മോർ ശെമഊൻ ശ്ലീഹാ

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് പാരമ്പര്യത്തോടും വിശുദ്ധ സത്യവേദപുസ്തകത്തോടും അഗാധമായ വിശ്വസ്തത പുലർത്തുന്ന ഒരു പണ്ഡിതൻ എന്ന നിലയിൽ, മോർ ശെമഊൻ ശ്ലീഹായുടെ ജീവിതത്തെ ഞാൻ നോക്കിക്കാണുന്നത് അങ്ങേയറ്റം അത്ഭുതത്തോടു കൂടിയാണ്. അപ്പൊസ്തലിക ചരിത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ രൂപാന്തരങ്ങളിൽ ഒന്ന് അദ്ദേഹം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു—ഒരു വിപ്ലവകാരി സമാധാനപ്രഭുവായ ക്രിസ്തുവിന്റെ അപ്പൊസ്തലനായി മാറിയ ചരിത്രമാണത്. സുവിശേഷത്തിന് വിരുദ്ധമെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന നമ്മുടെ മനുഷ്യസഹജമായ വികാരങ്ങളെപ്പോലും ക്രിസ്തു എങ്ങനെ ഏറ്റെടുത്ത് അവയെ ദൈവരാജ്യത്തിനായി പുനർക്രമീകരിക്കുന്നു എന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവചരിത്രം നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

പന്ത്രണ്ട് അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പട്ടികയിൽ, വിദേശീയരായ പണ്ഡിതന്മാർക്കിടയിൽ ഏറെ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുള്ള രണ്ട് വ്യത്യസ്ത നാമങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം അറിയപ്പെടുന്നു. മത്തായിയുടെയും മർക്കോസിന്റെയും സുവിശേഷങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം "കാനാനായക്കാരനായ ശെമഊൻ" എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ലൂക്കോസിന്റെ സുവിശേഷത്തിലും അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ പ്രവൃത്തികളിലും അദ്ദേഹം "സീലോട്ട് (Zelotes) എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ശെമഊൻ" ആയി തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. ഇവ പരസ്പരവിരുദ്ധങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ശെമഊന്റെ പശ്ചാത്തലത്തെയും സ്വഭാവത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ആഴത്തിലുള്ള അറിവ് നൽകുന്ന പരസ്പരപൂരകങ്ങളായ നാമങ്ങളാണ്.

"കാനാനായക്കാരൻ" എന്ന പദം ഇവിടെ പുരാതന കാനാൻ നിവാസികളെക്കുറിച്ചല്ല സൂചിപ്പിക്കുന്നത്; മറിച്ച് അരമായ പദമായ "ഖാൻആൻ" (qan'an) അല്ലെങ്കിൽ "ഖാനായ്" (qana'i) എന്ന വാക്കിൽ നിന്നുള്ളതാണ്. ഇതിന്റെ അർത്ഥം "തീക്ഷ്ണമതി" അല്ലെങ്കിൽ "തീക്ഷ്ണതയുള്ളവൻ" എന്നാണ്. ഇതിന്റെ ഗ്രീക്ക് വിവർത്തനമാണ് സീലോട്ട് (Zelotes). മത്തായിയും മർക്കോസും മൂലരൂപമായ അരമായ പദം നിലനിർത്തിയപ്പോൾ, ഗ്രീക്ക് സംസാരിക്കുന്നവർക്കായി എഴുതിയ ലൂക്കോസ് അത് വിവർത്തനം ചെയ്തു. രണ്ട് നാമങ്ങളും ഒരേ യാഥാർത്ഥ്യത്തെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു: ശെമഊൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണതകൊണ്ടോ, രാഷ്ട്രീയ ബന്ധങ്ങൾകൊണ്ടോ, അല്ലെങ്കിൽ രണ്ടുംകൊണ്ടോ "സീലോട്ട്" എന്ന് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു.

എന്നാൽ ഒരു "സീലോട്ട്" ആയിരിക്കുക എന്നതിന്റെ അർത്ഥമെന്താണ്? ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ യഹൂദ ഫലസ്തീനിൽ ഈ പദത്തിന് വലിയ രാഷ്ട്രീയവും മതപരവുമായ അർത്ഥങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. ലളിതമായ അർത്ഥത്തിൽ, മോശയുടെ ന്യായപ്രമാണത്തിൽ അതീവ തീക്ഷ്ണതയുള്ളവൻ, ഇസ്രായേലിന്റെ ഉടമ്പടികളെക്കുറിച്ച് അഭിനിവേശമുള്ളവൻ, മതപരമായ ആചാരങ്ങളിൽ കണിശതയുള്ളവൻ എന്നൊക്കെ ഇതിനെ വ്യാഖ്യാനിക്കാം. ഈ അർത്ഥത്തിലാണ് വിശുദ്ധ പൗലോസ് തന്നെക്കുറിച്ച് "എന്റെ പിതാക്കന്മാരുടെ പാരമ്പര്യങ്ങളിൽ അങ്ങേയറ്റം തീക്ഷ്ണതയുള്ളവൻ" (ഗലാത്യർ 1:14) എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചത്. പഴയനിയമത്തിലെ ഫീനെഹാസും ദൈവത്തിന്റെ മഹത്വത്തിനായി കാണിച്ച "തീക്ഷ്ണത" കാരണം പ്രശംസിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് (സംഖ്യാപുസ്തകം 25:11-13).

