വിശുദ്ധ കുര്യാക്കോസ് സഹദാ

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ ഭക്തപുത്രനും നമ്മുടെ രക്തസാക്ഷിത്വ പാരമ്പര്യത്തിലെ എളിയ വിദ്യാർത്ഥിയുമെന്ന നിലയിൽ, ഗ്രീക്ക്, ലാറ്റിൻ പാരമ്പര്യങ്ങളിൽ വിശുദ്ധ സിറിയാക്കസ് അല്ലെങ്കിൽ ക്വിറിയാക്കസ് എന്നും അറിയപ്പെടുന്ന വിശുദ്ധ കുര്യാക്കോസ് സഹദായുടെ പരിശുദ്ധ സ്മരണയെ ഞാൻ അതീവ വിസ്മയത്തോടും ഭക്തിയോടും കൂടി സമീപിക്കുന്നു. ക്രിസ്തീയ രക്തസാക്ഷിത്വ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയനായ സാക്ഷികളിൽ ഒരാളെ ഈ അനുഗൃഹീതനായ ബാലനിൽ നാം ദർശിക്കുന്നു. ഗവർണർമാർക്കും ചക്രവർത്തിമാർക്കും മുൻപിൽ ക്രിസ്തുവിനെ ഏറ്റുപറഞ്ഞ, ഐഹിക ജീവിതത്തേക്കാൾ സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്തെ തിരഞ്ഞെടുത്ത, നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസം പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട് മരിച്ച മൂന്ന് വയസ്സുകാരനായ ബാലനെ ഇവിടെ നാം കാണുന്നു.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ വിശുദ്ധരുടെ ഭണ്ഡാരത്തിൽ വിശുദ്ധ കുര്യാക്കോസിന് സവിശേഷമായ സ്ഥാനമുണ്ട്. അദ്ദേഹം നമ്മുടെ ഏറ്റവും പ്രായം കുറഞ്ഞ രക്തസാക്ഷിയാണ്. ഏറ്റവും ദുർബലമായ പാത്രങ്ങളിലൂടെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശക്തിയിൽ നമ്മെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുകയും കണ്ണുനിറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ഏറ്റുപറച്ചിൽക്കാരനാണ് അദ്ദേഹം. തന്റെ പരിശുദ്ധ മാതാവായ വിശുദ്ധ യൂലീത്തിയുടെ (പാശ്ചാത്യ പാരമ്പര്യത്തിൽ ജൂലിറ്റ) രക്തസാക്ഷിത്വത്തോടൊപ്പം അഭേദ്യമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാക്ഷ്യം, വിശ്വാസത്തിന് പ്രായപരിധിയില്ലെന്നും, ധൈര്യം മനുഷ്യന്റെ നേട്ടമല്ല മറിച്ച് ദൈവത്തിന്റെ ദാനമാണെന്നും, സ്വർഗ്ഗരാജ്യം ഇങ്ങനെയുള്ള ചെറിയവരുടേതാണെന്നും തെളിയിക്കുന്നു.

സുറിയാനി പാരമ്പര്യത്തിൽ, അവരെ "മോർ യൂലീത്തി വ് മോർ കുര്യാക്കോസ് സഹദേ" എന്ന് വിളിക്കുന്നു—അമ്മയും മകനും, രക്തസാക്ഷിയും രക്തസാക്ഷിയും, സാക്ഷിയും സാക്ഷിയുമായി അവരുടെ നാമങ്ങൾ എന്നും ഒന്നിച്ച് ചേർക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ആരാധനാ കലണ്ടറിൽ ജൂലൈ 15-ന് അവർ ഒരുമിച്ച് സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു. അവരുടെ കഥ പുരാതന രക്തസാക്ഷി വിവരണങ്ങളിൽ മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ സഭയുടെ സജീവ സ്മരണകളിലും സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ജീവിതത്തേക്കാൾ ഉപരിയായി യേശുവിനെ സ്നേഹിച്ച ഒരു കൊച്ചുബാലനെക്കുറിച്ച് മാതാപിതാക്കൾ തലമുറകളായി മക്കൾക്ക് പറഞ്ഞുകൊടുക്കുന്നു.

