മോർ യാക്കോബ് ശ്ലീഹാ

അല്ഫായിയുടെ പുത്രനായ യാക്കോബിൽ (യാക്കോബ് ദ്വിതീയൻ) നിന്ന് വേർതിരിച്ചറിയുന്നതിനായി 'മഹാനായ യാക്കോബ്' എന്ന് അറിയപ്പെടുന്ന മോർ യാക്കോബ് ശ്ലീഹാ, യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ പന്ത്രണ്ട് ശ്ലീഹന്മാരിൽ അതിപ്രമുഖനായിരുന്നു. സമൃദ്ധിയുള്ള ഒരു മത്സ്യത്തൊഴിലാളിയായ സെബദിയുടെയും, യേശുവിന്റെ വിശ്വസ്ത ശിഷ്യയായിരുന്ന ശലോമിയുടെയും പുത്രനായി ഗലീലി കടൽത്തീരത്താണ് അദ്ദേഹം ജനിച്ചു വളർന്നത്. സെബദിയുടെ മത്സ്യബന്ധന തൊഴിൽ കൂലിക്കാരെ വെച്ച് നടത്താൻ തക്കവണ്ണം മെച്ചപ്പെട്ടതായിരുന്നു എന്നത് ആ പ്രദേശത്തെ സാമ്പത്തികസ്ഥിതിയുള്ള കുടുംബങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു അവരുടേതെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇളയ സഹോദരനായ മോർ യോഹന്നാൻ ശ്ലീഹായാണ് കർത്താവിന് പ്രിയപ്പെട്ട ശിഷ്യനും നാലാം സുവിശേഷത്തിന്റെ കർത്താവും.

യാക്കോബും യോഹന്നാനും തങ്ങളുടെ പിതാവായ സെബദിയോടൊപ്പം പടകിലിരുന്ന് വല നന്നാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് യേശു അവരെ വിളിച്ചത്. മർക്കോസിന്റെ സുവിശേഷം ഈ സുപ്രധാന നിമിഷത്തെ ഇപ്രകാരം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "അവൻ അല്പം മുമ്പോട്ടു ചെന്നപ്പോൾ സെബദിയുടെ മകൻ യാക്കോബിനെയും അവന്റെ സഹോദരൻ യോഹന്നാനെയും കണ്ടു; അവർ പടകിൽ വല നന്നാക്കുകയായിരുന്നു. ഉടനെ അവൻ അവരെ വിളിച്ചു; അവർ അപ്പനായ സെബദിയെ കൂലിക്കാരോടുകൂടെ പടകിൽ വിട്ടു അവനെ അനുഗമിച്ചു" (മർക്കോസ് 1:19-20). ഒട്ടും മടിക്കാതെ, ഈ സഹോദരങ്ങൾ തങ്ങളുടെ കുടുംബത്തൊഴിലും പിതാവിനെയും ഉപേക്ഷിച്ച് നസറായനായ ആ ഗുരുവെ അനുഗമിച്ചു.

യേശു യാക്കോബിനും സഹോദരൻ യോഹന്നാനും "ബൊവനേർഗ്ഗെസ്" (Boanerges) എന്ന പേര് നൽകി; "ഇടിമുഴക്കത്തിന്റെ പുത്രന്മാർ" എന്നാണ് അതിനർത്ഥമെന്ന് മർക്കോസ് വിശദീകരിക്കുന്നു (മർക്കോസ് 3:17). ഈ വിളിപ്പേര് ഈ രണ്ട് സഹോദരങ്ങളുടെയും സ്വഭാവത്തെയും പ്രകൃതത്തെയും വെളിപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു. അവർ ആവേശവും തീക്ഷ്ണതയും അചഞ്ചലമായ കൂറുമുള്ള മനുഷ്യരായിരുന്നു; ഈ ഗുണങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ കടുത്ത ഭക്തിയായും മറ്റു ചിലപ്പോൾ എടുത്തുചാട്ടമായും പ്രകടമായിരുന്നു. സുവിശേഷ പ്രഘോഷണത്തിലെ അവരുടെ കരുത്തുറ്റ ശബ്ദത്തെയും അവരുടെ ചിലപ്പോഴൊക്കെയുള്ള പ്രകോപനപരമായ വ്യക്തിത്വത്തെയുമാണ് 'ഇടിമുഴക്കം' എന്ന രൂപകം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