എങ്കിലും, യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ പരസ്യശുശ്രൂഷയുടെ കാലമായപ്പോഴേക്കും "സീലോട്ട്" എന്നത് ഒരു പ്രത്യേക വിപ്ലവ പ്രസ്ഥാനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരുന്നു—റോമൻ അധിനിവേശത്തെ സായുധ പോരാട്ടത്തിലൂടെ അട്ടിമറിക്കാൻ ശ്രമിച്ച യഹൂദ രാജ്യസ്നേഹികളുടെ ഒരു കൂട്ടമായിരുന്നു അവർ. ഇസ്രായേലിന് ദൈവമല്ലാതെ മറ്റൊരു രാജാവുണ്ടാകരുത് എന്നും, കൈസർക്ക് നികുതി നൽകുന്നത് വിഗ്രഹാരാധനയ്ക്ക് തുല്യമാണെന്നും, റോമിനെതിരായ അക്രമം ഒരു മതപരമായ കടമയാണെന്നും അവർ വിശ്വസിച്ചു. പിന്നീട് എ.ഡി. 66-70 കാലഘട്ടത്തിൽ നടന്ന യഹൂദ കലാപത്തിൽ ഇവർ വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു, ഇത് യെരൂശലേമിന്റെയും ദേവാലയത്തിന്റെയും നാശത്തിൽ കലാശിച്ചു.

ശെമഊൻ ഈ വിപ്ലവ ഗ്രൂപ്പിൽ ഔദ്യോഗികമായി അംഗമായിരുന്നോ അതോ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആവേശകരമായ സ്വഭാവം കാരണം അങ്ങനെ വിളിക്കപ്പെട്ടതാണോ എന്നത് വ്യക്തമല്ലെങ്കിലും, അദ്ദേഹം തീക്ഷ്ണമായ അഭിനിവേശമുള്ളവനും ദേശീയവാദിയും വിപ്ലവ ചിന്താഗതിക്കാരനുമായിരുന്നു എന്ന് ഈ നാമം വ്യക്തമാക്കുന്നു. റോമിനോടും അവരെ സഹായിക്കുന്നവരോടും അദ്ദേഹത്തിന് കടുത്ത വിദ്വേഷമുണ്ടായിരുന്നിരിക്കാം. ഇസ്രായേലിന്റെ മോചനത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം സ്വപ്നം കാണുകയും അതിനായി പോരാടാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കാം. ഈ വിപ്ലവവീര്യത്തിന്റെ നടുവിലേക്കാണ് യേശുക്രിസ്തു ശെമഊനെ വിളിച്ചത്—ഒരു രാഷ്ട്രീയ വിപ്ലവത്തെ നയിക്കാനല്ല, മറിച്ച് "ഈ ലോകത്തിന്റേതല്ലാത്ത" ഒരു രാജ്യത്തെക്കുറിച്ച് പ്രസംഗിക്കാനും, ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്നതിന് പകരം അവരെ സ്നേഹിക്കാനും, വാളിന് പകരം ക്രൂശിലെ സ്നേഹത്തിലൂടെ ലോകത്തെ കീഴടക്കാനും അവനെ നിയോഗിച്ചു.

സുറിയാനി, ഗ്രീക്ക്, ലാറ്റിൻ സ്രോതസ്സുകളിലെ പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച്, ശെമഊൻ ശ്ലീഹാ അല്ഫായിയുടെയും (ക്ലോപ്പാസ്) ക്ലോപ്പാസിന്റെ ഭാര്യ മറിയത്തിന്റെയും മകനായിരുന്നു. അങ്ങനെ അദ്ദേഹം യാക്കോബ് പുത്രൻ അല്ഫായിയുടെയും യൂദാ തദ്ദായിയുടെയും സഹോദരനും നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ബന്ധുവായുമായിരുന്നു. സുവിശേഷങ്ങളിൽ കർത്താവിന്റെ സഹോദരന്മാരായി യാക്കോബ്, യോസേ, ശെമഊൻ, യൂദാ എന്നിവരെ പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട് (മത്തായി 13:55). സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച്, ഇവർ യേശുവിന്റെ പിതൃസഹോദരനായ അല്ഫായിയുടെ പുത്രന്മാരായിരുന്നു.