വിശുദ്ധ കുര്യാക്കോസിന്റെ സാക്ഷ്യം സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസികൾക്ക് ഇത്രമാത്രം സ്വാധീനം നൽകുന്നത് എന്തുകൊണ്ട് എന്ന് ചോദിച്ചാൽ, അത് നമ്മുടെ ആത്മീയ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ കേന്ദ്രഭാഗമായ നിരവധി ആശയങ്ങളെ സമന്വയിപ്പിക്കുന്നു എന്നത് കൊണ്ടാണ്: ശൈശവത്തിന്റെ നിഷ്കളങ്കത, മാതൃവിശ്വാസത്തിന്റെ കരുത്ത്, മരണമുഖത്തെ ഏറ്റുപറച്ചിലിന്റെ ശക്തി, മനുഷ്യന്റെ ദുർബലതയ്ക്ക് മേലുള്ള ദൈവകൃപയുടെ വിജയം എന്നിവ ഇവിടെ കാണാം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥ വെറുമൊരു പുരാതന കഥയല്ല, മറിച്ച് ഇന്നും നമ്മെ പ്രചോദിപ്പിക്കുകയും ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും വെല്ലുവിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന സജീവമായ ഒരു സാക്ഷ്യമാണ്—പ്രത്യേകിച്ചും വിശ്വാസത്തിൽ മക്കളെ വളർത്തുന്ന മാതാപിതാക്കൾക്കും, ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിക്കുക എന്നതിന്റെ അർത്ഥം പഠിക്കുന്ന കുട്ടികൾക്കും, ശത്രുതയുള്ള ലോകത്ത് ക്രിസ്തുവിനെ ഏറ്റുപറയാൻ ധൈര്യം തേടുന്ന എല്ലാ വിശ്വാസികൾക്കും.

വിശുദ്ധ കുര്യാക്കോസിന്റെയും മാതാവിന്റെയും രക്തസാക്ഷിത്വത്തെക്കുറിച്ച് മനസ്സിലാക്കാൻ, ആദ്യം അവർ ജീവിച്ചതും മരിച്ചതുമായ ചരിത്ര പശ്ചാത്തലം നാം അറിയണം. എ.ഡി. 303 മുതൽ 311 വരെയുള്ള വർഷങ്ങൾ ചരിത്രകാരന്മാർ "മഹാ പീഡനം" അല്ലെങ്കിൽ "ഡയോക്ലീഷ്യൻ പീഡനം" എന്ന് വിളിക്കുന്നു. റോമൻ സാമ്രാജ്യം ക്രിസ്തുമതത്തെ അതിന്റെ പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണമായും തുടച്ചുനീക്കാൻ നടത്തിയ ഏറ്റവും സംഘടിതവും കഠിനവുമായ ശ്രമമായിരുന്നു ഇത്.

എ.ഡി. 284 മുതൽ 305 വരെ ഭരിച്ചിരുന്ന ഡയോക്ലീഷ്യൻ ചക്രവർത്തി തുടക്കത്തിൽ ക്രിസ്ത്യാനികളോട് താരതമ്യേന സഹിഷ്ണുതയുള്ള നയമാണ് സ്വീകരിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ ക്രിസ്തുമതത്തെ ശത്രുവായി കണ്ടിരുന്ന കൈസർ (യൂനിയർ ചക്രവർത്തി) ഗലേറിയസിന്റെ സ്വാധീനത്താലും, ക്രിസ്തുമതം പരമ്പരാഗത റോമൻ മതത്തിനും സാമൂഹിക ക്രമത്തിനും ഭീഷണിയാണെന്ന് കണ്ടിരുന്ന പുറജാതി ബുദ്ധിജീവികളുടെയും പുരോഹിതന്മാരുടെയും പ്രേരണയാലും, ഡയോക്ലീഷ്യൻ എ.ഡി. 303 ഫെബ്രുവരിയിൽ പുറപ്പെടുവിച്ച കൽപ്പനകളിലൂടെ ഏറ്റവും ക്രൂരമായ പീഡനങ്ങൾക്ക് തുടക്കം കുറിച്ചു.

ദൈവാലയങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുക, ക്രിസ്തീയ വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ചുട്ടെരിക്കുക, ആരാധന നിരോധിക്കുക, ചക്രവർത്തി മരിക്കണം എന്ന് വിളിച്ചുപറയാത്ത സഭാപാലകരെ തടവിലാക്കുക, അവസാനം എല്ലാ പൗരന്മാരും റോമൻ ദേവന്മാർക്ക് ബലി അർപ്പിക്കണം എന്ന് നിർബന്ധിക്കുക തുടങ്ങിയവയായിരുന്നു ഈ കൽപ്പനകൾ. ഇവ ലംഘിക്കുന്നവർക്ക് മരണം തന്നെയായിരുന്നു ശിക്ഷ. ചിതറിക്കിടന്നിരുന്ന പ്രാദേശിക പീഡനങ്ങൾ സാമ്രാജ്യം മുഴുവൻ വ്യാപിച്ച അതീവ സംഘടിതമായ പീഡനമായി മാറി. റോമൻ ലോകത്ത് ഒരു മതശക്തി എന്ന നിലയിൽ ക്രിസ്തുമതത്തെ ഇല്ലാതാക്കുക എന്നതായിരുന്നു ലക്ഷ്യം.

സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ കിഴക്കൻ പ്രവിശ്യകളായ ഏഷ്യാമൈനർ (ഇന്നത്തെ തുർക്കി), സിറിയ, പാലസ്തീൻ, ഈജിപ്ത് എന്നിവിടങ്ങളിലായിരുന്നു പീഡനം ഏറ്റവും രൂക്ഷം. ഇവിടെയായിരുന്നു ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ചക്രവർത്തിയോടും ദേവന്മാരോടും തങ്ങളുടെ കൂറ് തെളിയിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച പ്രാദേശിക ഗവർണർമാർ ഈ നിയമങ്ങൾ അതീവ ക്രൂരതയോടെ നടപ്പിലാക്കി. ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ തലയറുക്കുക, അവരെ ചുട്ടുകൊല്ലുക, ക്രൂശിക്കുക, വന്യമൃഗങ്ങൾക്ക് എറിഞ്ഞുകൊടുക്കുക തുടങ്ങിയ ക്രൂരമായ ശിക്ഷാരീതികൾ അവരെ ഭയപ്പെടുത്താൻ വേണ്ടി ഉപയോഗിച്ചു.

എന്നിട്ടും ഈ ഭീകരമായ പീഡനം കൊണ്ട് ക്രിസ്തുമതം നശിച്ചില്ല, മറിച്ച് കൂടുതൽ ശക്തമായി. തെർത്തുല്യൻ ഒരു നൂറ്റാണ്ട് മുമ്പ് പ്രവചിച്ചതുപോലെ, "രക്തസാക്ഷികളുടെ രക്തം സഭയുടെ വിത്തായി" മാറി. ക്രിസ്ത്യാനികൾ മരണത്തെ നേരിട്ട രീതിയും അവരുടെ സമാധാനവും ധൈര്യവും മറ്റുള്ളവരെ വിശ്വാസത്തിലേക്ക് ആകർഷിച്ചു. സഭ കൂടുതൽ ഐക്യമുള്ളതും പ്രതിബദ്ധതയുള്ളതുമായി മാറി. രക്തസാക്ഷികൾ തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലൂടെ ക്രിസ്തുവിന്റെ ശക്തി സീസറുടെ ശക്തിയേക്കാൾ വലുതാണെന്നും, ലോകരാജ്യത്തേക്കാൾ അഭികാമ്യം ദൈവരാജ്യമാണെന്നും തെളിയിച്ചു. ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് വിശുദ്ധ കുര്യാക്കോസിന്റെയും വിശുദ്ധ യൂലീത്തിയുടെയും ധീരമായ പോരാട്ടം നടന്നത്.

വിശുദ്ധ യൂലീത്തി (സുറിയാനിയിൽ യൂലീത്തായ അല്ലെങ്കിൽ യൂലീത്ത; ഗ്രീക്കിൽ ഇയോലിറ്റ; ലാറ്റിനിൽ ജൂലിറ്റ) ഏഷ്യാമൈനറിലെ ലിക്കാവോണിയ മേഖലയിലുള്ള ഇക്കോണിയം നഗരത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു വിധവയയായിരുന്നു. അപ്പോസ്തലന്മാരുടെ കാലം മുതൽക്കേ ഇക്കോണിയം ഒരു പ്രധാന ക്രിസ്തീയ കേന്ദ്രമായിരുന്നു—വിശുദ്ധ പൗലോസും വിശുദ്ധ ബർന്നബാസും തങ്ങളുടെ ഒന്നാം മിഷനറി യാത്രയിൽ അവിടെ പ്രസംഗിച്ചിരുന്നു (അപ്പോസ്തല പ്രവൃത്തികൾ 14:1-6).

വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ അനുസരിച്ച് കുലീനവും സമ്പന്നവുമായ ഒരു കുടുംബത്തിൽ നിന്നാണ് യൂലീത്തി വരുന്നത്. ഒരു പ്രമുഖ വ്യക്തിയെ അവർ വിവാഹം കഴിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും ഭർത്താവിന്റെ മരണത്തിന് ശേഷം അവർ വിധവയായി മാറി. പീഡനം തുടങ്ങുന്ന സമയത്ത് അവർക്ക് കുര്യാക്കോസ് എന്ന് പേരുള്ള മൂന്ന് വയസ്സുകാരനായ ഒരു മകൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. സമ്പന്നയായ ഒരു വിധവയെന്ന നിലയിൽ, തന്റെ വിശ്വാസത്തിൽ ഒത്തുതീർപ്പ് വരുത്താൻ അവർക്ക് ലൗകികമായ പല കാരണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു—സംരക്ഷിക്കാൻ സമ്പത്തും ജീവനും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ലൗകിക സുരക്ഷയേക്കാൾ വലുതാണ് ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസം എന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ഡയോക്ലീഷ്യന്റെ പീഡനം ഇക്കോണിയത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ, അലക്സാണ്ടർ എന്ന് പേരുള്ള ക്രൂരനായ ഗവർണർ ക്രിസ്ത്യാനികളെ വേട്ടയാടാൻ തുടങ്ങി. സമ്പന്നരായ ക്രിസ്ത്യാനികളെയാണ് അദ്ദേഹം പ്രധാനമായും ലക്ഷ്യമിട്ടത്. അവരുടെ പിന്മാറ്റം മറ്റുള്ളവരെ നിരുത്സാഹപ്പെടുത്തുമെന്നും അവരുടെ സമ്പത്ത് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഭണ്ഡാരത്തിൽ എത്തുമെന്നും അദ്ദേഹം കണക്കുകൂട്ടി. യൂലീത്തിയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യങ്ങളിലൊന്ന്.

അപകടം തിരിച്ചറിഞ്ഞ യൂലീത്തി, തന്റെ മകനെയുമെടുത്ത് ഇക്കോണിയത്തിൽ നിന്ന് പലായനം ചെയ്തു. ആദ്യം സെലൂക്യയിലേക്ക് പോയെങ്കിലും അവിടെയും സുരക്ഷ കണ്ടെത്താനായില്ല. തുടർന്ന് സിലിഷ്യയുടെ തലസ്ഥാനമായ തർസൂസിലേക്ക് അവർ എത്തി. വിശുദ്ധ പൗലോസിന്റെ ജന്മനാടായ തർസൂസിൽ ധാരാളം ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു വലിയ നഗരത്തിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന് പീഡനം അവസാനിക്കുന്നത് വരെ തന്റെ മകനെ രക്ഷിക്കാം എന്ന് അവർ കരുതിക്കാണും. എന്നാൽ ദൈവിക പദ്ധതി മറ്റൊന്നായിരുന്നു.

അസാധാരണമായ ഭക്തിയും ലളിതമായ ജീവിതവും നയിച്ചിരുന്ന സ്ത്രീയായിരുന്നു വിശുദ്ധ യൂലീത്തി. തന്റെ കാലഘട്ടത്തിലെ സ്ത്രീകൾക്കിടയിൽ അവിശ്വസനീയമായ വിധം അവർ വിദ്യ അഭ്യസിച്ചിരുന്നു. പ്രാർത്ഥനയിലും കാരുണ്യ പ്രവർത്തികളിലും അവർ വ്യാപൃതയായിരുന്നു. ഏറ്റവും പ്രധാനമായി, തന്റെ മകൻ കുര്യാക്കോസിനെ ശൈശവം മുതൽക്കേ വിശ്വാസത്തിൽ വളർത്തിയെടുക്കാൻ അവർ ശ്രദ്ധിച്ചു. യേശുവിനെ സ്നേഹിക്കാനും പ്രാർത്ഥിക്കാനും അവർ അവനെ പഠിപ്പിച്ചു. മരണമുഖത്ത് എത്തിയപ്പോൾ ആ മാതൃവിദ്യാഭ്യാസം ഏറ്റവും അത്ഭുതകരമായ ഫലം നൽകി.

