മോർ യാക്കോബ് സറൂറോ ശ്ലീഹാ

വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥത്തിൽ യാക്കോബ് എന്ന പേരിൽ പല വ്യക്തികളെയും നാം കാണുന്നു: സെബദിപുത്രനായ യാക്കോബ്, പന്തിരുവരുള്ളവരിൽ ഉൾപ്പെട്ട അല്ഫായി പുത്രനായ യാക്കോബ്, "കർത്താവിന്റെ സഹോദരൻ" എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന യാക്കോബ്, സാമാന്യ ലേഖനത്തിന്റെ കർത്താവായ യാക്കോബ് എന്നിവരവർ. ഇവർ ഒന്നോ രണ്ടോ മൂന്നോ വ്യത്യസ്ത വ്യക്തികളാണോ എന്നത് പണ്ടുമുതലേ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്ന വിഷയമാണ്. വിശുദ്ധ ജെറോമിനെ പിന്തുടരുന്ന പാശ്ചാത്യ പാരമ്പര്യം അല്ഫായി പുത്രനായ യാക്കോബും കർത്താവിന്റെ സഹോദരനായ യാക്കോബും ലേഖന കർത്താവും ഒരാൾ തന്നെയാണെന്ന് കരുതുന്നു. എന്നാൽ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുൾപ്പെടെയുള്ള പൗരസ്ത്യ പാരമ്പര്യങ്ങൾ അല്ഫായി പുത്രനായ യാക്കോബ് ശ്ലീഹായും കർത്താവിന്റെ സഹോദരനായ യാക്കോബും വ്യത്യസ്തരാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു.

ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ രൂപഭാവം അല്ലെങ്കിൽ പ്രായം അല്ലെങ്കിൽ അപ്പൊസ്തലനായി വിളിക്കപ്പെട്ട ക്രമം എന്നിവയെ ആസ്പദമാക്കിയാവാം "ചെറിയവൻ" (സറൂറോ) എന്ന പേര് വന്നത്. സുറിയാനി ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഇദ്ദേഹം "യാക്കൂബ് സറൂറോ" (ചെറിയ യാക്കോബ്) എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു.

യാക്കോബ് അല്ഫായിയുടെ പുത്രനായിരുന്നു (വിവിധ സുവിശേഷങ്ങളിൽ ഇദ്ദേഹത്തെ ക്ലോപ്പാസ് എന്നും വിളിക്കുന്നു). സുറിയാനി പദമായ ഹല്ഫായി അല്ലെങ്കിൽ ചല്ഫായി എന്നതിൽ നിന്നാണ് അല്ഫായി എന്ന പേര് ഉണ്ടായത്. പുരാതന പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച്, അല്ഫായി വിശുദ്ധ കുടുംബവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടയാളായിരുന്നു. ക്ലോപ്പാസ് മോർ ഔസേപ്പിന്റെ സഹോദരനായിരുന്നുവെന്ന് ആദ്യകാല സഭാ ചരിത്രകാരനായ ഹെഗെസിപ്പസ് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്; അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ യാക്കോബ് കർത്താവിന്റെ പിതൃസഹോദര പുത്രനാണ്. സെമിറ്റിക് പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് അടുത്ത ബന്ധുക്കളെയും സഹോദരങ്ങൾ എന്ന് വിളിക്കാറുള്ളതിനാലാണ് ഇദ്ദേഹത്തെയും മറ്റുള്ളവരെയും "കർത്താവിന്റെ സഹോദരങ്ങൾ" എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

