ്യം. പ്രധാന ചോദ്യം: പുത്രൻ പിതാവിനോട് സത്തയിൽ (Ousia) സമനായ യഥാർത്ഥ ദൈവമാണോ അതോ ഒരു സൃഷ്ടിയാണോ?

നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണം (325): പുത്രൻ "ജനിച്ചവനും, സൃഷ്ടിയല്ലാത്തവനും, പിതാവിനോട് സത്തയിൽ (homoousios) തുല്യനുമാണെന്ന്" സുന്നദോസ് ഉറപ്പിച്ചു പ്രഖ്യാപിച്ചു. ഇതായിരുന്നു ഒറിജിനൽ നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണം. ഇന്നത്തെ രൂപത്തേക്കാൾ ചെറുതായിരുന്ന ഇത് അവസാനിച്ചത് അരിയൻ പാഷണ്ഡതയെ ശപിച്ചുകൊണ്ടാണ്.

സഭാ അച്ചടക്കത്തെക്കുറിച്ചും ഈസ്റ്റർ തിയ്യതി നിർണ്ണയിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുമുള്ള മറ്റ് ചില കാനോനുകളും ഈ സുന്നദോസ് പ്രഖ്യാപിച്ചു, എന്നാൽ ആ സുന്നദോസിന്റെ മാറ്റമില്ലാത്ത ഏറവും വലിയ സംഭാവന ഒന്നാമത്തെയും വിശുദ്ധവും കാതോലികവും അപ്പൊസ്തോലികവുമായ സഭയുടെ വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനമായ ഈ വിശ്വാസപ്രമാണമാണ്.

നിഖ്യാ സുന്നദോസ് പുത്രന്റെ ദൈവത്വം സംബന്ധിച്ച ചോദ്യം പരിഹരിച്ചെങ്കിലും വീണ്ടും തർക്കങ്ങൾ തുടർന്നു — ഇത്തവണ അത് പരിശുദ്ധാത്മാവിനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവിനെതിരായി യുദ്ധം ചെയ്യുന്നവർ (Pneumatomachians) എന്ന പുതിയ ഒരു കൂട്ടർ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ദൈവത്വത്തെ നിഷേധിച്ചു.

ഇത് പരിഹരിക്കുന്നതിനായി, 381-ൽ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിൽ നടന്ന രണ്ടാമത്തെ ആഗോള സുന്നദോസ് നിഖ്യായിലെ പ്രഖ്യാപനങ്ങളെ വീണ്ടും സ്ഥിരീകരിക്കുകയും വിശ്വാസപ്രമാണം വിപുലീകരിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട് ഈ വരികൾ കൂട്ടിച്ചേർത്തു:

ഇതാണ് സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ ആരാധനക്രമത്തിൽ ഇന്നും ഉപയോഗിക്കുന്ന നിഖ്യാ-കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ വിശ്വാസപ്രമാണം.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ വിശ്വാസപ്രമാണം കേവലം ഒരു വിശ്വാസ പ്രഖ്യാപനമല്ല, മറിച്ച് അന്ത്യോക്യയിലെ അപ്പൊസ്തോലിക പാരമ്പര്യത്തിലൂടെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ച ജീവനുള്ള വിശ്വാസത്തിന്റെ ഏറ്റുപറച്ചിലും ദൈവിക വെളിപാടിന്റെ സംഗ്രഹവുമാണ്.

"ഹൈമാനുസോ" (ܗܰܝܡܳܢܽܘܬܳܐ) ആയ വിശ്വാസപ്രമാണം: സുറിയാനി ഭാഷയിൽ, "ഹൈമാനുസോ" എന്നാൽ വിശ്വാസം എന്നാണ് അർത്ഥം. വിശ്വാസികൾ "മ്ഹൈംനീനാൻ ബ്ഹദ് അലോഹോ" (ഏക ദൈവത്തിൽ ഞങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുന്നു) എന്ന് ആലപിക്കുമ്പോൾ, അത് വെറുമൊരു മന്ത്രോച്ചാരണം അല്ല — അപ്പൊസ്തോലന്മാർ ഏല്പിച്ചുതന്നതും വെളിപ്പെടുത്തിയതും നിഖ്യായിൽ സഭാപിതാക്കന്മാർ ഉറപ്പിച്ചതുമായ അതേ വിശ്വാസത്തിലുള്ള പങ്കാളിത്തമാണ്.