തർസൂസിൽ സുരക്ഷ കണ്ടെത്താം എന്ന യൂലീത്തിയുടെ പ്രതീക്ഷ അധികം നീണ്ടുനിന്നില്ല. അവർ ഭയന്നിരുന്ന അതേ ഗവർണർ അലക്സാണ്ടർ അവിടത്തെയും ഗവർണറായി ചാർജെടുത്തു അല്ലെങ്കിൽ അവരെ പിന്തുടർന്ന് അവിടെ എത്തി. അവർ അവിടെ വെച്ച് തിരിച്ചറിയപ്പെടുകയും അറസ്റ്റ് ചെയ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു. തന്റെ കൊച്ചു മകനെ മാറോട് ചേർത്ത് പിടിച്ചുകൊണ്ട് യൂലീത്തി ഗവർണറുടെ സഭയിൽ എത്തിയപ്പോൾ വിചാരണ തുടങ്ങി.

വിശ്വാസം ഉപേക്ഷിക്കാനും പുറജാതി ദേവന്മാർക്കും ചക്രവർത്തിക്കും ബലി അർപ്പിക്കാനും അവർക്ക് മേൽ സമ്മർദ്ദമുണ്ടായി. ലോകാധിപതിയായ ചക്രവർത്തിക്ക് പകരം യേശുവാണ് കർത്താവെന്ന് അവർ പ്രഖ്യാപിച്ചു. "ഞാൻ ക്രിസ്തുവിന്റെ ദാസിയാണ്, മനുഷ്യാൽ നിർമ്മിതമായ വിഗ്രഹങ്ങൾക്ക് മുമ്പിൽ ഞാൻ ഒരിക്കലും ബലി അർപ്പിക്കില്ല. എന്റെ ശരീരത്തെ നിനക്ക് നശിപ്പിക്കാം, എന്നാൽ എന്റെ ആത്മാവ് ദൈവത്തിന്റേതാണ്," എന്ന അവരുടെ മറുപടി അതീവ വ്യക്തവും നിശ്ചയദാർഢ്യം ഉള്ളതുമായിരുന്നു.

അലക്സാണ്ടർ ആദ്യം സ്നേഹപൂർവ്വം പ്രേരിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ യൂലീത്തി വഴങ്ങിയില്ല. ക്രിസ്തുവിനെ തള്ളിപ്പറയുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ പാപം വേറെയില്ലെന്ന് അവർക്കറിയാമായിരുന്നു. തുടർന്ന് ദേഷ്യം വന്ന ഗവർണർ അവരെ ക്രൂരമായ പീഡനങ്ങൾക്ക് ഇരയാക്കാൻ ഉത്തരവിട്ടു. അവരെ വടികൾ കൊണ്ട് അടിക്കുകയും ഇരുമ്പ് കൊളുത്തുകൾ കൊണ്ട് ദേഹം മാന്തി കീറുകയും ചെയ്തു. എങ്കിലും ആ വേദനകൾക്കിടയിലും അവർ ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ആ മുഖത്ത് ഒരു ദൈവിക സമാധാനം തെളിഞ്ഞുനിന്നു. ഈ സമയമെല്ലാം മൂന്ന് വയസ്സുകാരനായ കുര്യാക്കോസ് തന്റെ അമ്മയുടെ പീഡനങ്ങൾക്കും ഏറ്റുപറച്ചിലിനും സാക്ഷിയാവുകയായിരുന്നു. ആ കൊച്ചു മനസ്സിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവ് ഒരു അത്ഭുതകരമായ മാറ്റം വരുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

പീഡനങ്ങൾ കൊണ്ട് യൂലീത്തിയെ തളർത്താൻ കഴിയില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ, അലക്സാണ്ടർ കുര്യാക്കോസിനെ ആയുധമാക്കി. തന്റെ കുട്ടിയെ ഉപദ്രവിക്കുന്നത് കണ്ടാൽ അമ്മ മനസ്സ് മാറുമെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതി. കുട്ടിയെ അമ്മയുടെ അടുത്തുനിന്ന് മാറ്റി തന്റെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ അദ്ദേഹം കൽപ്പിച്ചു.

