മോർ മത്തയാസ് ശ്ലീഹാ

യൂദാ ഈസ്കായ്യോത്തായുടെ വഞ്ചനയ്ക്കും മരണത്തിനും ശേഷം, പന്തിരു ശ്ലീഹന്മാരുടെ വിശുദ്ധ സംഖ്യ പൂർത്തിയാക്കാൻ ദൈവീകമായ നറുക്കെടുപ്പിലൂടെ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട വ്യക്തി എന്ന നിലയിൽ മോർ മത്തയാസ് ശ്ലീഹാ പരിശുദ്ധ അപ്പൊസ്തലന്മാർക്കിടയിൽ സവിശേഷമായ ഒരു സ്ഥാനം അർഹിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രത്യേകത ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല; മറിച്ച് ക്രിസ്തുവിന്റെ ഭൗമിക ശുശ്രൂഷയുടെ ആരംഭം മുതൽ അദ്ദേഹം പുലർത്തിപ്പോന്ന വിശ്വസ്തമായ ശിഷ്യത്വത്തിലാണ് അത് വേരൂന്നിയിരിക്കുന്നത്. മട്ടുപ്പാവ് മാളികയിൽ വെച്ച് മോർ പത്രോസ് ശ്ലീഹാ നിശ്ചയിച്ച മാനദണ്ഡങ്ങൾ അനുസരിച്ച്, "യോഹന്നാന്റെ സ്നാനം മുതൽ കർത്താവായ യേശു നമ്മെ വിട്ടു സ്വർഗ്ഗാരോഹണം ചെയ്ത നാൾ വരെ നമുക്കിടയിൽ സഞ്ചരിച്ച നാളിലൊക്കെയും നമ്മോടൊപ്പമിരുന്ന" പുരുഷന്മാരിൽ ഒരാളായിരുന്നു മത്തയാസ്.

ഈ സാക്ഷ്യം അത്യന്തം അർത്ഥവത്താണ്: നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ മൂന്ന് വർഷത്തെ ശുശ്രൂഷാ വേളയിൽ മത്തയാസ് അവിടത്തോടൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം മലയിലെ പ്രസംഗം കേട്ടു, രോഗശാന്തിയുടെയും അത്ഭുതങ്ങളെയും നേരിട്ട് കണ്ടു, മറുരൂപ മലയിലെ മഹത്വത്തിന് സാക്ഷിയായി, കുരിശിന്റെ തണലിൽ നിന്നു, പുനരുത്ഥാനം ചെയ്ത മിശിഹായെ അവിടുത്തെ നാല്പത് ദിവസത്തെ ദർശനങ്ങളിലൂടെ ദർശിച്ചു. ദൈവരാജ്യം പ്രസംഗിക്കാനും രോഗികളെ സുഖപ്പെടുത്താനും മിശിഹാ അയച്ച എഴുപത് (അല്ലെങ്കിൽ എഴുപത്തിരണ്ട്) ശിഷ്യന്മാരിൽ ഒരാളായിരുന്നു അദ്ദേഹം. പലരും കർത്താവിനെ വിട്ടുപോയപ്പോഴും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസം അചഞ്ചലമായിരുന്നു.

കർത്താവിന്റെ സ്വർഗ്ഗാരോഹണത്തിന് ശേഷം, പെന്തിക്കോസ്തിക്ക് മുൻപുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ, അപ്പൊസ്തലന്മാർ യെരൂശലേമിലെ മട്ടുപ്പാവ് മാളികയിൽ ദൈവമാതാവായ മറിയാമിനോടും വിശ്വസ്ത ശിഷ്യന്മാരോടും (ഏകദേശം നൂറ്റി ഇരുപതോളം പേർ) ഒപ്പം ഒത്തുകൂടി. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ പ്രചോദനത്താൽ മോർ പത്രോസ് ശ്ലീഹാ എഴുന്നേറ്റു നിന്ന്, സങ്കീർത്തനങ്ങളിലെ ദാവീദ് രാജാവിന്റെ പ്രവചന വചനങ്ങൾ പൂർത്തിയാകണമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു: "അവന്റെ职സ്ഥാനം മറ്റൊരുവൻ ഏറ്റെടുക്കട്ടെ."

യൂദായുടെ വഞ്ചന മൂലമുണ്ടായ ഒഴിവ് വെറുമൊരു സംഖ്യാപരമായ കുറവായിരുന്നില്ല; അത് ദൈവശാസ്ത്രപരമായും മർമ്മപരമായും വലിയ പ്രാധാന്യമുള്ളതായിരുന്നു. പന്ത്രണ്ട് എന്ന സംഖ്യയ്ക്ക് വലിയ അർത്ഥതലങ്ങളുണ്ട്: ഇസ്രായേലിലെ പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ, പുതിയ യെരൂശലേമിന്റെ പന്ത്രണ്ട് അടിസ്ഥാനങ്ങൾ, പന്ത്രണ്ട് ഗോത്രങ്ങളെ വിധിക്കാനായി അപ്പൊസ്തലന്മാർ ഇരിക്കുന്ന പന്ത്രണ്ട് സിംഹാസനങ്ങൾ. ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ദൗത്യത്തിനായി പരിശുദ്ധാത്മാവ് എഴുന്നള്ളുന്നതിന് മുൻപ് ഈ വിശുദ്ധ സംഖ്യ പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു.