ഈ കുടുംബബന്ധം സഭാചരിത്രത്തിൽ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്. ശെമഊൻ യേശുവിന്റെ സാമീപ്യത്തിൽ വളർന്നുവെന്നും, അവിടുത്തെ ജ്ഞാനവും കൃപയും ബാല്യം മുതൽക്ക തന്നെ കണ്ടറിഞ്ഞുവെന്നും ഇത് അർത്ഥമാക്കുന്നു. ഒരു കുടുംബത്തിൽ നിന്നുള്ള മൂന്ന് സഹോദരന്മാർ—യാക്കോബ്, ശെമഊൻ, യൂദാ—അപ്പൊസ്തലന്മാരായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു എന്നത് ആ കുടുംബത്തിന്റെ ആത്മീയ ഉന്നതിയെ കാണിക്കുന്നു.

യേശുവിന്റെ ഒരു ബന്ധു എങ്ങനെ ഒരു വിപ്ലവകാരിയായി എന്ന ചോദ്യം സ്വാഭാവികമാണ്. ഗലീലയിലെ റോമൻ അധിനിവേശത്തിന് കീഴിൽ വളർന്നുവന്ന ശെമഊൻ അവിടുത്തെ കഷ്ടതകൾ നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചിരിക്കാം. ദൈവത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തതയ്ക്ക് കൈസർക്കെതിരായ പോരാട്ടം ആവശ്യമാണെന്ന് അക്കാലത്തെ പല യഹൂദരും വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. ഒരുപക്ഷേ, തന്റെ ബന്ധുവായ യേശു റോമുകാരെ തുരത്തി ദാവീദിന്റെ രാജ്യം പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്ന ഒരു വീരനായ മിശിഹായായിരിക്കും എന്ന് ശെമഊനും തുടക്കത്തിൽ ചിന്തിച്ചിരിക്കാം.

ശെമഊന്റെ മാതാവായ ക്ലോപ്പാസിന്റെ ഭാര്യ മറിയം യേശുവിനെ അനുഗമിച്ച വിശ്വസ്തരായ സ്ത്രീകളിൽ ഒരാളായിരുന്നു. അവൾ കുരിശിന്റെ ചുവട്ടിലും ഉയിർപ്പിന്റെ പ്രഭാതത്തിൽ കല്ലറയ്ക്കൽ എത്തിയവരുടെ കൂട്ടത്തിലും ഉണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ വിപ്ലവകാരിയായ മകൻ യേശുവിന്റെ വചനങ്ങളാൽ രൂപാന്തരപ്പെടുന്നത് കാണാൻ അവൾക്ക് ഭാഗ്യം ലഭിച്ചു. വാളിന് പകരം സ്നേഹത്തിലൂടെ ദൈവരാജ്യം സ്ഥാപിതമാകുന്നു എന്ന് ആ മകൻ മനസ്സിലാക്കിയത് ആ മാതാവിനെ എത്രമാത്രം സന്തോഷിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകും!

പന്ത്രണ്ട് അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പിനെക്കുറിച്ചുള്ള നാല് സുവിശേഷ പട്ടികകളിലും ശെമഊൻ ശ്ലീഹായെ പ്രത്യേകം പരാമർശിച്ചിട്ടുണ്ട് (മത്തായി 10:2-4, മർക്കോസ് 3:16-19, ലൂക്കോസ് 6:14-16, പ്രവൃത്തികൾ 1:13). അദ്ദേഹം ഒരു രാത്രി മുഴുവൻ പ്രാർത്ഥിച്ച ശേഷമാണ് യേശു പ്രിയ ശിഷ്യന്മാരെ തിരഞ്ഞെടുത്തത് എന്ന് ലൂക്കോസ് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു (ലൂക്കോസ് 6:12-13). ഇത് ശുദ്ധമായ ദൈവിക പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു. പന്ത്രണ്ട് പേരിൽ ഒരാളായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുക എന്നാൽ സഭയുടെ അടിസ്ഥാന ശിലയാകുക എന്ന വലിയ ഉത്തവാദിത്തമായിരുന്നു.

പുതുമുഖങ്ങളെ തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ യേശു കാണിച്ച വിവേകം ശ്രദ്ധേയമാണ്. അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ റോമൻ അധിനിവേശത്തെ എതിർത്ത തീക്ഷ്ണവാദിയായ ശെമഊനും, റോമുകാർക്ക് വേണ്ടി നികുതി പിരിച്ച മത്തായിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. സാധാരണഗതിയിൽ പരസ്പരം ശത്രുക്കളാകേണ്ട ഇവർ ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹത്താൽ സഹോദരന്മാരായി മാറി. ക്രിസ്തുവിന്റെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന ശക്തിക്ക് മാത്രമേ ഇത്തരം ശത്രുതകളെ മറികടക്കാൻ കഴിയൂ.