കുട്ടിയെ തന്റെ മടിയിൽ ഇരുത്തി അലക്സാണ്ടർ സ്നേഹപൂർവ്വം സംസാരിച്ചു. മിഠായികളും കളിക്കോപ്പുകളും വിലകൂടിയ വസ്ത്രങ്ങളും വാഗ്ദാനം ചെയ്തു. ചക്രവർത്തിയുടെ സദസ്സിലെ രാജകുമാരനാക്കാം എന്ന് മോഹിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ ആ കൊച്ചുബാലൻ ഗവർണറുടെ കവിളിൽ അടിക്കുകയും എല്ലാവരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ഇപ്രകാരം പറയുകയും ചെയ്തു: "ഞാൻ ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിയാകുന്നു. ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പുത്രനായ ക്രിസ്തുവിനെ ഞാൻ ആരാധിക്കുന്നു. നിന്റെ ദേവന്മാർ വ്യാജമാണ്—അവർ മനുഷ്യർ നിർമ്മിച്ച പിശാചുക്കളാണ്. ഞാൻ അവരെ ആരാധിക്കില്ല, എന്റെ അമ്മയും ആരാധിക്കില്ല."

ഒരു മൂന്ന് വയസ്സുകാരനിൽ നിന്ന് ഇത്ര വ്യക്തമായ ഒരു ഏറ്റുപറച്ചിൽ അലക്സാണ്ടർ പ്രതീക്ഷിച്ചതല്ല. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ നേരിട്ടുള്ള സാന്നിധ്യമാണ് ആ ബാലന്റെ നാവിൽ ഉണ്ടായതെന്ന് സഭ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഹൃദയത്തിന്റെ ശുദ്ധി കൊണ്ടും ദൈവത്തോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടും ആ കുട്ടി ആർക്കും പിന്നിലല്ല എന്ന് തെളിഞ്ഞു. ക്രിസ്തു നേരത്തെ പറഞ്ഞതുപോലെ "ജ്ഞാനികൾക്കും വിവേകികൾക്കും മറച്ചു ശിശുക്കൾക്ക് വെളിപ്പെടുത്തിയതിന്" ഇവിടെ നാം ദൃക്സാക്ഷികളാകുന്നു (മത്തായി 11:25).

ഒരു കൊച്ചു പൈതലിനാൽ അപമാനിതനായപ്പോൾ ഗവർണറുടെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടു. ക്രോധം കൊണ്ട് ജ്വലിച്ച അദ്ദേഹം ആ ബാലനെ കാലുകളിൽ പിടിച്ച് ആഞ്ഞു ചുഴറ്റി തറയിൽ അടിച്ചു. സഭയുടെ പീഠത്തിന്റെ ശിലാഫലകത്തിൽ തലയിടിച്ച് ആ കുഞ്ഞ് അവിടെത്തന്നെ മരിച്ചു. നിഷ്കളങ്കമായ ആ ആത്മാവ് താൻ ഏറ്റുപറഞ്ഞ കർത്താവിന്റെ സന്നിധിയിലേക്ക് പറന്നുയർന്നു.

ആ സമയത്ത് ആ വിചാരണ മുറിയിൽ സ്വർഗ്ഗീയമായ ഒരു വെളിച്ചം നിറഞ്ഞതായും സുഗന്ധം പരന്നതായും മാലാഖമാരുടെ ഗീതങ്ങൾ കേട്ടതായും പാരമ്പര്യം പറയുന്നു. രക്തസാക്ഷിത്വം ഒരു പരാജയമല്ല മറിച്ച് ഒരു മഹത്തായ തുടക്കമാണെന്ന് ഇതുകൊണ്ട് സഭ പഠിപ്പിക്കുന്നു. സ്വന്തം മകൻ കൊല്ലപ്പെടുന്നത് കണ്ടിട്ടും യൂലീത്തി തളർന്നില്ല. മറിച്ച് അവർ ദൈവത്തെ സ്തുതിച്ചു: "കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവേ, അങ്ങയുടെ നാമം ഏറ്റുപറയാൻ എന്റെ മകനെ യോഗ്യനാക്കിയതിനായി സ്തുതിക്കുന്നു. എത്രയും വേഗം അവന്റെ അടുത്തേക്ക് എന്നെയും വിളിക്കണമേ," എന്ന് അവർ പ്രാർത്ഥിച്ചു.