ആദ്യത്തെ മൂന്ന് ആഗോള സുന്നദോസുകളായ — നിഖ്യാ (325), കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ (381), എഫേസൂസ് (431) — എന്നിവയെ അപ്പൊസ്തോലിക വിശ്വാസത്തിന്റെ ആധികാരികമായ പ്രഖ്യാപനമായി സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ അംഗീകരിക്കുന്നു. അലക്സാണ്ട്രിയയിലെ വിശുദ്ധ കൂറിലോസ് പഠിപ്പിച്ചതും അന്ത്യോക്യയിലെ വിശുദ്ധ സേവേറിയോസിനെപ്പോലുള്ള സുറിയാനി പിതാക്കന്മാർ അംഗീകരിച്ചതുമായ, ദൈവ വചനത്തിന്റെ ഒരു സ്വഭാവത്തിലുള്ള (മിയാഫിസിസ്) ക്രിസ്തുവിന്റെ യഥാർത്ഥ ദൈവത്വത്തെയും യഥാർത്ഥ മനുഷ്യത്വത്തെയും ഈ സുന്നദോസുകൾ സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു.

നിഖ്യ സുന്നദോസിലെ സുറിയാനി മെത്രാന്മാരുടെ സാന്നിധ്യവും സാക്ഷ്യവും വിശ്വാസപ്രമാണത്തിൽ പൗരസ്ത്യ ദേശത്തെ ദൈവശാസ്ത്ര പൈതൃകം കാത്തുസൂക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി. അവരിൽ പ്രമുഖരായവർ:

അഗ്നിപരീക്ഷകളിലൂടെ, നിഖ്യാ വിശ്വാസപ്രമാണം സുറിയാനി ആരാധനക്രമത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചത് ഒരു വിദേശ ഗ്രീക്ക് ഗ്രന്ഥമായിട്ടല്ല, മറിച്ച് അന്ത്യോക്യൻ-സുറിയാനി ദൈവശാസ്ത്ര ലോകത്തിനുള്ളിലെ സജീവമായ ഒരു വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനമായിട്ടാണ്.

അഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടോടെ, ഗ്രീക്ക്, സുറിയാനി ഭാഷകൾ സംസാരിക്കുന്ന സഭകളിൽ എല്ലാ വിശുദ്ധ കുർബ്ബാനകളിലും വിശ്വാസപ്രമാണം ചൊല്ലാൻ തുടങ്ങി. സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ വിശുദ്ധ കുർബ്ബാനയിൽ, ഇത് സുവിശേഷ വായനയ്ക്ക് ശേഷവും അനാഫോറയ്ക്ക് മുൻപായും ചൊല്ലുന്നു. വിശുദ്ധ രഹസ്യങ്ങളെ സമീപിക്കുന്നതിന് മുൻപായി ആവശ്യമുള്ള വിശ്വാസത്തിലെ ഐക്യത്തെ ഇത് പ്രതീകപ്പെടുത്തുന്നു.

സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികൾ വിശ്വാസപ്രമാണം പ്രഖ്യാപിക്കുമ്പോൾ, അവർ തങ്ങളുടെ മാമ്മോദീസാ വിശ്വാസവും പിതാക്കന്മാരുടെ പ്രബോധനവും പുതുക്കുന്നു. ഈ വിശ്വാസപ്രമാണം യാഥാസ്ഥിതികതയുടെ ഒരു അളവുകോലായി വർത്തിക്കുന്നു — ചരിത്രത്തിലുടനീളമുള്ള ഏതു പാഷണ്ഡതയെയും വിലയിരുത്തുന്നത് ഇതിന്റെ വെളിച്ചത്തിലാണ്.

അന്ത്യോക്യയിലെ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ നിഖ്യ വിശ്വാസപ്രമാണത്തെ ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന പ്രഖ്യാപനമായി മുറുകെ പിടിക്കുന്നു, പാശ്ചാത്യ സഭകൾ പിന്നീട് കൂട്ടിച്ചേർത്ത ഫിലിയോക്കെ (Filioque) അതിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല. സുറിയാനി ദൈവശാസ്ത്രമനുസരിച്ച് — ആദ്യകാല പിതാക്കന്മാരുടെ പഠിപ്പിക്കലനുസരിച്ച് — പരിശുദ്ധാത്മാവ് പിതാവിൽനിന്ന് പുറപ്പെടുകയും (വിശ്വാസപ്രമാണം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതുപോലെ) പിതാവിനോടും പുത്രനോടുംകൂടെ വന്ദിക്കപ്പെട്ട് സ്തുതിക്കപ്പെടു കയും ചെയ്യുന്നു.

ഓരോ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് ക്രിസ്ത്യാനിയും, അവിശ്വാസികളിൽ നിന്ന് വിശ്വാസത്തിലേക്ക് വരുന്നവർ മുതൽ മെത്രാന്മാർ വരെ, അന്ത്യോക്യയുടെ അപ്പോസ്തോലിക, സഭാപിതാക്കന്മാരുടെ പൈതൃകത്തോടുള്ള ഐക്യത്തിന്റെയും തുടർച്ചയുടെയും വിശ്വസ്തതയുടെയും ഒരു പ്രതീകമായി ഈ വിശ്വാസപ്രമാണം ഏറ്റുപറയുന്നു.