എന്തുകൊണ്ടായിരിക്കാം യേശു ശെമഊനെ തിരഞ്ഞെടുത്തത്? തീർച്ചയായും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആവേശവും, വിശ്വസിക്കുന്ന കാര്യത്തിനായി എന്തും ത്യാഗം ചെയ്യാനുള്ള കഴിവും ക്രിസ്തു കണ്ടു. ശെമഊന്റെ ഈ തീക്ഷ്ണത നശിപ്പിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് പുനർക്രമീകരിക്കുകയാണ് ക്രിസ്തു ചെയ്തത്. ഒരു രാഷ്ട്രീയ വിപ്ലവത്തിനായി ചെലവാക്കാമായിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഊർജ്ജത്തെ ആത്മീയ പോരാട്ടത്തിനായി മാറ്റിയെടുത്തു. വാളേന്തിയ പോരാളിയാകേണ്ട ശെമഊൻ സുവിശേഷത്തിന്റെ നിർഭയനായ പ്രസംഗകനായി മാറി.

യേശുവിനെ അനുഗമിക്കവേ ശെമഊൻ പലതും പഠിച്ചു. "നിങ്ങളുടെ ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിപ്പിൻ, നിങ്ങളെ ശപിക്കുന്നവരെ അനുഗ്രഹിപ്പിൻ" (മത്തായി 5:44) എന്ന ഗിരിപ്രഭാഷണം ഒരു വിപ്ലവകാരിയെ സംബന്ധിച്ച് എത്രമാത്രം വിപ്ലവാത്മകമായിരുന്നു! റോമൻ ശതാധിപന്റെ ഭൃത്യനെ ക്രിസ്തു സൗഖ്യമാക്കുന്നതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസത്തെ പ്രശംസിക്കുന്നതും ശെമഊൻ കണ്ടു. "എന്റെ രാജ്യം ഈ ലോകത്തിന്റേതല്ല. എന്റെ രാജ്യം ഈ ലോകത്തിന്റേതായിരുന്നു എങ്കിൽ എന്റെ ഭൃത്യന്മാർ പോരാടുമായിരുന്നു" (യോഹന്നാൻ 18:36) എന്ന വചനം അദ്ദേഹം കേട്ടു. എതിർപ്പില്ലാതെ ക്രൂശിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന തന്റെ കർത്താവിനെ കണ്ട ശെമഊൻ പുതിയൊരു മാർഗ്ഗം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ഇതെല്ലാം ശെമഊനെ സംബന്ധിച്ച് വലിയൊരു മാറ്റമായിരുന്നു. യുദ്ധത്തിലൂടെ ദൈവരാജ്യം വരുമെന്ന തന്റെ പഴയ വിശ്വാസങ്ങളെല്ലാം തകരുന്നത് അദ്ദേഹം കണ്ടു. എന്നാൽ യേശു ദൈവരാജ്യം സ്ഥാപിക്കുക തന്നെയായിരുന്നു—വാളിലൂടെയല്ല, സ്നേഹത്തിലൂടെയും കുരിശിലൂടെയും. ശെമഊൻ ഇപ്പോഴും ഒരു തീക്ഷ്ണമതിയായിരുന്നു, എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അത് ഒരു രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യത്തിനല്ല, മറിച്ച് ക്രിസ്തുവിനും അവിടുത്തെ സുവിശേഷത്തിനും വേണ്ടിയായിരുന്നു.

കർത്താവിന്റെ പരസ്യശുശ്രൂഷാ കാലത്ത് ശെമഊൻ എല്ലാ അത്ഭുതങ്ങൾക്കും സാക്ഷിയായിരുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉപദേശങ്ങൾ അദ്ദേഹം കേട്ടു. പ്രത്യേകിച്ചും ക്രിസ്തുവിന്റെ രാജ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പഠിപ്പിക്കലുകൾ അദ്ദേഹത്തെ സ്പർശിച്ചിട്ടുണ്ടാകണം. യേശുവിന്റെ മഹത്വത്തിൽ ഇടത്തും വലത്തും ഇരിക്കാൻ യാക്കോബും യോഹന്നാനും ആഗ്രഹിച്ചപ്പോൾ, "ഞാൻ കുടിക്കുന്ന പാനപാത്രം കുടിക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് കഴിയുമോ?" എന്നായിരുന്നു ക്രിസ്തുവിന്റെ ചോദ്യം (മർക്കോസ് 10:38). മഹത്വം സേവനത്തിലൂടെയാണെന്നും ഒന്നാമനാകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ എല്ലാവർക്കും ദാസനായിരിക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം പഠിച്ചു.