മത്തയാസ് എന്നും ബർസബാസ് എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന യൂസ്തോസ് എന്നും പേരുള്ള രണ്ടുപേർ ഈ കർശനമായ മാനദണ്ഡങ്ങൾക്ക് അനുയോജ്യരാണെന്ന് കണ്ടെത്തി. ഇരുവരും ആദിമുതൽ വിശ്വസ്ത ശിഷ്യന്മാരായിരുന്നു, പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെ സാക്ഷികളായിരുന്നു. അപ്പൊസ്തലന്മാർ മാനുഷിക ജ്ഞാനത്തിലോ വോട്ടിംഗിലോ ആശ്രയിച്ചില്ല; പകരം അവർ പ്രാർത്ഥിക്കുകയും പഴയകാല രീതിയിലുള്ള നറുക്കെടുപ്പിലൂടെ ദൈവഹിതം അറിയാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തു. "സകലഹൃദയങ്ങളെയും അറിയുന്ന കർത്താവേ, ഈ രണ്ടുപേരിൽ നീ തിരഞ്ഞെടുത്തത് ആരെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് കാണിച്ചുതരേണമേ" എന്ന് അവർ പ്രാർത്ഥിച്ചു. നറുക്ക് മത്തയാസിന് വീഴുകയും അദ്ദേഹം പതിനൊന്ന് അപ്പൊസ്തലന്മാരോട് ചേർക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

പെന്തിക്കോസ്തി നാളിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവ് അഗ്നിനാവുകളുടെ രൂപത്തിൽ ശ്ലീഹന്മാരുടെ മേൽ എഴുന്നള്ളിയപ്പോൾ മോർ മത്തയാസ് മട്ടുപ്പാവ് മാളികയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. തങ്ങൾ ഒരിക്കലും പഠിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഭാഷകളിൽ സംസാരിക്കാനും ധൈര്യത്തോടും അധികാരത്തോടും കൂടെ സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കാനും ഉള്ള കൃപ അവർക്ക് ലഭിച്ചു. മൂവായിരത്തോളം പേർ സ്നാനമേറ്റ ആ ആദ്യത്തെ വലിയ വിളവെടുപ്പിൽ അദ്ദേഹം പങ്കാളിയായി. മറ്റ് അപ്പൊസ്തലന്മാരോടൊപ്പം ചേർന്ന് യെരൂശലേമിൽ അത്ഭുതങ്ങളും അടയാളങ്ങളും പ്രവർത്തിച്ചു.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയിലെ പാരമ്പര്യങ്ങൾ അനുസരിച്ചും പ്രാചീന സഭാ ചരിത്രകാരന്മാരുടെ സാക്ഷ്യപ്രകാരവും, മോർ മത്തയാസിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ യെരൂശലേമിന് അപ്പുറത്തേക്ക് വ്യാപിച്ചു. അദ്ദേഹം ആദ്യം യഹൂദ്യയിൽ പ്രസംഗിച്ചു, സഭയെ ശക്തിപ്പെടുത്തി. പിന്നീട് കപ്പദോക്യയിലൂടെയും കരിങ്കടൽ തീരത്തെ പ്രദേശങ്ങളിലൂടെയും യാത്ര ചെയ്തു. അവിടെയുള്ള ക്രൂരരായ ഗോത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ അദ്ദേഹം സുവിശേഷത്തിന്റെ വെളിച്ചം എത്തിച്ചു.

എത്യോപ്യൻ ഓർത്തഡോക്സ്, സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭകൾ വിശ്വസിക്കുന്നത് അദ്ദേഹം വലിയൊരു കാലം എത്യോപ്യയിൽ സുവിശേഷം പ്രസംഗിച്ചു എന്നാണ്. അവിടെ അദ്ദേഹം സഭകൾ സ്ഥാപിക്കുകയും, വൈദികരെ നിയമിക്കുകയും, അസംഖ്യം അത്ഭുതങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. ലളിതവും വ്യക്തവുമായ ശൈലിയിലായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസംഗങ്ങൾ. മാനസാന്തരവും മിശിഹായിലുള്ള വിശ്വാസവും പരസ്പര സ്നേഹവുമാണ് ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തിന്റെ കാതൽ എന്ന് അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു.