പന്ത്രണ്ട് ശ്ലീഹന്മാരിൽ, തന്റെ സഹോദരൻ യോഹന്നാനോടും ശിമോൻ പത്രോസിനോടുമൊപ്പം യാക്കോബിന് പ്രത്യേകമായ ഒരു സ്ഥാനം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഈ മൂന്നുപേരും ശ്ലീഹന്മാരുടെ സംഘത്തിനുള്ളിലെ ഒരു അന്തരംഗ വൃത്തമായി മാറുകയും, മറ്റുള്ള ഒമ്പതുപേർക്കും ദർശിക്കാൻ കഴിയാത്ത ക്രിസ്തുവിന്റെ ശുശ്രൂഷയിലെ ചില നിമിഷങ്ങൾക്ക് സാക്ഷികളാകാൻ അവർക്ക് ഭാഗ്യം ലഭിക്കുകയും ചെയ്തു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് യാക്കോബിനോടുള്ള അവിടുത്തെ പ്രത്യേക അടുപ്പത്തെയും ആദ്യകാല സഭയിലെ ഒരു പ്രധാന തൂണെന്ന നിലയിലുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പങ്കിനെയും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

പന്ത്രണ്ടു വയസ്സുള്ള തന്റെ മകൾ മരിച്ചുപോയ യായീറൊസ് എന്ന പള്ളിപ്രമാണിയുടെ വീട്ടിലേക്ക് യേശു പോയപ്പോഴാണ് ആദ്യത്തെ സവിശേഷ നിമിഷം ഉണ്ടായത്. പുരുഷാരത്തെ വീടുവരെ അനുഗമിക്കാൻ യേശു അനുവദിച്ചെങ്കിലും, വീടിനുള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ "പത്രോസിനെയും യാക്കോബിനെയും യാക്കോബിന്റെ സഹോദരനായ യോഹന്നാനെയും അല്ലാതെ ആരെയും അനുവദിച്ചില്ല" (മർക്കോസ് 5:37). അവിടെ വെച്ച് ഈ മൂന്ന് ശ്ലീഹന്മാരും ക്രിസ്തുവിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ അത്ഭുതങ്ങളിലൊന്നിന്—മരിച്ച കുട്ടിയെ ജീവിപ്പിച്ചതിന്—സാക്ഷികളായി. യേശു ആ പെൺകുട്ടിയുടെ കൈക്ക് പിടിച്ച് "തലീഥാ കൂമി" (ചെറുപെണ്ണേ, എഴുന്നേൽക്കുക എന്ന് ഞാൻ നിന്നോട് പറയുന്നു) എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ഉടനെ എഴുന്നേറ്റ് നടന്നു. മരണത്തിന്മേലുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ അധികാരത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചത് യാക്കോബിന്റെ വിശ്വാസത്തിൽ ആഴത്തിലുള്ള മുദ്ര പതിപ്പിച്ചു.

രണ്ടാമത്തെ സവിശേഷ നിമിഷം താബോർ മലയിലെ രൂപാന്തരീകരണമായിരുന്നു. യേശു പത്രോസ്, യാക്കോബ്, യോഹന്നാൻ എന്നിവരെ കൂട്ടി ഒരു ഉയർന്ന മലയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി, അവിടെ അവരുടെ മുമ്പാകെ അവൻ രൂപാന്തരപ്പെട്ടു. അവന്റെ മുഖം സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു, വസ്ത്രം വെളിച്ചം പോലെ വെളുപ്പായി തീർന്നു; മോശയും ഏലിയാവും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് അവന്റെ കഷ്ടാനുഭവത്തെയും യെരൂശലേമിലെ മരണത്തെയും കുറിച്ച് അവനോട് സംസാരിച്ചു. ദൈവപിതാവിന്റെ ശബ്ദം മേഘത്തിൽ നിന്ന് കേൾക്കാനും ("ഇവൻ എന്റെ പ്രിയപുത്രൻ, ഇവനിൽ ഞാൻ പ്രസാദിച്ചിരിക്കുന്നു; ഇവന് ചെവികൊടുപ്പിൻ" - മത്തായി 17:5) ക്രിസ്തുവിന്റെ ദിവ്യ തേജസ്സ് ദർശിക്കാനും അവർക്ക് സാധിച്ചു. യേശു വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെട്ട മിശിഹായാണെന്നും ദൈവപുത്രനാണെന്നും യാക്കോബിന് ഈ ദർശനം ഉറപ്പിച്ചു നൽകി.

മൂന്നാമത്തെ നിമിഷം തേജസ്സിന്റേതായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് കടുത്ത ദുഃഖത്തിന്റേതായിരുന്നു. ക്രിസ്തു ചതിച്ചുകൊടുക്കപ്പെട്ട രാത്രിയിൽ ഗെത്ത് ശമന തോട്ടത്തിൽ വെച്ച് പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ, പത്രോസിനെയും യാക്കോബിനെയും യോഹന്നാനെയും യേശു തന്നോടൊപ്പം കൂട്ടി. അവിടെ ക്രിസ്തുവിന്റെ മാനുഷികമായ മനക്ലേശത്തിന് അവർ സാക്ഷികളായി. "എന്റെ ആത്മാവു മരണവേദനപോലെ അതിദുഃഖിതമായിരിക്കുന്നു; ഇവിടെ താമസിച്ച് എന്നോടുകൂടെ ഉണർന്നിരിക്കുവിൻ" എന്ന് യേശു അവരോട് പറഞ്ഞു (മത്തായി 26:38). മൂന്ന് ശ്ലീഹന്മാരും ഉറക്കം തൂങ്ങിയെങ്കിലും, കഷ്ടാനുഭവത്തിന് മുമ്പുള്ള ക്രിസ്തുവിന്റെ പരിപൂർണ്ണ മനുഷ്യത്വത്തെയും പിതാവിന്റെ ഇഷ്ടത്തോടുള്ള കീഴടങ്ങലിനെയും പാപഭാരത്തോടുള്ള അവിടുത്തെ ദുഃഖത്തെയും ദർശിക്കാൻ അവർക്ക് അവസരം ലഭിച്ചു. താബോറിലെ തേജസ്സുള്ള ക്രിസ്തു തന്നെയാണ് കഷ്ടാനുഭവം അനുഭവിക്കാനിരിക്കുന്ന ദാസനെന്ന് യാക്കോബ് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

യാക്കോബിന്റെ ആവേശം നിറഞ്ഞ പ്രകൃതം കർത്താവിൽ നിന്ന് തിരുത്തലുകൾ ആവശ്യമായി വന്ന സന്ദർഭങ്ങളും സുവിശേഷങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ഒരിക്കൽ യേശുവും ശിഷ്യന്മാരും യെരൂശലേമിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ ശമര്യയിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, യെരൂശലേമിലേക്ക് പോകുന്നവരായതുകൊണ്ട് ശമര്യക്കാർ അവരെ സ്വീകരിക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചു. ഇതിൽ കുപിതരായ യാക്കോബും യോഹന്നാനും ചോദിച്ചു: "കർത്താവേ, ഏലിയാവു ചെയ്തതുപോലെ ആകാശത്തുനിന്നു തീ ഇറങ്ങി ഇവരെ ദഹിപ്പിച്ചു കളവാൻ ഞങ്ങൾ പറയട്ടെ?" (ലൂക്കോസ് 9:54). ക്രിസ്തുവിന്റെ ആദരവിനായുള്ള അവരുടെ തീക്ഷ്ണത സത്യസന്ധമായിരുന്നുവെങ്കിലും അവരുടെ പ്രതികാരം കടുത്തതായിരുന്നു. യേശു അവരെ ശാസിക്കുകയും, മനുഷ്യപുത്രൻ വന്നത് ജീവനെ നശിപ്പിക്കാനല്ല, രക്ഷിക്കാനാണെന്ന് അവരെ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

ദൈവരാജ്യം ലൗകിക രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നതെന്ന് പഠിക്കാൻ ശ്ലീഹന്മാർക്ക് ഈ സംഭവം ഉപകരിച്ചു. അവർ ആഗ്രഹിച്ചത് ന്യായവിധിയുടെ തീയായിരുന്നു, എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ദൗത്യം കാരുണ്യത്തിന്റെയും വീണ്ടെടുപ്പിന്റെയുമായിരുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ ന്യായവിധിയുടെ ഇടിമുഴക്കം അന്ത്യനാളിൽ സംഭവിക്കുമെന്നും, ഈ കാലഘട്ടം കൃപയുടെയും മാനസാന്തരത്തിനുള്ള ക്ഷണത്തിന്റെയും നാളുകളാണെന്നും അവർ പഠിച്ചു.

യാക്കോബും യോഹന്നാനും (അല്ലെങ്കിൽ അവരുടെ അമ്മ ശലോമി മുഖേന) ദൈവരാജ്യത്തിൽ തങ്ങൾക്ക് ഉയർന്ന സ്ഥാനങ്ങൾ വേണമെന്ന് യേശുവിനോട് അഭ്യർത്ഥിച്ച സന്ദർഭവും ഉണ്ടായിരുന്നു. യേശു തന്റെ തേജസ്സിൽ വരുമ്പോൾ അവിടുത്തെ വലതുഭാഗത്തും ഇടതുഭാഗത്തും ഇരിക്കാനുള്ള ഭാഗ്യമാണ് അവർ ചോദിച്ചത് (മർക്കോസ് 10:35-37; മത്തായി 20:20-21). ക്രിസ്തുവിന്റെ രാജ്യത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തെറ്റിദ്ധാരണയായിരുന്നു ഈ അഭ്യർത്ഥനയിൽ പ്രകടമായത്. ഇത് മറ്റ് പത്ത് ശ്ലീഹന്മാരിലും അമർഷമുണ്ടാക്കി.

