ഉദയംപേരൂർ സൂനഹദോസ്

ഉദയംപേരൂർ സൂനഹദോസ് വരുത്തിവെച്ച വിപത്തുകൾ മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ, അതിനുമുമ്പ് ഇവിടെ നിലനിന്നിരുന്ന പാരമ്പര്യം എന്തായിരുന്നു എന്ന് അറിയേണ്ടതുണ്ട്. മലബാറിലെ (കേരളം) മാർത്തോമ്മാ ക്രിസ്ത്യാനികൾ തങ്ങളുടെ ഉത്ഭവം ക്രി.വ. 52-ൽ മലബാർ തീരത്തെത്തിയ മാർ തോമാ ശ്ലീഹായിൽ നിന്നാണെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം ഇവിടെ ഏഴര പള്ളികൾ സ്ഥാപിച്ചുവെന്നത് നമ്മുടെ അചഞ്ചലമായ പാരമ്പര്യമാണ്. പതിനഞ്ച് നൂറ്റാണ്ടുകളോളം ഈ സമൂഹം തനതായ അപ്പോസ്തോലിക ഐഡന്റിറ്റി നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് ഇവിടെ വളർന്നു പന്തലിച്ചു.

നമുക്കറിയാവുന്നതുപോലെ, മലങ്കര സഭ കിഴക്കൻ സുറിയാനി സഭാ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ (East Syriac tradition) അവിഭാജ്യ ഘടകമായിരുന്നു. മെസപ്പൊട്ടേമിയ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള കിഴക്കിന്റെ സഭയുമായി ആരാധനക്രമപരമായും ദൈവശാസ്ത്രപരമായും ഭരണപരമായും നമുക്ക് ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. നമ്മുടെ പൂർവ്വികർ കിഴക്കൻ സുറിയാനി ക്രമത്തിൽ വിശുദ്ധ കുർബാന അർപ്പിക്കുകയും, സുറിയാനി പിതാക്കന്മാരുടെ ഗീതങ്ങൾ ആലപിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.

പോർച്ചുഗീസ് ഇടപെടലുകൾക്ക് മുമ്പ് മലങ്കര സഭയ്ക്ക് വലിയ സ്വയംഭരണാധികാരവും ആത്മീയ ചൈതന്യവും ഉണ്ടായിരുന്നു. തദ്ദേശീയരായ അർക്കദിയാക്കോന്മാരായിരുന്നു (Archdeacons) സഭയെ നയിച്ചിരുന്നത്. അവർക്ക് വിശ്വാസികളുടെ മേൽ ആത്മീയവും ലൗകികവുമായ അധികാരം ഉണ്ടായിരുന്നു. ശ്ലീഹായ്ക്കടുത്ത പാരമ്പര്യത്തെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ആത്മീയ പിതാക്കന്മാരായിരുന്നു ഇവർ.

ആരാധനാ ജീവിതം പൂർണ്ണമായും സുറിയാനി ഭാഷയിലായിരുന്നു. നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവും ആദിമ സഭയും സംസാരിച്ചിരുന്ന അരാമിക് ഭാഷയുടെ വകഭേദമായ സുറിയാനിയിലൂടെ നാം ആത്മീയലോകവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു. നൂറ്റാണ്ടുകളായുള്ള ആത്മീയ ജ്ഞാനം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന അനേകം സുറിയാനി കൈയെഴുത്തുപ്രതികൾ അന്ന് ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

കേരളത്തിലെ ഹൈന്ദവ രാജാക്കന്മാരുമായി മാർത്തോമ്മാ ക്രിസ്ത്യാനികൾ നല്ല ബന്ധമാണ് പുലർത്തിയിരുന്നത്. ആരാധനാ സ്വാതന്ത്ര്യവും വ്യാപാര ആനുകൂല്യങ്ങളും സാമൂഹികമായ ബഹുമാനവും അവർക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നു. "നസ്രാണികൾ" എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഈ സമൂഹം കേരളത്തിലെ സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥയിൽ വലിയ സ്ഥാനമാണ് അലങ്കരിച്ചിരുന്നത്.

1498-ൽ വാസ്കോ ഡ ഗാമ കോഴിക്കോട് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ, ഇന്ത്യയിൽ ഇത്രയും പുരാതനമായ ഒരു ക്രിസ്തീയ സമൂഹം ഉണ്ടെന്നറിഞ്ഞ് അദ്ദേഹം അത്ഭുതപ്പെട്ടു. എന്നാൽ പോർച്ചുഗീസുകാരുടെ വരവ് മാർത്തോമ്മാ ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക് വലിയ ദുരന്തങ്ങളുടെ തുടക്കമായി. അവർ വ്യാപാരികൾ എന്നതിലുപരി, പോർച്ചുഗീസ് കോളനി വാഴ്ചയ്ക്ക് കീഴിൽ തങ്ങളുടെ ലത്തീൻ സഭാ രീതികൾ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരായിരുന്നു.