മോർ മത്തയാസ് ശ്ലീഹായുടെ രക്തസാക്ഷിത്വത്തെക്കുറിച്ച് വിവിധ പാരമ്പര്യങ്ങളുണ്ട്. സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയിൽ പൊതുവെ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട വിവരണമനുസരിച്ച്, അദ്ദേഹം കോൾക്കിസിലോ (ഇന്നത്തെ ജോർജ്ജിയ) എത്യോപ്യയിലോ വെച്ചാണ് രക്തസാക്ഷിയായത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശക്തമായ സുവിശേഷ പ്രസംഗം വഴി അനേകർ ക്രിസ്തുവിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെട്ടത് കണ്ട് അസൂയ പൂണ്ട പുറജാതി പുരോഹിതന്മാരും ഭരണാധികാരികളും അദ്ദേഹത്തെ എതിർത്തു.

ഒരു വിവരണമനുസരിച്ച്, കുപിതരായ ഒരു ജനക്കൂട്ടം അദ്ദേഹത്തെ പിടികൂടുകയും കല്ലെറിയുകയും ചെയ്തു. കല്ലേറ് കൊണ്ട് അദ്ദേഹം മരിച്ചില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ ഒരു കോടാലി കൊണ്ടോ വാൾ കൊണ്ടോ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിരസ്സ് ഛേദിച്ചു. മറ്റൊരു പാരമ്പര്യം പറയുന്നത് അദ്ദേഹം കുരിശിലേറ്റപ്പെട്ടു എന്നാണ്. എല്ലാ വിവരണങ്ങളിലും ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാണ്: അദ്ദേഹം തന്റെ കഷ്ടതകളെ ക്ഷമയോടും ധൈര്യത്തോടും കൂടെ നേരിട്ടു, തന്നെ ഉപദ്രവിച്ചവർക്കായി പ്രാർത്ഥിച്ചു കൊണ്ട് മിശിഹായുടെ വിശ്വസ്ത സാക്ഷിയായി പ്രാണൻ വെടിഞ്ഞു.

എ.ഡി. 80-ഓടു കൂടി അദ്ദേഹം ഈ ലോകത്തോടു യാത്ര പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭൗതികാവശിഷ്ടങ്ങൾ യെരൂശലേമിൽ സൂക്ഷിക്കപ്പെടുകയും പിന്നീട് റോമിലേക്ക് മാറ്റപ്പെടുകയും ചെയ്തു. ജർമ്മനിയിലെ ട്രയറിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭൗതികാവശിഷ്ടങ്ങളുടെ ഒരു ഭാഗം വണങ്ങപ്പെടുന്നു. നൂറ്റാണ്ടുകളിലുടനീളം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മധ്യസ്ഥതയാൽ അനേകം അത്ഭുതങ്ങൾ നടന്നതായി വിശ്വാസികൾ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

മോർ മത്തയാസിന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സഭയ്ക്ക് വലിയ ദാർശനിക പാഠങ്ങൾ നൽകുന്നു. അപ്പൊസ്തലിക സ്ഥാനം സ്വയം അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നതല്ല, മറിച്ച് ദൈവത്താൽ നൽകപ്പെടുന്നതാണെന്ന് ഇത് കാണിച്ചുതരുന്നു. അപ്പൊസ്തലന്മാർ മാനുഷികമായ താൽപ്പര്യങ്ങൾക്കോ രാഷ്ട്രീയ കണക്കുകൂട്ടലുകൾക്കോ അനുസരിച്ചല്ല പകരക്കാരനെ കണ്ടെത്തിയത്; മറിച്ച് പ്രാർത്ഥനാപൂർവ്വം ദൈവഹിതത്തിന് കീഴ്പ്പെടുകയായിരുന്നു അവർ. ഇത് സഭയിലെ എല്ലാ സ്ഥാനാരോഹണങ്ങൾക്കും ഒരു മാതൃകയാണ്.

കൂടാതെ, യൂദായ്ക്ക് പകരം മത്തയാസ് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടത് വഞ്ചനയ്ക്ക് മേൽ വിശ്വസ്തതയുടെയും, പാപത്തിന് മേൽ കൃപയുടെയും വിജയത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. വ്യക്തികൾ വീണുപോയാലും മിശിഹാ പുതിയ ശുശ്രൂഷകരെ തന്റെ കൊയ്ത്തുസ്ഥലത്തേക്ക് അയച്ചുകൊണ്ട് സഭയെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുമെന്ന് ഇത് ലോകത്തോട് വിളിച്ചുപറയുന്നു.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് പാരമ്പര്യത്തിൽ, മോർ മത്തയാസ് ക്ഷമയുള്ള ശിഷ്യത്വത്തിന്റെ മാതൃകയാണ്. വർഷങ്ങളോളം പ്രത്യേക പദവികളില്ലാതെ അദ്ദേഹം കർത്താവിനെ അനുഗമിച്ചു. തക്ക സമയത്ത് ദൈവം തന്നെ ഉയർത്തി. ലോകത്തിന്റെ അംഗീകാരത്തിനപ്പുറം ദൈവം സകല ഹൃദയങ്ങളെയും കാണുന്നുവെന്നും വിശ്വസ്തലായി സേവിക്കുന്നവരെ അവിടുന്ന് മാനിക്കുമെന്നും മത്തയാസിന്റെ ജീവിതം നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.