യേശുവിന്റെ മറുപടി സൗമ്യവും എന്നാൽ അർത്ഥവത്തുമായിരുന്നു. അവൻ അവരോട് ചോദിച്ചു: "ഞാൻ കുടിക്കുന്ന പാനപാതം കുടിപ്പാനും ഞാൻ ഏല്ക്കുന്ന സ്നാനം ഏല്പ്പാനും നിങ്ങൾക്ക് കഴിയുമോ?" (മർക്കോസ് 10:38). അതിന്റെ പൂർണ്ണമായ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കാതെ അവർ "കഴിയും" എന്ന് മറുപടി നൽകി. യേശു അപ്പോൾ ഇപ്രകാരം പ്രവചിച്ചു: "ഞാൻ കുടിക്കുന്ന പാനപാതം നിങ്ങൾ കുടിക്കും; ഞാൻ ഏല്ക്കുന്ന സ്നാനം നിങ്ങൾ ഏല്ക്കും; എങ്കിലും എന്റെ വലത്തും ഇടത്തും ഇരിപ്പാൻ വരം നൽകുന്നത് എന്റേതല്ല; അത് ആർക്കായി ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നുവോ അവർക്കുള്ളതാകുന്നു" (മർക്കോസ് 10:39-40).

യേശു തന്റെ ശിഷ്യന്മാരെ നേതൃത്വത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം പഠിപ്പിച്ചു: "നിങ്ങളിൽ വലിയവനാകുവാൻ ഇച്ഛിക്കുന്നവനെല്ലാം നിങ്ങളുടെ ശുശ്രൂഷക്കാരനാകണം; നിങ്ങളിൽ ഒന്നാമനാകുവാൻ ഇച്ഛിക്കുന്നവൻ എല്ലാവർക്കും ദാസനാകണം. മനുഷ്യപുത്രൻ ശുശ്രൂഷ ചെയ്യിപ്പാനല്ല, ശുശ്രൂഷിപ്പാനും തന്റെ ജീവനെ അനേകർക്കു വേണ്ടി വീണ്ടെടുപ്പു വിലയായി നൽകുവാനും അത്രേ വന്നത്" (മർക്കോസ് 10:43-45). യാക്കോബിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഈ വാക്കുകൾ പ്രാവചനികമായിരുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ കഷ്ടാനുഭവത്തിന്റെ പാനപാത്രം അദ്ദേഹം കുടിക്കുകയും രക്തസാക്ഷിത്വത്തിന്റെ സ്നാനം ഏൽക്കുകയും ചെയ്തു, അങ്ങനെ പന്ത്രണ്ട് ശ്ലീഹന്മാരിൽ രക്തസാക്ഷിയായ ആദ്യത്തെ വ്യക്തിയായി അദ്ദേഹം മാറി.

ക്രിസ്തുവിന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിനും സ്വർഗ്ഗാരോഹണത്തിനും ശേഷം, പെന്തെക്കോസ്ത് നാളിലെ പരിശുദ്ധാത്മ അനുഭവം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ട് മോർ യാക്കോബ് യെരൂശലേമിലും പരിസരങ്ങളിലും സുവിശേഷം ധീരമായി പ്രസംഗിച്ചു. തന്റെ ഗുരുവിനെ അനുഗമിച്ചിരുന്ന കാലത്തെ അതേ തീക്ഷ്ണത ഇപ്പോൾ പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുകയും ഉത്ഥിതനായ ക്രിസ്തുവിന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നതിൽ കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. താൻ കാണുകയും കേൾക്കുകയും ചെയ്ത കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം അധികാരത്തോടെ സംസാരിക്കുകയും, ക്രൂശിക്കപ്പെട്ട നസറായനായ യേശു മരിച്ചവരിൽ നിന്ന് ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു എന്നും കർത്താവും മിശിഹായും ആയി ഉയർത്തപ്പെട്ടു എന്നും സാക്ഷ്യം നൽകി.

അപ്പോസ്തല പ്രവൃത്തികളുടെ പുസ്തകം യാക്കോബിന്റെ രക്തസാക്ഷിത്വത്തെ വളരെ ചുരുക്കി ഇപ്രകാരം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു: "ആ കാലത്ത് ഹെരോദാ രാജാവു സഭയിലുള്ള ചിലരെ ഉപദ്രവിപ്പാൻ തുടങ്ങി. അവൻ യോഹന്നാന്റെ സഹോദരനായ യാക്കോബിനെ വാൾ കൊണ്ട് കൊന്നു" (അപ്പോസ്തല പ്രവൃത്തികൾ 12:1-2). ഈ ലളിതമായ വാക്കുകൾ ആദ്യകാല സഭയിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു നിമിഷത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു—പന്ത്രണ്ട് ശ്ലീഹന്മാരിൽ ആദ്യത്തെ രക്തസാക്ഷിത്വം. ഇത് നടന്നത് ഏകദേശം എ.ഡി. 44-ലാണ്, അതായത് ക്രിസ്തുവിന്റെ ക്രൂശീകരണത്തിന് ഏകദേശം 11 മുതൽ 14 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം.