തുടക്കം മുതലേ പോർച്ചുഗീസുകാർ മലങ്കര സഭയെ സംശയത്തോടെയാണ് കണ്ടത്. റോമിന് പുറത്ത് സുറിയാനിയിൽ ആരാധന നടത്തുന്ന ഒരു സഭ ഉണ്ടെന്നത് അവർക്ക് ഉൾക്കൊള്ളാനായില്ല. അവരുടെ കണ്ണിൽ നസ്രാണികൾ "തെറ്റായ വിശ്വാസങ്ങൾ" പുലർത്തുന്നവരായിരുന്നു. അവരെ "തിരുത്തുക" എന്നത് പോർച്ചുഗീസുകാരുടെ ലക്ഷ്യമായി മാറി.

പോർച്ചുഗീസ് പദ്രുവാദോ (Padroado) വ്യവസ്ഥയനുസരിച്ച് പള്ളികളുടെ മേൽ തങ്ങൾക്ക് അധികാരമുണ്ടെന്ന് അവർ വാദിച്ചു. മെസപ്പൊട്ടേമിയയിൽ നിന്ന് സുറിയാനി മെത്രാന്മാർ വരുന്നത് അവർ തടഞ്ഞു. കടലിൽ വെച്ച് അവരെ തടയുകയോ തടവിലാക്കുകയോ ചെയ്തു.

1595-ൽ ഗോവയിലെ ആർച്ചുബിഷപ്പായി നിയമിതനായ അലെക്സിസ് ഡി മെനസിസ് ഒരു വ്യക്തമായ ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് വന്നത്: മലങ്കര സഭയെ പൂർണ്ണമായും റോമിന് കീഴിലാക്കുക, സുറിയാനി പാരമ്പര്യങ്ങൾ തുടച്ചുനീക്കുക. മെനസിസിന്റെ കണ്ണിൽ ഏതൊരു വ്യതിയാനവും അപകടകരമായ പാഷണ്ഡതയായിരുന്നു.

മെനസിസ് വെറുമൊരു സഭാ അധികാരിയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് പോർച്ചുഗീസ് കോളനി ശക്തിയുടെ പ്രതിനിധി കൂടിയായിരുന്നു. സൈനിക സഹായത്തോടെയാണ് അദ്ദേഹം പള്ളികൾ സന്ദർശിച്ചിരുന്നത്. ഭീഷണികളിലൂടെയും സമ്മർദ്ദങ്ങളിലൂടെയും അദ്ദേഹം നസ്രാണികളെ തന്റെ വഴിക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ ശ്രമിച്ചു.

കൊച്ചിക്ക് സമീപമുള്ള ഉദയംപേരൂർ സെന്റ് മേരീസ് പള്ളിയിലാണ് സൂനഹദോസ് നടന്നത്. സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് ചരിത്ര വീക്ഷണത്തിൽ നോക്കിയാൽ, ഇത് ഒരു സത്യസന്ധമായ സഭാ കൗൺസിൽ ആയിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, വൈദേശിക രീതികൾ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ രൂപകൽപ്പന ചെയ്ത ഒരു നിർബന്ധിത സമ്മേളനമായിരുന്നു.

ഏകദേശം 153 വൈദികരും 660 അല്മായ പ്രതിനിധികളും പങ്കെടുത്തു. എങ്കിലും മെനസിസും കൂട്ടരുമാണ് കാര്യങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ചിരുന്നത്. നസ്രാണികളുടെ പരമ്പരാഗത നേതാവായിരുന്ന ഗീവർഗീസ് അർക്കദിയാക്കോനെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി അവർ വഴിപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഭാഷാപരമായ തടസ്സങ്ങളും വലിയൊരു പ്രശ്നമായിരുന്നു. പുരോഹിതന്മാർക്ക് മനസ്സിലാകാത്ത ഭാഷയിൽ തയ്യാറാക്കിയ തീരുമാനങ്ങളിൽ അവർ ഒപ്പിടേണ്ടി വന്നു.

സൂനഹദോസ് നൂറുകണക്കിന് കാനോനകൾ പുറപ്പെടുവിച്ചു. സഭാ ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ മേഖലകളെയും ഇത് ബാധിച്ചു. മലങ്കര സഭയുടെ വ്യക്തിത്വം ഇല്ലായ്മ ചെയ്യാനുള്ള വിപുലമായ ശ്രമമായിരുന്നു ഇത്.

സഭാ അധികാരം

മലങ്കര സഭ ഇനി മുതൽ ഗോവ ആർച്ചുബിഷപ്പിനും അതിലൂടെ റോമിനും കീഴിലാണെന്ന് ഈ സൂനഹദോസ് പ്രഖ്യാപിച്ചു. പതിനഞ്ച് നൂറ്റാണ്ടുകളായുള്ള സുറിയാനി പൈതൃക ബന്ധങ്ങൾ ഇതോടെ വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ടു. ഇത് വെറുമൊരു ഭരണപരമായ മാറ്റമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് നസ്രാണികളുടെ അപ്പോസ്തോലിക പാരമ്പര്യത്തെ തന്നെ തള്ളിപ്പറയുന്നതായിരുന്നു.

ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ നശീകരണം

സൂനഹദോസിലെ ഏറ്റവും ദാരുണമായ സംