വിശുദ്ധ മോർ ബസേലിയോസ് യൽദോ ബാവ

മലങ്കരയിലെ വിശ്വാസികൾ "കോതമംഗലം ബാവ" എന്ന് അതീവ ഭക്തിയോടെ വണങ്ങുന്ന വിശുദ്ധ മോർ ബസേലിയോസ് യൽദോ, എ.ഡി. 1593-ൽ ഇറാഖിലെ മൊസൂളിനടുത്തുള്ള ബഖ്ദീദ (കാരക്കോഷ് അല്ലെങ്കിൽ കൂദെദ് എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു) എന്ന ഗ്രാമത്തിൽ ജനിച്ചു. രണ്ടാം മക്കബായ പുസ്തകത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നതുപോലെ, അന്ത്യോക്യസ് എപ്പിഫാനസിന്റെ പീഡനകാലത്ത് ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തിനായി രക്തസാക്ഷിത്വം വരിച്ച മഹാനായ മർത്തശ്മൂനിയുടെയും അവളുടെ ഏഴ് വീരപുത്രന്മാരുടെയും സ്മരണകൾ ഉറങ്ങുന്ന പുണ്യഭൂമിയാണിത്.

രക്തസാക്ഷികളുടെ രക്തത്താൽ പവിത്രമാക്കപ്പെട്ട ഇത്തരമൊരു സ്ഥലത്ത് ജനിക്കുക എന്നത് അവിടുത്തെ ജീവിതത്തെ ഭാവിയിൽ സ്വാധീനിക്കാൻ പോകുന്ന വിശുദ്ധിയിലേക്കുള്ള ഒരു ദൈവിക അടയാളമായിരുന്നു. അപ്പോസ്തോലിക കാലം മുതൽ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസം തഴച്ചുവളർന്ന മെസൊപ്പൊട്ടേമിയൻ ക്രിസ്തീയ പാരമ്പര്യത്തിലാണ് യൽദോ വളർന്നത്. അവിടുത്തെ പള്ളികളും ദയറാകളും പുണ്യസ്ഥലങ്ങളും അവിടുത്തെ പിതാക്കന്മാരുടെ വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ച് കുട്ടിക്കാലം മുതലേ അദ്ദേഹത്തെ പഠിപ്പിച്ചു.

തന്റെ യുവത്വത്തിൽ തന്നെ യൽദോ അസാധാരണമായ ആത്മീയ വീക്ഷണവും ദൈവത്തോടുള്ള ഗാഢമായ അടുപ്പവും പ്രകടിപ്പിച്ചു. തന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ മറ്റു യുവാക്കൾ ഐഹിക മോഹങ്ങൾക്ക് പിന്നാലെ പോയപ്പോൾ, യൽദോയുടെ ഹൃദയം സന്യാസ ജീവിതത്തിലേക്കാണ് ആകൃഷ്ടനായത്. "എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് എന്നെ അനുഗമിക്കുക" എന്ന ക്രിസ്തുവിന്റെ വിളി അദ്ദേഹം പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടും ഔദാര്യത്തോടും കൂടി സ്വീകരിച്ചു.

വളരെ ചെറിയ പ്രായത്തിൽ തന്നെ, മൊസൂളിനടുത്തുള്ള സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സന്യാസത്തിന്റെ മഹത്തായ കേന്ദ്രങ്ങളിലൊന്നായ വി. മോർ ബെഹ്നാം ദയറായുടെ വാതിലുകളിൽ യൽദോ മുട്ടി. രക്തസാക്ഷിയായ മോർ ബെഹ്നാമിന്റെയും സഹോദരി മർത്ത സാറയുടെയും നാമത്തിലുള്ള ഈ പുരാതന ദയറ, നൂറ്റാണ്ടുകളായി അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ ആത്മീയ പിതാക്കന്മാരുടെ കീഴിൽ പ്രാർത്ഥന, ഉപവാസം, അനുസരണം, ആത്മീയ പോരാട്ടം എന്നിവ യുവാക്കൾ പഠിച്ചെടുക്കുന്ന വിശുദ്ധിയുടെ പാഠശാലയായിരുന്നു.

യൽദോയുടെ ആത്മീയ വരദാനങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞ മോർ ബെഹ്നാം ദയറയിലെ സന്യാസ സമൂഹം അദ്ദേഹത്തെ സ്വീകരിച്ചു. വിശുദ്ധ ബസേലിയോസിന്റെ സന്യാസ വേഷം ധരിച്ച് അദ്ദേഹം സന്യാസ ജീവിതം ആരംഭിച്ചു. പ്രാർത്ഥന, ധ്യാനം, വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെയും പിതാക്കന്മാരുടെ എഴുത്തുകളുടെയും പഠനം, ശാരീരിക അധ്വാനം എന്നിവയിൽ അദ്ദേഹം സന്തോഷം കണ്ടെത്തി.

തന്റെ ആത്മീയ പിതാക്കന്മാരുടെ കീഴിൽ സമർപ്പിതനായ ആ യുവാവ് ആത്മീയ ജീവിതത്തിൽ അതിവേഗം പുരോഗതി കൈവരിച്ചു. തന്റെ എളിമ കൊണ്ടും സഹസന്യാസികളോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടും എല്ലാത്തിനുമുപരി ദൈവത്തോടുള്ള ഗാഢമായ അനുരാഗം കൊണ്ടും അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടു. പുണ്യ കുർബാന അവിടുത്തെ ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി മാറി. തന്റെ സഹോദരങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ ദൈവത്താൽ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട വ്യക്തിയായി കണ്ടു.

സന്യാസ ജീവിതത്തിൽ പക്വത പ്രാപിച്ച യൽദോ, അസാധാരണമായ വിശുദ്ധിയും ജ്ഞാനവും കാഴ്ചവെച്ചു. ദൈവജനത്തെ ശുശ്രൂഷിക്കാൻ ദൈവം അദ്ദേഹത്തെ വിളിക്കുന്നു എന്ന് അവിടുത്തെ അധികാരികൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. യഥാസമയം അദ്ദേഹം ശെമ്മാശനായും തുടർന്ന് പുരോഹിതനായും അഭിഷിക്തനായി.

ഫാദർ യൽദോയുടെ വിശുദ്ധിയെയും ജ്ഞാനത്തെയും കുറിച്ചുള്ള വാർത്തകൾ ആ പ്രദേശത്തെ പള്ളികളിലും ദയറാകളിലും വ്യാപിച്ചു. വിശ്വാസികൾ വഴികാട്ടലിനായി അദ്ദേഹത്തെ സമീപിച്ചു തുടങ്ങി. ദൈവശാസ്ത്രത്തെയും കാനോൻ നിയമങ്ങളെയും കുറിച്ചുള്ള തർക്കങ്ങളിൽ അവിടുത്തെ ഉപദേശങ്ങൾ തേടിയിരുന്നു. രോഗികൾക്കും വേദനിക്കുന്നവർക്കും വേണ്ടി അദ്ദേഹം പ്രാർത്ഥിച്ചു. ഇത്രയെല്ലാം അംഗീകാരങ്ങൾ ലഭിച്ചിട്ടും അദ്ദേഹം എളിമയുള്ളവനായി തുടർന്നു.

വിശുദ്ധിയും കാര്യക്ഷമതയും ഒത്തുചേർന്ന നേതാക്കളെ സഭയ്ക്ക് ആവശ്യമായിരുന്ന കാലത്ത്, ഫാദർ യൽദോ എപ്പിസ്കോപ്പൽ ശുശ്രൂഷയിലേക്ക് വിളിക്കപ്പെട്ടു. അന്ത്യോക്യൻ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയിൽ പാത്രിയർക്കീസ് ബാവാ കഴിഞ്ഞാൽ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ പദവിയായ കിഴക്കിന്റെ മഫ്രിയാന (കാതോലിക്ക) സ്ഥാനം അന്ന് ഒഴിഞ്ഞുകിടക്കുകയായിരുന്നു. സഭയുടെ കിഴക്കൻ പ്രദേശങ്ങളുടെ ചുമതലയുള്ള ഈ പദവിക്ക് അസാധാരണമായ ആത്മീയ ഔന്നത്യവും ഭരണപരമായ നൈപുണ്യവും ഉള്ള ഒരാളെയാണ് ആവശ്യമായിരുന്നത്.

എ.ഡി. 1678-ൽ, 1662 മുതൽ 1686 വരെ അന്ത്യോക്യയുടെ പാത്രിയർക്കീസ് ആയിരുന്ന പരിശുദ്ധ ഇഗ്നാത്തിയോസ് അബ്ദുൾ മസീഹ് ഒന്നാമൻ ബാവാ, ഫാദർ യൽദോയെ 'മോർ ബസേലിയോസ് യൽദോ' എന്ന നാമത്തിൽ കിഴക്കിന്റെ മഫ്രിയാനയായി വാഴിച്ചു. ഈ സ്ഥാനാരോഹണം യൽദോയുടെ ജീവിതത്തിൽ മാത്രമല്ല, വിദൂര ദേശമായ ഇന്ത്യയിലെ മലങ്കര സഭയുടെ ചരിത്രത്തിലും ഒരു നിർണ്ണായക വഴിത്തിരിവായി മാറി.

മഫ്രിയാന എന്ന നിലയിൽ അദ്ദേഹം മൊസൂളിനടുത്തുള്ള മോർ മത്തായി ദയറായിൽ തന്റെ ആസ്ഥാനം സ്ഥാപിച്ചു. നാലാം നൂറ്റാണ്ടിൽ സ്ഥാപിതമായ ഈ പുരാതന ദയറയായിരുന്നു മഫ്രിയാനേറ്റുകളുടെ പരമ്പരാഗത ഇരിപ്പിടം. അവിടെയിരുന്ന് അദ്ദേഹം സഭാ ഭരണവും ആത്മീയ ശുശ്രൂഷകളും നിർവ്വഹിച്ചു.

1678 മുതൽ 1684 വരെയുള്ള ആറ് വർഷക്കാലം അദ്ദേഹം മഫ്രിയാനയായി വിശ്വസ്തതയോടെ പ്രവർത്തിച്ചു. അവിടുത്തെ എളിമയും സാധാരണക്കാരോടുള്ള കരുണയും അദ്ദേഹത്തെ എല്ലാവർക്കും പ്രിയങ്കരനാക്കി. എന്നാൽ ഇതിലും വലിയൊരു ദൗത്യത്തിനായി ദൈവം അവിടുത്തെ ഒരുക്കുകയായിരുന്നു.

മോർ ബസേലിയോസ് യൽദോ മെസൊപ്പൊട്ടേമിയയിൽ ശുശ്രൂഷ ചെയ്യുമ്പോൾ, ആയിരക്കണക്കിന് മൈലുകൾക്കപ്പുറമുള്ള മലങ്കരയിൽ നിർണ്ണായകമായ സംഭവങ്ങൾ നടക്കുകയായിരുന്നു. വി. തോമാശ്ലീഹായിൽ നിന്ന് പാരമ്പര്യം ലഭിച്ച അവിടുത്തെ വിശ്വാസികൾ തങ്ങളുടെ പുരാതനമായ ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസം സംരക്ഷിക്കാനുള്ള പോരാട്ടത്തിലായിരുന്നു.

1665-ൽ മലങ്കരയിലെത്തിയ മോർ ഗ്രിഗോറിയോസ് അബ്ദുൾ ജലീൽ ബാവായുടെ സേവനം 1681 ഏപ്രിൽ 27-ന് അവിടുത്തെ സ്വർഗ്ഗാരോഹണത്തോടെ അവസാനിച്ചു. മലങ്കര സഭയെ പുനർനിർമ്മിക്കാൻ അദ്ദേഹം പരമാവധി ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ അവിടുത്തെ മരണം സഭയിൽ ഒരു നേതൃശൂന്യത സൃഷ്ടിച്ചു.

മലങ്കര നസ്രാണികളെ റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ കീഴിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന മിഷനറിമാർ ഈ അവസരം ഉപയോഗപ്പെടുത്തി. ഓർത്തഡോക്സ് സഭയ്ക്ക് ഇനി മെത്രാന്മാരില്ലെന്നും റോമിന് കീഴടങ്ങുക മാത്രമാണ് വഴിയെന്നും അവർ പ്രചരിപ്പിച്ചു. ഇതുകേട്ട ചില വിശ്വാസികൾ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി.

മലങ്കരയിലെ അന്നത്തെ മെത്രാനായിരുന്ന മാർത്തോമ്മാ രണ്ടാമൻ ഈ അപകടം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മലങ്കര സഭയ്ക്ക് ഉറച്ച നിലപാടുള്ള ഒരു ആത്മീയ നേതാവിനെ ആവശ്യമാണെന്ന് അദ്ദേഹം മനസ്സിലാക്കി. അന്ത്യോക്യൻ സിംഹാസനത്തിന് മലങ്കരയോടുള്ള താൽപ്പര്യവും സംരക്ഷണവും തെളിയിക്കാൻ ഉന്നതനായ ഒരു പിതാവ് അവിടെ എത്തേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതി.

1683-ൽ മാർത്തോമ്മാ രണ്ടാമൻ പരിശുദ്ധ അബ്ദുൾ മസീഹ് ഒന്നാമൻ പാത്രിയർക്കീസ് ബാവായ്ക്ക് ഒരു കത്തയച്ചു. സഭ നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളികളും റോമൻ മിഷനറിമാരുടെ പീഡനങ്ങളും അദ്ദേഹം അതിൽ വിവരിച്ചു. ഇന്ത്യയിലെ സഭയെ സംരക്ഷിക്കാൻ ഉന്നതനായ ഒരു വൈദിക മേലധ്യക്ഷനെ അയയ്ക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം അഭ്യർത്ഥിച്ചു.

ഈ കത്ത് ലഭിച്ച പാത്രിയർക്കീസ് ബാവാ 1684-ൽ സഭയുടെ ഉന്നത സമിതി യോഗം വിളിച്ചുകൂട്ടി. മലങ്കരയിലെ പ്രതിസന്ധി അവർ ചർച്ച ചെയ്തു. എന്നാൽ അക്കാലത്ത് ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള യാത്ര അതികഠിനവും അപകടം നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് മൈലുകൾ കടൽ കടന്നും കാടുപിടിച്ചു കിടക്കുന്ന വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചും വേണമായിരുന്നു അവിടെ എത്താൻ. പ്രായമായ ഒരാൾക്ക് ഇത് അസാധ്യമായിരുന്നു.

മലങ്കരയിലേക്കുള്ള ദൗത്യത്തിന്റെ കാഠിന്യം പാത്രിയർക്കീസ് സമിതിയിൽ വിവരിച്ചപ്പോൾ എല്ലാവരും നിശബ്ദരായി. ഈ അപകടം നിറഞ്ഞ യാത്രയ്ക്ക് ആര് തയ്യാറാകും? തന്റെ സ്ഥാനമാനങ്ങളും സുരക്ഷിതത്വവും ഉപേക്ഷിക്കാൻ ആർക്ക് കഴിയും?

പെട്ടെന്ന്, കിഴക്കിന്റെ മഫ്രിയാനയായ മോർ ബസേലിയോസ് യൽദോ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു. 92 വയസ്സിനു മുകളിൽ പ്രായമുള്ള ആ വയോധികൻ ഈ ദൗത്യം ഏറ്റെടുക്കാൻ സന്നദ്ധനായി. എല്ലാവരും അത്ഭുതപ്പെട്ടു. സഭയിലെ രണ്ടാമത്തെ ഉയർന്ന വ്യക്തിയും വാർദ്ധക്യ സഹജമായ അവശതകൾ നേരിടുന്നയാളുമായ അദ്ദേഹം, താൻ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത മലങ്കരയിലെ വിശ്വാസികൾക്കായി തന്റെ ജീവിതം സമർപ്പിക്കാൻ തയ്യാറാണെന്ന് പറഞ്ഞു.

പലരും അദ്ദേഹത്തെ വിലക്കി. അവിടുത്തെ പ്രായാധിക്യവും യാത്രയിലെ അപകടങ്ങളും അവർ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ യൽദോ ബാവാ തന്റെ തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്നു. മലങ്കരയിലെ തന്റെ മക്കൾക്ക് വേണ്ടി തന്റെ പ്രായാധിക്യം പോലും തടസ്സമല്ലെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. തന്റെ ശിഷ്ടകാലം സഭയുടെ സേവനത്തിനായി നൽകുന്നതിനേക്കാൾ വലിയൊരു സന്തോഷമില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു.

അവിടുത്തെ നിശ്ചയദാർഢ്യത്തിനു മുന്നിൽ എല്ലാവരും വഴങ്ങി. മോർ ബസേലിയോസ് യൽദോ തന്റെ മഫ്രിയാന സ്ഥാനം രാജിവെച്ചു. മലങ്കരയിലേക്കുള്ള പാത്രിയർക്കൽ പ്രതിനിധിയായി അദ്ദേഹം നിയമിക്കപ്പെട്ടു. ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള യാത്രയ്ക്കായുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു.

പാത്രിയർക്കീസ് ബാവാ അദ്ദേഹത്തിന് ആവശ്യമായ എല്ലാ അധികാരപത്രങ്ങളും നൽകി. മെത്രാന്മാരെ വാഴിക്കാനും പള്ളികൾ സ്ഥാപിക്കാനും തർക്കങ്ങൾ പരിഹരിക്കാനും അദ്ദേഹത്തിന് പൂർണ്ണ അധികാരം നൽകപ്പെട്ടു. അന്ത്യോക്യൻ സിംഹാസനത്തിന്റെ സീൽ പതിപ്പിച്ച ഈ രേഖകൾ മലങ്കരയിലെ അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യത്തിന് തെളിവായിരുന്നു.