ഇവിടെ പരാമർശിച്ചിരിക്കുന്ന ഹെരോദാ, ശിശുവായ യേശുവിനെ കൊല്ലാൻ ശ്രമിച്ച ഹെരോദാ രാജാവിന്റെ കൊച്ചുമകനായ ഹെരോദാ അഗ്രിപ്പാ ഒന്നാമൻ ആയിരുന്നു. റോമിൽ വളർന്ന അഗ്രിപ്പാ കാലിഗുള, ക്ലോഡിയസ് എന്നീ ചക്രവർത്തിമാരുടെ സുഹൃത്തായിരുന്നു. റോമൻ അധികാരികൾ അദ്ദേഹത്തിന് ഏകീകൃതമായ ഒരു യഹൂദ രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണം നൽകിയിരുന്നു. യഹൂദ മതവിഭാഗത്തെ പ്രീതിപ്പെടുത്തി തന്റെ അധികാരം നട്ടുകാർക്കിടയിൽ ഉറപ്പിക്കാനാണ് അദ്ദേഹം ശ്രമിച്ചത്. ക്രൂശിക്കപ്പെട്ട മിശിഹായെക്കുറിച്ച് പ്രസംഗിക്കുക വഴി യഹൂദ പാരമ്പര്യങ്ങളെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന വളർന്നുവരുന്ന ക്രിസ്തീയ പ്രസ്ഥാനം അദ്ദേഹത്തിന് യഹൂദ പ്രമാണിമാരുടെ പ്രീതി പിടിച്ചുപറ്റാനുള്ള ഒരു അവസരമായി മാറി.

റോമൻ ശിക്ഷാവിധിയനുസരിച്ച് വാൾ കൊണ്ട് തല വെട്ടിയാണ് യാക്കോബിനെ കൊലപ്പെടുത്തിയത്. ക്രിസ്തുവിന്റെ പാനപാത്രം കുടിക്കുമെന്ന പ്രവചനം അങ്ങനെ യാക്കോബിൽ നിറവേറി. 'ഇടിമുഴക്കത്തിന്റെ പുത്രൻ' സുവിശേഷത്തിനായി ജീവൻ വെടിയുന്നതിൽ തന്റെ ഗുരുവിനെ പിന്തുടർന്ന ആദ്യത്തെ ശ്ലീഹായായി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രക്തസാക്ഷിത്വം സഭയുടെ വരുംകാലങ്ങളിലെ രക്തസാക്ഷിത്വങ്ങൾക്ക് ഒരു ദൃഷ്ടാന്തമായി മാറി.

ആദ്യകാല ക്രിസ്തീയ പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് (യുസീബിയസ് രേഖപ്പെടുത്തിയ ക്ലെമന്റ് ഓഫ് അലക്സാണ്ട്രിയയുടെ വിവരണം), യാക്കോബിനെ വിസ്താരത്തിന് എത്തിച്ച മനുഷ്യൻ ശ്ലീഹായുടെ ധീരമായ സാക്ഷ്യത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായി അവിടെ വെച്ച് തന്നെ ക്രിസ്ത്യാനിയായി മാറി. അവർ രണ്ടുപേരെയും വധശിക്ഷയ്ക്ക് കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ ഈ മനുഷ്യൻ യാക്കോബിനോട് ക്ഷമ ചോദിച്ചു. യാക്കോബ് ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ച ശേഷം അദ്ദേഹത്തെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് "നിനക്ക് സമാധാനം" എന്ന് പറയുകയും ചുംബിക്കുകയും ചെയ്തു. ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള വിശ്വാസത്തിൽ ഒന്നിച്ചുകൊണ്ട് രണ്ടുപേരും ഒരേ സമയം വധിക്കപ്പെട്ടു.

യാക്കോബിന്റെ വധം യഹൂദന്മാരെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു എന്ന് കണ്ട ഹെരോദാ പത്രോസിനെയും തടവിലാക്കി, പെസഹ കഴിഞ്ഞു കൊന്നുകളയാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ ഒരു ദൂതൻ പത്രോസിനെ അത്ഭുതകരമായി ജയിലിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ചു. യാക്കോബ് രക്തസാക്ഷിത്വം വഹിക്കുമ്പോൾ പത്രോസ് വിടുവിക്കപ്പെട്ടു എന്നത് ദൈവത്തിന്റെ ഉദേശങ്ങൾ വൈവിധ്യപൂർണ്ണമാണെന്ന് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ചിലരെ മരണം വഴിയും ചിലരെ ശുശ്രൂഷയിലൂടെയും സാക്ഷ്യം വഹിക്കാൻ ദൈവം തന്റെ ജ്ഞാനമനുസരിച്ച് വിളിക്കുന്നു.