റോമൻ ഭരണത്തോടുള്ള യേശുവിന്റെ സമീപനവും അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിച്ചു. നികുതി നൽകുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യത്തിന്, "കൈസർക്കുള്ളത് കൈസർക്കും ദൈവത്തിനുള്ളത് ദൈവത്തിനും കൊടുപ്പിൻ" (മർക്കോസ് 12:17) എന്ന യേശുവിന്റെ ഉത്തരം ഒരു വിപ്ലവകാരിയെ അമ്പരപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു. സായുധ പോരാട്ടത്തെയോ അടിമത്തത്തെയോ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കാതെ, ദൈവത്തോടുള്ള വിശ്വസ്തതയും ലൗകിക വ്യവസ്ഥകളോടുള്ള മര്യാദയും എങ്ങനെ ഒത്തുപോകാമെന്ന് ക്രിസ്തു കാണിച്ചുതന്നു.

അന്ത്യത്താഴ വേളയിൽ അദ്ദേഹം വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ സ്ഥാപനത്തിന് സാക്ഷിയായി. "നിങ്ങൾ തമ്മിൽ തമ്മിൽ സ്നേഹിക്കണം എന്ന് പുതിയൊരു കല്പന ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് നൽകുന്നു" (യോഹന്നാൻ 13:34) എന്ന കർത്താവിന്റെ വാക്ക് അദ്ദേഹം കേട്ടു. യേശു സ്ഥാപിക്കുന്ന രാജ്യം തിരിച്ചറിയപ്പെടുക സൈനിക ശക്തിയാലല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ശിഷ്യന്മാർക്കിടയിലുള്ള അഗാധമായ സ്നേഹത്താലായിരിക്കും എന്ന് ശെമഊൻ മനസ്സിലാക്കി.

ഗെത്സെമനയിൽ പത്രോസ് വാളെടുത്ത് റോമൻ ഭൃത്യനെ വെട്ടിയപ്പോൾ, "വാളെടുക്കുന്നവനെല്ലാം വാളാൽ നശിക്കും" (മത്തായി 26:52) എന്ന് യേശു വിലക്കുന്നത് അദ്ദേഹം കണ്ടു. വാളിലൂടെ പോരാടാൻ ഒരുങ്ങിയിരുന്ന ശെമഊൻ ഇപ്പോൾ സഹിष्णुതയുടെയും ക്ഷമയുടെയും പാഠം ഉൾക്കൊണ്ടു. ലോകത്തെ രക്ഷിക്കുന്നത് വാളല്ല, കുരിശാണ് എന്ന് ശെമഊൻ ആ നിമിഷങ്ങളിൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

കർത്താവിന്റെ ഉയിർപ്പിന് ശേഷം, യെരൂശലേമിലെ മാളികമുറിയിൽ കൂടിയിരുന്ന അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ കൂടെ ശെമഊനും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ വിപ്ലവം ആസൂത്രണം ചെയ്തിരിക്കാവുന്ന അദ്ദേഹം ഇപ്പോൾ സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം പ്രാർത്ഥനയിൽ ഒരുമിച്ചിരുന്നു. തങ്ങളെ വിഭജിച്ചിരുന്ന എല്ലാ ശത്രുതകളും ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണം മൂലം ഇല്ലാതായി എന്ന് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

പെന്തെക്കൊസ്ത ദിനത്തിൽ അഗ്നിനാവുകൾ പോലെ പരിശുദ്ധാത്മാവ് അപ്പൊസ്തലന്മാരുടെ മേൽ ആവസിച്ചപ്പോൾ ശെമഊനും ആ കൃപ പ്രാപിച്ചു. ശെമഊന്റെ രൂപാന്തരം അവിടെ പൂർണ്ണമായി. ഒരിക്കൽ രാഷ്ട്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായി ജ്വലിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണത ഇപ്പോൾ സുവിശേഷ പ്രഘോഷണത്തിനുള്ള ആത്മീയ ശക്തിയായി മാറി. അദ്ദേഹം ദൈവത്തിന്റെ നിർഭയനായ സാക്ഷിയായി സഭയുടെ വളർച്ചയ്ക്കായി തന്നെത്താൻ സമർപ്പിച്ചു.

യെരൂശലേമിലെ ആദിമ സഭ ശെമഊന്റെ വിപ്ലവ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഒരു പുതിയ രൂപമായിരുന്നു.വിശ്വാസികൾക്ക് എല്ലാം പൊതുവായിരുന്നു; അവർ തങ്ങളുടെ വസ്തുവകകൾ വിറ്റ് ആവശ്യക്കാർക്ക് കൊടുത്തു (പ്രവൃത്തികൾ 2:44-45). ഇത് സ്നേഹത്താൽ പ്രേരിതമായ ഒരു വിപ്ലവമായിരുന്നു. "മനുഷ്യരേക്കാൾ ദൈവത്തെ അനുസരിക്കണം" (പ്രവൃത്തികൾ 5:29) എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച അപ്പൊസ്തലന്മാർ ലോകത്തിന് പുതിയൊരു മാതൃക നൽകി. സഭ വളരുന്നതിനനുസരിച്ച് സുവിശേഷം ലോകത്തിന്റെ അറുതികളോളം വ്യാപിക്കുന്നത് കാണാൻ അദ്ദേഹത്തിന് ഭാഗ്യം ലഭിച്ചു.