മോർ ഇവാനിയോസ് ഹിദായത്തുള്ള എന്ന എപ്പിസ്കോപ്പയും മോർ മത്തായി വംശജനായ റമ്പാൻ ജോയ, മോർ ബെഹ്നാം ദയറയിലെ റമ്പാൻ മത്തായി എന്നിവരും അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം യാത്ര തിരിച്ചു. ചില സ്രോതസ്സുകൾ പ്രകാരം അവിടുത്തെ സഹോദരൻ ജമ്മയും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ഈ എളിയ ഭൃത്യന്മാർ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ആ യാത്ര ആരംഭിച്ചു.

1684-ലോ 1685-ന്റെ തുടക്കത്തിലോ അവർ മെസൊപ്പൊട്ടേമിയയിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു. ഇറാഖിലെ മരുഭൂമികളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച് അവർ ബസ്രയിലെത്തി. അവിടെ നിന്ന് അവർ ഒരു കപ്പലിൽ കയറി. അറബിക്കടലിലൂടെയുള്ള ആ യാത്ര നീണ്ടതും ദുഷ്കരവുമായിരുന്നു. കടൽക്കൊള്ളക്കാരെയും പ്രകൃതിക്ഷോഭങ്ങളെയും അതിജീവിച്ചു വേണമായിരുന്നു യാത്ര തുടരാൻ.

കപ്പൽ ഗുജറാത്തിലെ സൂറത്തിൽ അടുത്തു. അവിടെ കുറച്ചു കാലം വിശ്രമിച്ച ശേഷം അവർ തെക്കോട്ട് യാത്ര തിരിച്ചു. 1685 പകുതിയോടെ അവർ കേരളത്തിന്റെ വടക്കേ അറ്റത്തുള്ള തലശ്ശേരിയിലെത്തി. പോർച്ചുഗീസുകാരുടെ കണ്ണുവെട്ടിച്ച് വേണമായിരുന്നു ഇനിയുള്ള യാത്ര. ഓർത്തഡോക്സ് മെത്രാന്മാരെ ഇന്ത്യയിൽ പ്രവേശിക്കാൻ അവർ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല.

അപകടം ഒഴിവാക്കാൻ അവർ കടൽമാർഗ്ഗം ഉപേക്ഷിച്ചു. കാൽനടയായി കാട്ടിലൂടെയും മലകളിലൂടെയും സഞ്ചരിക്കാൻ അവർ തീരുമാനിച്ചു. തലശ്ശേരിയിൽ നിന്ന് തമിഴ്നാട് അതിർത്തിയിലൂടെ മലകൾ താണ്ടി അവർ കേരളത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. 92 വയസ്സുള്ള ഒരു വൃദ്ധന് ഇത് അചിന്തനീയമായ യാത്രയായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ദൈവകൃപയിൽ പൂർണ്ണമായി വിശ്വാസമർപ്പിച്ചു.

തമിഴ്നാടിനും കേരളത്തിനും ഇടയിലുള്ള വനമേഖലയിലൂടെയുള്ള യാത്രയിൽ നിരവധി അത്ഭുതങ്ങൾ നടന്നു. അതെല്ലാം ബാവായുടെ വിശുദ്ധിക്ക് തെളിവായിരുന്നു.

ഒരിക്കൽ കാട്ടിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ഒരു ഭീമൻ കടുവ അവരുടെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ഭയന്നുപോയ സഹയാത്രികരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ബാവാ താൻ പിടിച്ചിരുന്ന സ്ളീബാ ഉപയോഗിച്ച് കടുവയുടെ നേർക്ക് കുരിശു വരച്ചു. അത്ഭുതകരമെന്നു പറയട്ടെ, ആ വന്യമൃഗം അവിടെ നിന്ന് ഓടിപ്പോയി.

പള്ളിവാസൽ എന്ന സ്ഥലത്തെത്തിയപ്പോൾ ബാവായ്ക്ക് ഒരു ദൈവിക ദർശനമുണ്ടായി. അന്ന് രാത്രി അവിടെ വലിയൊരു പ്രളയം ഉണ്ടാകുമെന്ന് അദ്ദേഹം അറിഞ്ഞു. ഉടൻ തന്നെ അദ്ദേഹം ഗ്രാമവാസികളെ വിളിച്ച് ഉയർന്ന സ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് മാറാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അവിടുത്തെ വിശുദ്ധി തിരിച്ചറിഞ്ഞ ചിലർ അത് അനുസരിച്ചു. എന്നാൽ മറ്റുചിലർ അത് പരിഹസിച്ചു തള്ളി.