മോർ യാക്കോബിന്റെ ജീവിതം നമുക്ക് കാണിച്ചുതരുന്നത് ശിഷ്യത്വത്തിലൂടെ സംഭവിക്കുന്ന രൂപാന്തരീകരണമാണ്. ആകാശത്തുനിന്ന് തീ ഇറക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച, ദൈവരാജ്യത്തിൽ ഉയർന്ന സ്ഥാനം തേടിയ ആ ആവേശക്കാരനായ യുവാവ് പതുക്കെ ക്രിസ്തുവിനായി ജീവൻ വെടിയുന്ന എളിയ ദാസനായി മാറി. തന്റെ കടുത്ത ആവേശത്തെ സ്വാർത്ഥ താത്പര്യങ്ങൾക്കോ പ്രതികാരത്തിനോ ഉപയോഗിക്കാതെ, ധീരമായ സാക്ഷ്യത്തിനും ത്യാഗപൂർണ്ണമായ സ്നേഹത്തിനുമായി അദ്ദേഹം മാറ്റിവെച്ചു.

ഈ ഭാഗം പൂർത്തിയാകുമ്പോൾ അദ്ദേഹം തന്റെ സ്വാഭാവികമായ സ്വഭാവത്തെ പാടെ നശിപ്പിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് അതിനെ നേർവഴിക്ക് തിരിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. ആവേശമുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അത് ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്തിനായി മാത്രമായി. കൂറുണ്ടായിരുന്നു, അത് ക്രിസ്തുവിനോട് മരണം വരെ വിശ്വസ്തനായിരിക്കാൻ സഹായിച്ചു. താഴ്മയിലൂടെയുള്ള മഹത്വമാണ് ദൈവരാജ്യത്തിലെ യഥാർത്ഥ മഹത്വമെന്ന് അദ്ദേഹം പഠിച്ചു. ശമര്യയിലെ ഗ്രാമങ്ങളിൽ ഇറക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന ശിക്ഷാവിധിക്ക് പകരം പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ അഗ്നി തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ജ്വലിച്ച് സുവിശേഷം അറിയിക്കാൻ സഹായിച്ചു.

രൂപാന്തരീകരണം കണ്ട യാക്കോബിന് രക്തസാക്ഷിത്വത്തിന് മുമ്പുള്ള കഷ്ടാനുഭവവും ദർശിക്കണമായിരുന്നു. ദിവ്യ തേജസ്സ് കണ്ട അദ്ദേഹം വീണ്ടെടുപ്പിന്റെ വിലയും തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഈ അനുഭവങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ മരണം വരെ വിശ്വസ്തനായിരിക്കാൻ പ്രാപ്തനാക്കി.

"ഞാൻ കുടിക്കുന്ന പാനപാതം നിങ്ങൾ കുടിക്കും" എന്ന യേശുവിന്റെ പ്രവചനം എല്ലാ ശ്ലീഹന്മാരേക്കാളും വേഗത്തിൽ യാക്കോബിലാണ് നിറവേറിയത്. ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്വർഗ്ഗാരോഹണത്തിന് ഏകദേശം 11 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അദ്ദേഹം രക്തസാക്ഷിത്വം വരിച്ചു. ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിക്കുക എന്നാൽ കുരിശ് ഏന്തുക എന്നാണെന്ന് അദ്ദേഹം തന്റെ മരണത്തിലൂടെ കാണിച്ചുതന്നു.

സെബദിയുടെ കുടുംബം ശ്ലൈഹിക ദൗത്യത്തിന് വലിയ സംഭാവനകൾ നൽകി. യാക്കോബും യോഹന്നാനും പന്ത്രണ്ട് ശ്ലീഹന്മാരുടെ പ്രമുഖരായിരുന്നു. അവരുടെ അമ്മ ശലോമി യേശുവിനെ അനുഗമിക്കുകയും അവിടുത്തെ ശുശ്രൂഷയെ സാമ്പത്തികമായി സഹായിക്കുകയും ചെയ്ത വിശ്വസ്തരായ സ്ത്രീകളിൽ ഒരാളായിരുന്നു. അവൾ മറിയാമിനോടൊപ്പം കുരിശിൻ ചുവട്ടിൽ നിൽക്കുകയും ഈസ്റ്റർ പുലർച്ചെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരം പൂശാനായി സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങൾ കൊണ്ടുപോവുകയും ചെയ്തവളാണ്. കന്യക മറിയാമിന്റെ സഹോദരിയായതുകൊണ്ട് യാക്കോബിന് യേശുവുമായി ഒരർത്ഥത്തിൽ ബന്ധുത്വം ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് പാരമ്പര്യം പറയുന്നു.