യാക്കോബിന്റെ അമ്മ ക്ലോപ്പാസിന്റെ ഭാര്യയായ മറിയമാണെന്ന് സുവിശേഷങ്ങളിൽ കാണാം (യോഹന്നാൻ 19:25). കുരിശിന്റെ ചുവട്ടിൽ നിന്നിരുന്ന മറിയം മഗ്ദലനയ്ക്കും യേശുവിന്റെ അമ്മയ്ക്കുമൊപ്പം നിന്ന ക്ലോപ്പാസിന്റെ മറിയം "ചെറിയ യാക്കോബിന്റെയും യോസെയുടെയും അമ്മ" എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു (മർക്കോസ് 15:40). ഈ മറിയം യേശുവിന്റെ അനുയായിയും കബറിങ്കൽ എത്തിയ സുഗന്ധദ്രവ്യവാഹികളായ സ്ത്രീകളിൽ ഒരാളുമാണ്. അങ്ങനെ സഭ ഭക്തിയോടെ സ്മരിക്കുന്ന ഒരു കുടുംബത്തിലാണ് യാക്കോബ് വളർന്നത്.

യാക്കോബിന് യോസെ (ഔസേപ്പ്), ശിമയോൻ, യൂദാ എന്നിവർ സഹോദരങ്ങളായിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. പിൽക്കാലത്ത് ശിമയോനും യൂദായും (തദേവൂസ്) അപ്പൊസ്തലന്മാരായിത്തീർന്നു. കർത്താവിന്റെ കുടുംബവുമായി ഇത്രയേറെ അടുത്ത ബന്ധമുള്ള ഒരു കുടുംബമായിരുന്നു ഇദ്ദേഹത്തിന്റേത്.

ഗലീലയിൽ, ഒരുപക്ഷേ നസ്രേത്തിൽ യേശുവിന്റെ കുടുംബത്തിന് അടുത്തായിട്ടാവാം ഇദ്ദേഹം വളർന്നത്. യഹൂദ വിശ്വാസത്തിലും തോറായിലും സിനഗോഗ് പാരമ്പര്യങ്ങളിലും അദ്ദേഹം അറിവ് നേടി. യേശുവിനെ കുട്ടിക്കാലം മുതലേ അറിയാമായിരുന്നെങ്കിലും, പുനരുത്ഥാനത്തിന് ശേഷമാണ് അവിടുത്തെ ദൈവപുത്രനായി കുടുംബാംഗങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി അംഗീകരിച്ചതെന്നു കാണാം.

പന്തിരു ശ്ലീഹന്മാരുടെ പട്ടികയിൽ അല്ഫായി പുത്രനായ യാക്കോബിന്റെ പേര് നാലിടത്തും കാണാം (മത്തായി 10:2-4, മർക്കോസ് 3:16-19, ലൂക്കോസ് 6:14-16, അപ്പൊസ്തല പ്രവൃത്തികൾ 1:13). സുവിശേഷങ്ങളിൽ ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ വിളി സംബന്ധിച്ച വിശദമായ വിവരണമില്ലെങ്കിലും, ഗലീലയിലെ ശുശ്രൂഷാകാലത്ത് കർത്താവ് ഇദ്ദേഹത്തെ വിളിച്ചുവെന്ന് നാം മനസ്സിലാക്കുന്നു.

കർത്താവ് ഒരു രാത്രി മുഴുവൻ പ്രാർത്ഥിച്ച ശേഷമാണ് തന്റെ പന്ത്രണ്ട് ശിഷ്യന്മാരെ തിരഞ്ഞെടുത്തത്. ദൈവഹിതമനുസരിച്ചാണ് യാക്കോബ് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടത്. സഭയുടെ അടിസ്ഥാന ശിലകളിൽ ഒരാളായും ക്രിസ്തുവിന്റെ ജീവിതം, മരണം, പുനരുത്ഥാനം എന്നിവയുടെ സാക്ഷിയായും അദ്ദേഹം ശുശ്രൂഷചെയ്തു.

പന്തിരുവരിൽ ഒരാളെന്ന നിലയിൽ, മിശിഹായുടെ എല്ലാ അത്ഭുതകൃത്യങ്ങൾക്കും പ്രസംഗങ്ങൾക്കും അദ്ദേഹം ദൃക്സാക്ഷിയായി. അന്ത്യ അത്താഴ വേളയിലും ഗെത്ത് ശെമനയിലെ പ്രാർത്ഥനയിലും അദ്ദേഹം സന്നിഹിതനായിരുന്നു. കർത്താവിന്റെ കഷ്ടാനുഭവ സമയത്ത് മറ്റുള്ളവരെപ്പോലെ ഭയം കാരണം അദ്ദേഹവും ഓടിപ്പോയെങ്കിലും, പുനരുത്ഥാന ജയം അദ്ദേഹം നേരിട്ട് കണ്ടു.