അന്ന് രാത്രി ബാവാ പറഞ്ഞതുപോലെ മലവെള്ളപ്പാച്ചിലുണ്ടായി. അവിടുത്തെ വാക്ക് കേൾക്കാതിരുന്നവർ പ്രളയത്തിൽ ഒലിച്ചുപോയി. രക്ഷപ്പെട്ടവർ ബാവായെ ഒരു പ്രവാചകനായി കണ്ടു. അവിടുത്തെ കാൽക്കൽ വീണ് അവർ നന്ദി പറഞ്ഞു.

ആഴ്ചകൾ നീണ്ട യാത്രയ്ക്കൊടുവിൽ അവർ കോതമംഗലത്തിനടുത്തുള്ള കോഴിപ്പിള്ളിയിലെത്തി. പോർച്ചുഗീസുകാരുടെ ഭീഷണി നിലനിൽക്കുന്നതിനാൽ രണ്ടു മെത്രാന്മാരും കൂടി ഒരേസമയം കോതമംഗലത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നത് അപകടമാണെന്ന് ബാവാ കരുതി. അതിനാൽ മോർ ഇവാനിയോസ് ഒരു മരത്തിനു മുകളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.

ബാവാ ഒറ്റയ്ക്ക് നടന്നു. വഴിയിൽ ഒരു ഹൈന്ദവ സഹോദരനെ കണ്ടു. തന്റെ പശുക്കളെ മേയിക്കുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. കോതമംഗലം പള്ളിയിലേക്കുള്ള വഴി കാണിച്ചു കൊടുക്കാൻ ബാവാ അദ്ദേഹത്തോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്നാൽ പശുക്കളെ വിട്ടു വരാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

ഉടൻ തന്നെ ബാവാ തന്റെ വടി കൊണ്ട് പശുക്കൾ നിൽക്കുന്ന ഭാഗത്തിന് ചുറ്റും ഒരു വട്ടം വരച്ചു. പശുക്കൾ ആ വട്ടത്തിന് പുറത്തു പോകില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം ആ മനുഷ്യന് ഉറപ്പു നൽകി. അത്ഭുതകരമെന്നു പറയട്ടെ, പശുക്കൾ ആ വട്ടത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ ശാന്തരായി നിന്നു.

ആ മനുഷ്യൻ ബാവായോട് തന്റെ സഹോദരിയുടെ കഠിനമായ പ്രസവവേദനയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞു. ബാവാ അവിടെയുള്ള ഒരു തെങ്ങ് കുറിയാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. ആ മനുഷ്യൻ തെങ്ങ് കുറിയാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ തെങ്ങ് താഴേക്ക് വളഞ്ഞു കൊടുത്തു. ബാവാ ആ ഇളനീർ ആശീർവദിച്ച് നൽകി. അത് കുടിച്ച ഉടൻ തന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരി സുഖപ്രസവത്തിലൂടെ ഒരു ആൺകുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകി.

ഈ അത്ഭുതങ്ങൾ കണ്ട് വിസ്മയിച്ച ആ ഹൈന്ദവ സഹോദരൻ ബാവായെ കോതമംഗലം പള്ളിയിലേക്ക് വഴി കാണിച്ചു. ഇന്നും ആ കുടുംബത്തിലെ പിന്മുറക്കാർ കന്നി പെരുന്നാളിന് പള്ളിയിലെ പ്രദിക്ഷണത്തിൽ വിളക്ക് പിടിക്കുന്നത് ഈ സ്മരണയ്ക്കായിട്ടാണ്.

എ.ഡി. 1685 കന്നി 11-ന് വൈകുന്നേരം ബാവാ കോതമംഗലം ചെറിയ പള്ളിയിലെത്തി. ബാവാ പള്ളി മുറ്റത്ത് എത്തിയ ഉടൻ തന്നെ പള്ളിയറയിലെ മണികൾ തനിയെ മുഴങ്ങിത്തുടങ്ങി. മനുഷ്യസഹായമില്ലാതെ മണികൾ മുഴങ്ങിയത് ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യമാണെന്ന് വിശ്വാസികൾക്ക് മനസ്സിലായി.