ഈ കുടുംബബന്ധം ചില സുവിശേഷ ഭാഗങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. തന്റെ മക്കൾക്ക് സ്ഥാനമാനങ്ങൾ ചോദിക്കുമ്പോൾ ശലോമി തന്റെ കുടുംബബന്ധത്തെ കൂടി ഓർത്തിരിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. എന്നാൽ ശുശ്രൂഷയാണ് സ്ഥാനത്തേക്കാൾ വലുതെന്ന് യേശു അവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്തി.

സെബദി തന്റെ പുത്രന്മാരെ സുവിശേഷ വേലയ്ക്ക് പോകാൻ അനുവദിച്ചതും അവർക്ക് പിന്തുണ നൽകിയതും അദ്ദേഹം ക്രിസ്തുവിന്റെ വിളിയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞതുകൊണ്ടാകാം. ആ കുടുംബം മുഴുവൻ സുവിശേഷ വ്യാപനത്തിനായി തങ്ങളാൽ കഴിയുന്ന വിധത്തിൽ പങ്കുചേർന്നു. യാക്കോബും യോഹന്നാനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം വളരെ ആഴത്തിലുള്ളതായിരുന്നു. സുവിശേഷങ്ങളിൽ അവരെ എപ്പോഴും ഒന്നിച്ചാണ് പരാമർശിക്കുന്നത്. യോഹന്നാൻ ദീർഘകാലം ജീവിച്ച് നിരവധി പുസ്തകങ്ങൾ രചിച്ചപ്പോൾ, യാക്കോബ് രക്തസാക്ഷിത്വത്തിലൂടെ നിത്യജീവന്റെ വാഗ്ദാനത്തിലേക്ക് ആദ്യമേ പ്രവേശിച്ചു.

ആദിമ സഭാപിതാക്കന്മാർ യാക്കോബിനെ ശ്ലീഹന്മാരുടെ സംഘത്തിലെ പ്രധാനിയായും ആദ്യത്തെ രക്തസാക്ഷിയായും ബഹുമാനത്തോടെ സ്മരിക്കുന്നു. എ.ഡി രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ക്ലെമന്റ് ഓഫ് അലക്സാണ്ട്രിയ യാക്കോബിന്റെ മരണം വരിക്കാനുള്ള ധൈര്യത്തെക്കുറിച്ച് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. നാലാം നൂറ്റാണ്ടിലെ പ്രമുഖ ചരിത്രകാരനായ യുസീബിയസും അത് സ്മരിച്ചുകൊണ്ട് യാക്കോബിന്റെ ചരിത്രം വരുംതലമുറകൾക്കായി പകർത്തി.

സ്പെയിനിലെ യാക്കോബിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ കുറിച്ച് എ.ഡി ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ രേഖകളിലാണ് പ്രധാനമായും കാണുന്നത്. ചരിത്രപരമായ പൊരുത്തക്കേടുകൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, അവിടത്തെ ഭക്തിയും തീർത്ഥാടനവും ദശലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകളെ ക്രിസ്തീയ സത്യത്തിലേക്ക് അടുപ്പിക്കാൻ സഹായിച്ചു.

അപ്പോസ്തല പ്രവൃത്തികളിൽ വെറും രണ്ട് വചനങ്ങളിൽ രക്തസാക്ഷിത്വം ഒതുക്കിയെങ്കിലും, അത് ആദിമ സഭക്ക് രക്തസാക്ഷിത്വം എത്രത്തോളം സ്വാഭാവികമായ ഒന്നായിരുന്നു എന്ന് കാട്ടിത്തരുന്നു. ക്രിസ്തുവിനായി മരണം വരിക്കുന്നത് വലിയ സാക്ഷ്യമായി അവർ കരുതി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രക്തം സഭയുടെ വളർച്ചയ്ക്കുള്ള വിത്തായി മാറി.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ ആരാധനാക്രമത്തിൽ മോർ യാക്കോബിന്റെ സ്മരണയ്ക്ക് പ്രത്യേക ഗീതങ്ങളും പ്രാർത്ഥനകളും ഉണ്ട്. ക്രിസ്തുവിനോട് ജീവിതത്തിലും മരണത്തിലും അചഞ്ചലമായ കൂറ് പുലർത്തിയ വ്യക്തിയായി അദ്ദേഹം കരുതപ്പെടുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മപ്പെരുന്നാൾ പുരാതന കാലം മുതൽ ജൂലൈ 25-ന് ആചരിക്കപ്പെട്ടുവരുന്നു.