കർത്താവിന്റെ സ്വർഗ്ഗാരോഹണത്തിന് ശേഷം യെരൂശലേമിലെ മാളിക മുറിയിൽ ഒന്നിച്ചുകൂടിയവരിൽ അദ്ദേഹവും ഉണ്ടായിരുന്നു. പെന്തിക്കോസ്തി നാളിൽ പരിശുദ്ധാത്മ ശക്തി ലഭിച്ചതോടെ അദ്ദേഹം യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ നാമത്തിൽ ധീരമായി പ്രസംഗിക്കാൻ തുടങ്ങി.

സുറിയാനി, ഗ്രീക്ക്, ലത്തീൻ പാരമ്പര്യങ്ങൾ ഒരുപോലെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നതനുസരിച്ച് മോർ യാക്കോബ് തന്റെ ശുശ്രൂഷ മുഖ്യമായും യെരൂശലേമിലും പരിസര പ്രദേശങ്ങളിലുമാണ് നടത്തിയത്. മറ്റുള്ളവർ വിവിധ രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് പോയപ്പോൾ, യാക്കോബ് മാതൃസഭയായ യെരൂശലേമിൽ തന്നെ തുടരുകയും അവിടുത്തെ വിശ്വാസികളെ നയിക്കുകയും ചെയ്തു.

യെരൂശലേമിലെ ആദ്യ വിശ്വാസികൾ കഠിനമായ പീഡനങ്ങളും വെല്ലുവിളികളും നേരിട്ടിരുന്നു. യഹൂദ സമൂഹത്തിന് നടുവിൽ കൃത്യമായ നീതിനിഷ്ഠയോടെയും വിവേകത്തോടെയും സഭയെ നയിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് സാധിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുണ്യജീവിതം അവിശ്വാസികളായ യഹൂദന്മാർ പോലും ആദരിച്ചിരുന്നു.

അദ്ദേഹം കഠിനമായ തപശ്ചര്യകൾ അനുഷ്ഠിച്ചിരുന്നതായി ചരിത്രകാരനായ ഹെഗെസിപ്പസ് പറയുന്നു. അദ്ദേഹം മാംസാഹാരമോ വീഞ്ഞോ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നില്ലെന്നും വിശുദ്ധ സ്ഥലത്ത് (Temple) ഏകാന്തമായി പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന ശീലമുണ്ടായിരുന്നെന്നും പറയപ്പെടുന്നു. നിരന്തരമായ പ്രാർത്ഥന കാരണം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുട്ടുകൾ ഒട്ടകത്തിന്റെ മുട്ടുകൾ പോലെ കട്ടിയുള്ളതായെന്നു പല ചരിത്രകാരന്മാരും രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് മോർ യാക്കോബ് യെരൂശലേമിലെ പ്രഥമ എപ്പിസ്കോപ്പയായി കരുതപ്പെടുന്നു. സഭയുടെ ആരാധനാക്രമങ്ങൾക്കും ഭരണക്രമങ്ങൾക്കും അദ്ദേഹം നേതൃത്വം നൽകി. യെരൂശലേം സഭ സകല സഭകളുടെയും മാതാവായിരുന്നതിനാൽ അവിടുത്തെ മെത്രാന് വലിയൊരു സ്ഥാനമാണുള്ളത്.

വിശുദ്ധ കുർബാനയിലെ ഏറ്റവും പുരാതനമായ തക്സകളിൽ ഒന്നായ "മോർ യാക്കോബ് ശ്ലീഹായുടെ തക്സ" ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ നാമത്തിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. സഭയുടെ ആദിമ ആരാധനാ രീതികളുടെ സത്ത ഈ തക്സയിൽ കാണാം. മിശിഹാ നൽകിയ അറിവിനെ ആധാരമാക്കി ആരാധന ക്രമീകരിച്ചത് അദ്ദേഹമാണെന്ന് സഭ വിശ്വസിക്കുന്നു.