സുറിയാനി, ഗ്രീക്ക്, സിപ്റ്റിക് പാരമ്പര്യങ്ങളനുസരിച്ച് ശെമഊൻ ശ്ലീഹാ ദൂരദേശങ്ങളിൽ സുവിശേഷമെത്തിക്കാൻ അക്ഷീണം പരിശ്രമിച്ചു. ഈജിപ്ത്, ആഫ്രിക്കയുടെ വടക്കൻ തീരങ്ങൾ, പേർഷ്യ (ഇന്നത്തെ ഇറാൻ) എന്നിവിടങ്ങളിലായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രധാന ദൗത്യമേഖല. തന്റെ സഹോദരനായ യൂദാ തദ്ദായിയൊപ്പമാണ് അദ്ദേഹം പലപ്പോഴും സഞ്ചരിച്ചിരുന്നത്. ശിഷ്യന്മാരെ ഈരണ്ടു പേരായി അയച്ച കർത്താവിന്റെ മാതൃക അദ്ദേഹം പിൻതുടർന്നു.

ഈജിപ്തിൽ അലക്സാൻഡ്രിയയിലും നൈൽ നദി തീരത്തും അദ്ദേഹം സുവിശേഷം അറിയിച്ചു. അവിടുത്തെ യഹൂദർക്കിടയിലും പേഗൻ വംശജർക്കിടയിലും അദ്ദേഹം സഭകൾ സ്ഥാപിച്ചു. അലക്സാൻഡ്രിയയിലെ കോപ്റ്റിക് ചർച്ച് വിശുദ്ധ മർക്കോസിനെപ്പോലെ തന്നെ ശെമഊന്റെ അപ്പൊസ്തലിക പ്രവർത്തനത്തെയും ബഹുമാനിക്കുന്നു. ലിബിയയിലൂടെയും മൊറോക്കോയിലൂടെയും അദ്ദേഹം ആഫ്രിക്കയുടെ പടിഞ്ഞാറൻ ഭാഗം വരെ സഞ്ചരിച്ചു.

ഈജിപ്തിന് ശേഷം അദ്ദേഹം തന്റെ സഹോദരൻ യൂദായോടൊപ്പം പേർഷ്യൻ സാമ്രാജ്യത്തിലേക്ക് കടന്നു. അക്കാലത്ത് പേർഷ്യ റോം പോലെ തന്നെ പ്രബലമായിരുന്നു. അവിടുത്തെ പ്രാചീന മതങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങളും വലിയ വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു. എന്നാൽ ശെമഊൻ പേർഷ്യയിൽ ക്രിസ്തുവിനെ പ്രസംഗിച്ചു. തന്റെ വിപ്ലവാത്മകമായ പ്രസംഗത്തിലൂടെ പലരെയും വിശ്വാസത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. വാളിലൂടെയല്ല, ആത്മീയ ശക്തിയിലൂടെ അദ്ദേഹം ജനങ്ങളെ മാറ്റിമറിച്ചു.

ശെമഊന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പഴയ വിപ്ലവവീര്യം ഒട്ടും കെട്ടുപോയിരുന്നില്ല എന്ന് കാണാം. എന്നാൽ ആ വീര്യം രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്ക് പകരം ആത്മീയ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കായി അദ്ദേഹം ഉപയോഗിച്ചു. ഇത് ആധുനിക അർത്ഥത്തിൽ ഒരു യഥാർത്ഥ വിപ്ലവമായിരുന്നു.

ഒന്നാമതായി, അദ്ദേഹം ഹൃദയങ്ങളുടെ വിപ്ലവത്തിനായി പ്രസംഗിച്ചു. സമൂഹത്തെ മാറ്റുന്നതിന് മുൻപ് ഹൃദയങ്ങൾ ദൈവകൃപയാൽ രൂപാന്തരപ്പെടണം എന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. രണ്ടാമതായി, അദ്ദേഹം പുതിയൊരു മൂല്യവ്യവസ്ഥ അവതരിപ്പിച്ചു. ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കുകയും എളിയവരായി ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു വിപ്ലവം. മൂന്നാമതായി, ജാതിയും ഭാഷയും ലിംഗഭേദവും മറികടന്ന് ജനങ്ങളെ സ്നേഹത്തിൽ ഒന്നാക്കുന്ന സഭയെ അദ്ദേഹം പടുത്തുയർത്തി. വാളിലൂടെ നേടുന്ന രാഷ്ട്രീയ സ്വാതന്ത്ര്യത്തേക്കാൾ വലുതാണ് ക്രിസ്തുവിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന പാപമോചനമെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രഖ്യാപിച്ചു.