രൂക്ഷമായ പ്രകൃതമുള്ളവർക്കും ദൈവകൃപയാൽ മഹത്തായ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിക്കാം എന്ന് യാക്കോബിന്റെ ജീവിതം പഠിപ്പിക്കുന്നു. സ്വാർത്ഥ ലാഭത്തിനായി ഉപേയോഗിച്ചിരുന്ന ആവേശം ദൈവമഹത്വത്തിനായി മാറ്റാം. സഭയ്ക്ക് അഗ്നിയുള്ള വിശ്വാസികളെ ആവശ്യമാണ്—സത്യത്തിനായി നിലകൊള്ളുന്നവർ, ക്രിസ്തുവിനെ പ്രഘോഷിക്കുന്നവർ. എന്നാൽ ആ അഗ്നി പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റേതായിരിക്കണം എന്ന് മാത്രം.

യേശുവിനോടുള്ള അടുപ്പം ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും നൽകുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ തേജസ്സ് കണ്ടവർ അവിടുത്തെ കുരിശും ഏന്താൻ ബാധ്യസ്ഥരാണ്. കൂടുതൽ വെളിപ്പെടുത്തലുകൾ കൂടുതൽ അനുസരണ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. താബോർ കണ്ട യാക്കോബ് ഗെത്ത് ശമനയ്ക്കും സാക്ഷിയായി. തേജസ്സും ദഹനവും ഒരുപോലെ അദ്ദേഹം സ്വീകരിച്ചു.

യാക്കോബിന്റെ രക്തസാക്ഷിത്വം ഒരു തോൽവിയല്ല, മറിച്ച് വിജയമാണ് എന്ന് സഭ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഹെരോദായുടെ വാൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലൗകിക ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് നിത്യജീവന്റെ കിരീടം നൽകി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണം സഭാ വളർച്ചയ്ക്ക് വലിയ പാഠമായി.

ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള മൂന്നു വർഷത്തെ സഹവാസം യാക്കോബിന്റെ സ്വഭാവത്തെയും ലക്ഷ്യങ്ങളെയും പാടെ മാറ്റിമറിച്ചു. അത്ഭുതങ്ങൾ കണ്ടതും ഉപദേശങ്ങൾ കേട്ടതും സ്നേഹം അനുഭവിച്ചതും അദ്ദേഹത്തെ മറ്റൊരു മനുഷ്യനാക്കി. ക്രിസ്തുവിൽ വസിക്കുന്ന ഏതൊരു വിശ്വാസിക്കും സമാനമായ മാറ്റം സംഭവിക്കാം. നമ്മിലെ കുറവുകൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ സമ്പർക്കത്തിലൂടെ മഹത്തായ ഗുണങ്ങളായി മാറും.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ മോർ യാക്കോബ് ശ്ലീഹായെ പന്ത്രണ്ട് ശ്ലീഹന്മാരുടെ തലവരിൽ ഒരാളായും രക്തസാക്ഷിത്വം വരിച്ച ആദ്യത്തെ ശ്ലീഹായായും ആദരിക്കുന്നു. ജൂലൈ 25-ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്മരണയ്ക്കായി പ്രത്യേക കുർബാനയും പ്രാർത്ഥനകളും നടത്തുന്നു. "ഇടിമുഴക്കത്തിന്റെ പുത്രൻ" എന്ന് ആരാധനാ വരികളിൽ അദ്ദേഹം പാടിപ്പുകഴ്ത്തപ്പെടുന്നു.

തീർത്ഥാടകരുടെ മധ്യസ്ഥനായും അദ്ദേഹം അറിയപ്പെടുന്നു. പീഡനങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നവരും രോഗികളായവരും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മധ്യസ്ഥത തേടുന്നു. ഹെരോദായ്ക്ക് മുമ്പിൽ അദ്ദേഹം കാണിച്ച ധൈര്യത്തിനായി സഭ ഇന്നും പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.

തീർത്ഥാടനത്തിന്റെ ചിഹ്നമായ ചിപ്പി (shell) ക്രിസ്തീയ ജീവിതം ഒരു യാത്രയാണെന്ന് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. നമ്മൾ എല്ലാവരും സ്വർഗ്ഗീയ യെരൂശലേമിലേക്കുള്ള തീർത്ഥാടകരാണെന്നും അത് മരണം വരെ വിനയത്തോടെ തുടരണമെന്നും അദ്ദേഹം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. സ്നാനത്തിന്റെ അടയാളമായും ഈ ചിപ്പി കരുതപ്പെടുന്നു.

സ്പെയിനിലെ കമ്പോസ്റ്റലയിലെ ഭക്തി ലക്ഷക്കണക്കിന് ആളുകളെ ക്രിസ്തു വിശ്വാസത്തിലേക്ക് ആഴത്തിൽ കൊണ്ടുവരാൻ സഹായിച്ചു. അവിടെയുള്ള തീർത്ഥാടനം ഇന്നും ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾക്ക് ആത്മീയ രൂപാന്തരീകരണത്തിന് കാരണമാകുന്നു.