വിശ്വാസികൾ ഓടിക്കൂടി. ബാവാ തന്റെ അധികാരപത്രങ്ങൾ കാണിച്ചു കൊടുത്തു. മഫ്രിയാന തന്നെ മലങ്കരയിലെത്തിയത് അവർക്ക് വലിയ ആശ്വാസമായി. മോർ ഇവാനിയോസിനെയും അവർ അവിടെയെത്തിച്ചു. മലങ്കര സഭയുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾക്ക് അന്ത്യമായെന്ന് അവർ വിശ്വസിച്ചു.

ക്ഷീണം വകവെക്കാതെ ബാവാ മലങ്കരയിലെ സഭാ കാര്യങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധിച്ചു. കന്നി 14-ന് സ്ലീബാ പെരുന്നാൾ ദിവസം മഫ്രിയാന ബാവാ മോർ ഇവാനിയോസിനെ ശെമ്മശാനായി വാഴിച്ചു. മലങ്കരയ്ക്ക് ഇനിയൊരു മെത്രാൻ ഉണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം ഉറപ്പാക്കി.

എന്നാൽ ആ നീണ്ട യാത്രയും പ്രായാധിക്യവും ബാവായുടെ ആരോഗ്യത്തെ തളർത്തിയിരുന്നു. സ്ഥാനാഭിഷേകത്തിന് ശേഷം ബാവാ രോഗബാധിതനായി. താൻ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് വിളിക്കപ്പെടാൻ പോകുന്നു എന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് മനസ്സിലായി. അദ്ദേഹം വിശ്വാസികൾക്ക് ആത്മീയ ഉപദേശങ്ങൾ നൽകി. ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കാൻ അദ്ദേഹം അവരോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു.

താൻ മരിക്കുമ്പോൾ പള്ളിയുടെ പടിഞ്ഞാറുള്ള കരിങ്കല്ല് കുരിശു തിളങ്ങുമെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വാസികൾക്ക് മുൻകൂട്ടി പറഞ്ഞു.

1685 സെപ്റ്റംബർ 29 ശനിയാഴ്ച്ച (കന്നി 19), ബാവാ തന്റെ ആത്മാവിനെ ദൈവത്തിന് സമർപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു വെച്ചതുപോലെ തന്നെ ആ സമയത്ത് പള്ളിമുറ്റത്തെ കുരിശ് അത്ഭുതകരമായി പ്രകാശിച്ചു. അത് ബാവായുടെ വിശുദ്ധിയുടെ വലിയൊരു അടയാളമായിരുന്നു.

മലങ്കര നസ്രാണികൾ കണ്ണീരോടെ തങ്ങളുടെ വലിയ ബാവയെ വിടവാങ്ങി. കന്നി 20-ന് കോതമംഗലം ചെറിയ പള്ളിയിൽ ബാവായെ കബറടക്കി. വെറും രണ്ടാഴ്ച മാത്രമാണ് അദ്ദേഹം മലങ്കരയിൽ ജീവിച്ചത്. എങ്കിലും മലങ്കര സഭയുടെ നട്ടെല്ലായി മാറാൻ അവിടുത്തേക്ക് സാധിച്ചു.

ബാവായുടെ കബറടക്കത്തിന് ശേഷം കോതമംഗലം പള്ളി വലിയൊരു തീർത്ഥാടന കേന്ദ്രമായി മാറി. മക്കളില്ലാത്ത ദമ്പതികൾക്കും രോഗികൾക്കും ബാവായുടെ മധ്യസ്ഥത വലിയൊരു ആശ്രയമാണ്. ഇന്നും ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ അവിടുത്തെ കബറിങ്കൽ വന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു വരുന്നു.

വിശ്വാസികൾ ബാവായുടെ പക്കൽ സമർപ്പിക്കുന്ന പ്രാർത്ഥനകൾക്ക് ഫലം ലഭിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് നിരവധി സാക്ഷ്യങ്ങൾ തെളിയിക്കുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് മക്കളില്ലാത്ത വിഷമിക്കുന്ന ദമ്പതികൾ ബാവായുടെ മധ്യസ്ഥതയിൽ പ്രാർത്ഥിക്കുകയും അനുഗ്രഹം ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അത്തരത്തിൽ ലഭിച്ച മക്കൾക്ക് 'യൽദോ' എന്നോ 'ബേസിൽ' എന്നോ പേരിടുന്ന പതിവ് മലങ്കരയിൽ വ്യാപകമാണ്. ഇത് ബാവായോടുള്ള വിശ്വാസത്തിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും അടയാളമാണ്.