വിജാതീയർ സഭയിലേക്ക് വരുന്നതിനെച്ചൊല്ലി ഉണ്ടായ തർക്കങ്ങൾ പരിഹരിക്കാൻ എ.ഡി. 51-ൽ കൂടിയ യെരൂശലേം സുന്നഹദോസിൽ അദ്ദേഹം വലിയ പങ്ക് വഹിച്ചു. നിയമത്തെയും വിശ്വാസത്തെയും കുറിച്ചുള്ള വ്യക്തമായ നിലപാടുകൾ കൈക്കൊള്ളാൻ അദ്ദേഹം സഭയെ സഹായിച്ചു.

പുതിയ നിയമത്തിലെ സാമാന്യ ലേഖനങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേത് മോർ യാക്കോബിന്റേതാണ്. ചിതറിപ്പാർക്കുന്ന പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് എഴുതിയ ഈ ലേഖനം ക്രിസ്തീയ ധാർമ്മികതയുടെ ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ്. വിശ്വാസവും പ്രവൃത്തിയും എങ്ങനെ ഒത്തുപോകണം എന്ന് അദ്ദേഹം ഇതിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

വിശ്വാസം മാത്രമുണ്ടായതുകൊണ്ട് കാര്യമില്ലെന്നും പ്രവൃത്തിയില്ലാത്ത വിശ്വാസം ചത്തതാണെന്നും അദ്ദേഹം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ദരിദ്രരോടുള്ള കരുതൽ, നാവിനെ നിയന്ത്രിക്കൽ, ലൗകിക മോഹങ്ങൾ വർജ്ജിക്കൽ എന്നിവയ്ക്ക് അദ്ദേഹം ഊന്നൽ നൽകുന്നു. ജീവിതത്തിലെ കഷ്ടതകളിൽ എങ്ങനെ ക്ഷമയോടെ നിൽക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം വിശ്വാസികളെ ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുന്നു.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസികൾ ഈ ലേഖനത്തെ വളരെ ആദരവോടെ കാണുകയും തങ്ങളുടെ ആത്മീയ ജീവിതത്തിൽ ഇതിലെ വചനങ്ങൾ പ്രയോഗിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

വിനയം, നീതിനിഷ്ഠ, പ്രാർത്ഥനാനിഷ്ഠ എന്നിവയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖമുദ്രകൾ. മറ്റുള്ള ശ്ലീഹന്മാരോടൊപ്പം വിനീതനായി ശുശ്രൂഷചെയ്ത അദ്ദേഹം ഒരുകാലത്തും പ്രശസ്തി കാംക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. യഹൂദ പാരമ്പര്യത്തെയും ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തെയും കൂട്ടിയിണക്കാൻ അദ്ദേഹത്തിന് പ്രത്യേക കൃപയുണ്ടായിരുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം ഒരു തുറന്ന പുസ്തകമായിരുന്നു. ലോകത്തോട് വിരക്തി കാണിച്ച് സ്വർഗ്ഗീയ ലക്ഷ്യത്തിനായി ഓടിയ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തപസ്വി തുല്യമായ ജീവിതം സകലർക്കും മാതൃകയാണ്. അധികാരം പ്രയോഗിക്കുന്നതിനേക്കാൾ സേവനം ചെയ്യുന്നതിലാണ് അദ്ദേഹം താല്പര്യം കാണിച്ചത്.