പൗരാണിക പാരമ്പര്യം ഏകകണ്ഠമായി സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നത് ശെമഊൻ ശ്ലീഹാ സുവിശേഷത്തിന് വേണ്ടി രക്തസാക്ഷിത്വം വരിച്ചു എന്നാണ്. എ.ഡി. 65-70 കാലഘട്ടത്തിൽ പേർഷ്യയിൽ വെച്ചാണ് അദ്ദേഹം കൊല്ലപ്പെട്ടത് എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. തന്റെ സഹോദരൻ യൂദാ തദ്ദായിയൊപ്പമുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കിടയിൽ സൊരാസ്ട്രിയൻ പൂജാരിമാരുടെയും ഭരണാധികാരികളുടെയും എതിർപ്പിന് അദ്ദേഹം ഇരയായി.

വിശ്വസിക്കുന്ന സത്യത്തിന് വേണ്ടി സ്വയം ബലിയായി മാറാൻ അദ്ദേഹം തയ്യാറായി. ക്രൂരമായ പീഡനങ്ങൾ അദ്ദേഹം സഹിച്ചു. ഒരു വലിയ വാളാൽ അല്ലെങ്കിൽ ഈർച്ചവാളാൽ അദ്ദേഹത്തെ അറുത്തു കൊന്നു എന്നാണ് പാരമ്പര്യം പറയുന്നത്. അവസാന നിമിഷം വരെ ക്രിസ്തുവിനോടുള്ള വിശ്വസ്തത അദ്ദേഹം പുലർത്തി. ഒരു വിപ്ലവകാരി രാജ്യത്തിന് വേണ്ടി കൊല്ലപ്പെടുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ സാക്ഷ്യമായി ആ അപ്പൊസ്തലൻ ദൈവരാജ്യത്തിനായി സ്വജീവൻ നൽകി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രക്തം സഭയുടെ വളർച്ചയ്ക്ക് വലിയ വളമായി മാറി.

മോർ ശെമഊൻ ശ്ലീഹായെ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ വലിയ ബഹുമാനത്തോടെയാണ് ഓർക്കുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ വികാരങ്ങളെയും തീക്ഷ്ണതയെയും ദൈവകൃപയ്ക്ക് എങ്ങനെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്താം എന്നതിന് അദ്ദേഹം ഒരുത്തമ ഉദാഹരണമാണ്. സഭയിലെ താപസ പാരമ്പര്യങ്ങളിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം ആത്മീയ പോരാട്ടത്തിനുള്ള മാതൃകയായി ഉപയോഗിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ രണ്ടാമത്തെ വരവിന് മുൻപ് ദൈവരാജ്യത്തിനായി നാം എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കണം എന്ന് അദ്ദേഹം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. പേർഷ്യയിലുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനവും രക്തസാക്ഷിത്വവും കിഴക്കൻ ക്രൈസ്തവ സമൂഹത്തിന് എന്നും പ്രചോദനമാണ്.

വിശുദ്ധ ശെമഊൻ ശ്ലീഹാ തന്റെ അസാമാന്യമായ ധൈര്യത്തിനും വിപ്ലവവീര്യത്തിനും പേരുകേട്ടവനായിരുന്നു. കർത്താവ് തിരഞ്ഞെടുത്ത പന്ത്രണ്ട് പേരിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം തന്നെ അത്ഭുതകരമായിരുന്നു. റോമൻ വിരുദ്ധ പോരാളിയായ ശെമഊനും റോമൻ അനുകൂലിയായിരുന്ന മത്തായിയും ഒരുമിച്ച് പ്രവർത്തിച്ചത് ക്രിസ്തുവിന്റെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്തുന്ന സ്നേഹത്തിന് തെളിവാണ്. നിർഭയനായ സുവിശേഷ പ്രസംഗകൻ, ധീരനായ രക്തസാക്ഷി, വിശ്വസ്തനായ സഹോദരൻ എന്നീ നിലകളിൽ ശെമഊൻ എന്നും ആത്മീയ ലോകത്ത് ജ്വലിച്ചു നിൽക്കുന്നു. ഹൃദയങ്ങളെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്താൻ ദൈവത്തിന് കഴിയാത്തതായി ഒന്നുമില്ല എന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് ആരാധനാക്രമത്തിൽ മോർ ശെമഊൻ ശ്ലീഹായെ വലിയ ആദരവോടെ സ്മരിക്കുന്നു. മെയ് 10 നും ഒക്ടോബർ 28 നുമാണ് സഭ പ്രധാനമായും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മ ആചരിക്കുന്നത്. പലപ്പോഴും യൂദാ തദ്ദായിയൊടൊപ്പമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പെരുന്നാൾ സ്മരിക്കപ്പെടുന്നത്. "ക്രിസ്തുവിന്റെ പരിശുദ്ധ അപ്പൊസ്തലനായ ശെമഊനേ, സുവിശേഷത്തിന്റെ തീക്ഷ്ണപ്രസംഗകനേ, രക്തസാക്ഷിത്വത്തിലൂടെ ദൈവത്തിന് സാക്ഷിയായവനേ, ഞങ്ങളുടെ ആത്മാക്കൾക്കായി അപേക്ഷിക്കണമേ" എന്ന് സഭ പ്രാർത്ഥനകളിലൂടെ പാടുന്നു. കഠിനമായ ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളിൽ ധൈര്യത്തിനായി വിശ്വാസികൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മധ്യസ്ഥത തേടുന്നു.