എല്ലാ വർഷവും കന്നി 20-ന് കോതമംഗലം പള്ളിയിൽ ബാവായുടെ ഓർമ്മപ്പെരുന്നാൾ അതിവിപുലമായി ആഘോഷിക്കുന്നു. 'കന്നി 20 പെരുന്നാൾ' എന്നാണ് ഇത് അറിയപ്പെടുന്നത്. ലക്ഷക്കണക്കിന് വിശ്വാസികൾ ഈ ദിവസങ്ങളിൽ കോതമംഗലത്തേക്ക് ഒഴുകുന്നു. വടക്കൻ മലബാറിൽ നിന്നും മറ്റും കാൽനടയായി തീർത്ഥാടകർ ഇവിടെ എത്തുന്നു.

പെരുന്നാൾ ദിവസങ്ങളിൽ കോതമംഗലം നഗരം വിശ്വാസികളെ കൊണ്ട് നിറയുന്നു. ബാവായുടെ കബറിടത്തിങ്കൽ മെഴുകുതിരി കത്തിച്ച് പ്രാർത്ഥിക്കാനും നേർച്ചകൾ സമർപ്പിക്കാനും തിരക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്നു. ആത്മീയമായ ഒരു വലിയ ചൈതന്യം ആ ദിവസങ്ങളിൽ കോതമംഗലത്ത് അനുഭവപ്പെടാറുണ്ട്.

1947 നവംബർ 2-ന് പരിശുദ്ധ ബസേലിയോസ് ഗീവർഗീസ് രണ്ടാമൻ കാതോലിക്കാ ബാവാ മോർ ബസേലിയോസ് യൽദോയെ വിശുദ്ധനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. തുടർന്ന് 1987 ഒക്ടോബർ 20-ന് പരിശുദ്ധ ഇഗ്നാത്തിയോസ് സക്കാ ഒന്നാമൻ പാത്രിയർക്കീസ് ബാവാ അവിടുത്തെ സാർവ്വത്രിക വിശുദ്ധനായി പ്രഖ്യാപിക്കുകയും അഞ്ചാം തുബ്ദേനിൽ ബാവായുടെ പേര് ഉൾപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.

അന്ത്യോക്യൻ സിംഹാസനത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക അംഗീകാരം ലഭിച്ചതോടെ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് പള്ളികളിൽ വിശുദ്ധ കുർബാനയ്ക്കിടെ ബാവായുടെ പേര് സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു. ഇറാഖിലെ ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ ജനിച്ച് കേരളത്തിലെ ഒരു സാധാരണ പള്ളിയിൽ കബറടക്കപ്പെട്ട ആ വിദേശിയായ മഫ്രിയാന ഇന്ന് ലോകമെമ്പാടുമുള്ള സഭയുടെ പ്രിയപ്പെട്ട വിശുദ്ധനാണ്.

വിശുദ്ധ യൽദോ ബാവായുടെ സ്മരണയ്ക്കായി കോതമംഗലത്തും പരിസരപ്രദേശങ്ങളിലും നിരവധി ആത്മീയവും സാമൂഹികവുമായ സ്ഥാപനങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. മാർ ബസേലിയോസ് മെഡിക്കൽ മിഷൻ ഹോസ്പിറ്റൽ, മാർ അത്തനാസിയോസ് എൻജിനീയറിങ് കോളേജ്, മാർ ബേസിൽ ഹയർ സെക്കൻഡറി സ്കൂൾ തുടങ്ങിയവ ഇതിൽ ചിലതാണ്. ഇവയെല്ലാം ബാവായുടെ അനുഗ്രഹത്താലും പള്ളി അധികാരികളുടെ പരിശ്രമത്താലും വളർന്നുവന്ന പ്രസ്ഥാനങ്ങളാണ്.

ത്യാഗത്തിന്റെയും സമർപ്പണത്തിന്റെയും വലിയൊരു പാഠമാണ് ബാവായുടെ ജീവിതം. 92-ാം വയസ്സിൽ തന്റെ സുരക്ഷിതമായ ജീവിതം ഉപേക്ഷിച്ച് അപരിചിതമായ നാടുകളിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ച ബാവാ, ക്രിസ്തുവിലുള്ള അവിടുത്ത വിശ്വാസം എത്രത്തോളം വലുതായിരുന്നു എന്ന് കാട്ടിത്തരുന്നു. സേവനത്തിന് പ്രായം ഒരു തടസ്സമല്ലെന്ന് ബാവാ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.