അലക്സാണ്ടർ ഗവർണറെ ദൈവിക നീതി അവിടെത്തന്നെ ശിക്ഷിച്ചു എന്ന് വിശ്വസിക്കപ്പെടുന്നു. ആ പൈതലിനെ കൊന്ന ഉടനെ അദ്ദേഹം അന്ധനായിത്തീർന്നു. ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ മാരകമായ രോഗം ബാധിച്ച് അദ്ദേഹം മരിച്ചു. യൂലീത്തിയെ ഉടൻ തന്നെ അധികാരികൾ കൊലക്കളത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി ഒന്നാം തരം കുറ്റവാളിയായിക്കണ്ട് വാളിനാൽ ശിരഛേദം ചെയ്തു. ഇതോടെ അമ്മയും മകനും ഒരുമിച്ച് ഒരേ സമയം രക്തസാക്ഷിത്വ കിരീടം ചൂടി. എ.ഡി. 304 ജൂലൈ 15-നായിരുന്നു ഈ സംഭവം. വിശ്വാസികൾ ആ വിശുദ്ധ ശരീരം രഹസ്യമായി ഏറ്റുവാങ്ങി ആദരപൂർവ്വം അടക്കം ചെയ്തു. ആ തിരുശേഷിപ്പുകൾ വഴി ഇന്നും നിരവധി അത്ഭുതങ്ങളും സൗഖ്യങ്ങളും നടക്കുന്നു.

വിശുദ്ധ കുര്യാക്കോസിന്റെയും മാതാവിന്റെയും വണക്കം ക്രിസ്തീയ ലോകമെങ്ങും വ്യാപിച്ചു. പീഡനത്തിന് ഏതാനും പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷം അവർക്കായി ദൈവാലയങ്ങൾ പണിയപ്പെട്ടു. സുറിയാനി ലോകത്ത് അവരോടുള്ള ഭക്തി അതീവ ശക്തമായിരുന്നു. എദേസ്സ, മർദ്ദീൻ, തൂർ അബ്ദീൻ എന്നിവിടങ്ങളിൽ അവർക്കായി ആശ്രമങ്ങളും പള്ളികളും നിലവിൽ വന്നു.

മലങ്കരയിലെ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയിൽ (യാക്കോബായ സഭ) വിശുദ്ധ കുര്യാക്കോസ് സഹദായോടുള്ള ഭക്തി വിവരണാതീതമാണ്. കേരളത്തിലുടനീളം ഈ പേരിലുള്ള നിരവധി പള്ളികൾ കാണാം. 'കുര്യാക്കോസ്' എന്ന പേര് കേരളത്തിലെ ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കിടയിൽ അത്രമാത്രം പ്രശസ്തമായത് ഈ വിശുദ്ധനോടുള്ള ബഹുമാനം കൊണ്ടാണ്. മക്കൾ രോഗികളാകുമ്പോൾ മാതാപിതാക്കൾ കുര്യാക്കോസ് സഹദായുടെ മധ്യസ്ഥത തേടുന്നു.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് ഐക്കണുകളിൽ വിശുദ്ധ കുര്യാക്കോസിനെ ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയായിട്ടാണ് ചിത്രീകരിക്കുന്നത്. ചുവന്ന വസ്ത്രം അദ്ദേഹത്തിന്റെ രക്തസാക്ഷിത്വത്തെയും പീഡാനുഭവത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. കയ്യിലുള്ള ഈന്തപ്പനയോല മരണത്തിന് മേലുള്ള വിജയത്തെ കാണിക്കുന്നു. ചിലപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഒരു കൊച്ചു കുരിശ് മാറോട് ചേർത്ത് പിടിക്കുന്നതായി കാണാം. മിക്കവാറും ചിത്രങ്ങളിൽ തന്റെ അമ്മയായ വിശുദ്ധ യൂലീത്തിയോടൊപ്പം അദ്ദേഹം നിൽക്കുന്നു. സ്വർഗ്ഗീയ മഹത്വത്തിന്റെ അടയാളമായ ഒരു പ്രഭാവലയം (Halo) ആ ശിരസ്സിനു ചുറ്റും തിളങ്ങുന്നുണ്ടാകും.