ശെമഊൻ ശ്ലീഹായെക്കുറിച്ചുള്ള ചരിത്രരേഖകൾ പരിമിതമാണെങ്കിലും പ്രാചീന പാരമ്പര്യങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് ധാരാളം വിവരങ്ങൾ നൽകുന്നു. അദ്ദേഹം അല്ഫായിയുടെ മകനാണെന്ന പാരമ്പര്യം സഭ എന്നും വിശ്വസിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മിഷനറി പയണം പേർഷ്യയിലേക്കായിരുന്നു എന്നതും സഭ ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നു. ചരിത്രപരമായി പല വ്യാഖ്യാനങ്ങളും ഉണ്ടെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അപ്പൊസ്തലിക ശുശ്രൂഷയെക്കുറിച്ച് ആർക്കും തർക്കമില്ല.

മോർ ശെമഊൻ ശ്ലീഹായുടെ ജീവിതം ഇന്നും നമുക്ക് വലിയ പാഠങ്ങൾ നൽകുന്നു. വൈകാരികമായ ആവേശത്തെ എങ്ങനെ ദൈവഹിതത്തിനായി മാറ്റാം എന്ന് അദ്ദേഹം കാണിച്ചുതന്നു. നീതിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ദാഹം ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തിലൂടെ എങ്ങനെ ഫലപ്രദമാക്കാം എന്ന് അദ്ദേഹം തെളിയിച്ചു. വിഭാഗീയതകളെ മറികടന്ന് ശത്രുക്കളെ സ്നേഹിക്കാനുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാതൃക ഇന്നത്തെ ലോകത്ത് അനിവാര്യമാണ്. ആത്യന്തികമായി, നമ്മുടെ എല്ലാ അധ്വാനങ്ങളും ദൈവരാജ്യത്തിന് വേണ്ടിയായിരിക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

മോർ ശെമഊൻ ശ്ലീഹാ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ ഹൃദയത്തിൽ അപ്പൊസ്തലിക സാക്ഷ്യത്തിന്റെ പ്രതീകമായി നിലകൊള്ളുന്നു. വിപ്ലവകാരിയിൽ നിന്ന് അപ്പൊസ്തലനിലേക്കുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാറ്റം ഏതൊരു മനുഷ്യനും ക്രിസ്തുവിലൂടെ ഉണ്ടാകാവുന്ന രൂപാന്തരത്തിന്റെ സാക്ഷ്യമാണ്. ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ മഹത്വത്തിനായി അദ്ദേഹം ചെയ്ത സേവനങ്ങൾ സഭ എന്നും സ്മരിക്കും.

നമുക്ക് പ്രാർത്ഥിക്കാം: "ധീരനായ അപ്പൊസ്തലനായ ശെമഊനേ, നിന്റെ മധ്യസ്ഥതയാൽ ഞങ്ങളെ കാത്തുകൊള്ളണമേ. ഞങ്ങളുടെ വികാരങ്ങളെ വിശുദ്ധിയിലേക്ക് നയിക്കാനും ദൈവരാജ്യത്തിനായി തീക്ഷ്ണതയോടെ പ്രവർത്തിക്കാനും ഞങ്ങളെ സഹായിക്കണമേ. പിതാവിനും പുത്രനും പരിശുദ്ധാത്മാവിനും സ്തുതി. ആമ്മീൻ."

ഈ ജീവിതചരിത്രം വായിക്കുന്ന ഏവർക്കും രൂപാന്തരപ്പെട്ട വിപ്ലവകാരിയും രക്തസാക്ഷിയുമായ മോർ ശെമഊൻ ശ്ലീഹായുടെ അനുഗ്രഹം ലഭിക്കട്ടെ. ആമ്മീൻ.