എ.ഡി. 62-ൽ യെരൂശലേമിൽ വെച്ച് അദ്ദേഹം രക്തസാക്ഷിത്വം സ്വീകരിച്ചു. വിശുദ്ധ മന്ദിരത്തിന്റെ (Temple) മുകളിൽ നിന്ന് താഴത്തേക്ക് എറിയപ്പെട്ട ശേഷമാണ് അദ്ദേഹത്തെ ശത്രുക്കൾ കൊലപ്പെടുത്തിയത്. യേശുക്രിസ്തു ദൈവപുത്രനാണെന്ന് പരസ്യമായി സാക്ഷ്യം പറഞ്ഞതിനാണ് അദ്ദേഹത്തെ വധിക്കാൻ യഹൂദ പ്രമാണിമാർ തീരുമാനിച്ചത്.

താഴെ വീണപ്പോൾ അദ്ദേഹം തന്നോട് അത് ചെയ്തവർക്കായി മുട്ടുകുത്തി പ്രാർത്ഥിച്ചു. "കർത്താവേ അവരോട് ക്ഷമിക്കണമേ" എന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നതിനിടയിൽ അലക്കുകാരുടെ തടികൊണ്ടുള്ള അടിയേറ്റാണ് അദ്ദേഹം പ്രാണൻ വെടിഞ്ഞത്. തന്റെ ഗുരുവായ യേശുവിനെയും ആദ്യ രക്തസാക്ഷിയായ സ്തേഫാനോസിനെയും പോലെ അദ്ദേഹം ശത്രുക്കൾക്കായി പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ട് രക്തസാക്ഷിത്വം പുൽകി.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ ആരാധനാക്രമങ്ങളിൽ മോർ യാക്കോബിനെ സഭയുടെ നെടുംതൂണായി അനുസ്മരിക്കുന്നു. ഒക്ടോബർ 23-നാണ് പ്രധാനമായും ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മപ്പെരുന്നാൾ ആചരിക്കുന്നത്. പരിശുദ്ധ കുർബാനയിലെ തുബ്ദേനിൽ (മധ്യസ്ഥ പ്രാർത്ഥന) ഇദ്ദേഹത്തിന്റെ നാമം വന്ദനപൂർവ്വം ഉച്ചരിക്കുന്നു.

അപ്പൊസ്തലികമായ തുടർച്ചയുടെയും യെരൂശലേം ബന്ധത്തിന്റെയും കണ്ണിയായിട്ടാണ് സഭ മോർ യാക്കോബിനെ കാണുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രാർത്ഥനകളും ലേഖനങ്ങളും ഇന്നും സഭയ്ക്ക് വഴികാട്ടിയായി നിൽക്കുന്നു.

മോർ യാക്കോബിന്റെ വ്യക്തിത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തർക്കങ്ങൾ ചരിത്രകാരന്മാർക്കിടയിൽ തുടരുമ്പോഴും, ആദിമ സഭയിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പങ്ക് തർക്കമില്ലാത്തതാണ്. ഇസ്രായേലിന്റെ വിശ്വാസവും സഭയുടെ പുതുജീവനും തമ്മിലുള്ള സമാഗമ സ്ഥാനമാണ് അദ്ദേഹം. പ്രവൃത്തിയില്ലാത്ത വിശ്വാസം മൃതമാണെന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനം സഭയുടെ പ്രവർത്തന ശൈലിയെത്തന്നെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്.

വിശ്വസ്തത, എളിമ, പ്രാർത്ഥന എന്നിവയാണ് മോർ യാക്കോബിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് നമുക്ക് ലഭിക്കുന്ന പാഠങ്ങൾ. ദൈവത്തിനായി തന്നെത്തന്നെ വിട്ടുകൊടുക്കുന്നവനെ ദൈവം ഉയർത്തുമെന്നും കഷ്ടതകളിൽ പതറാതെ നിൽക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

മോർ യാക്കോബ് സറൂറോ ശ്ലീഹാ തന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെയും മരണത്തിലൂടെയും മിശിഹായ്ക്ക് നൽകിയ സാക്ഷ്യം മങ്ങലേൽക്കാതെ സഭയിൽ ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു. ശ്ലീഹന്മാരുടെ അടിത്തറയിൽ പണിയപ്പെട്ട സഭയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്ഥാനം അനശ്വരമാണ്.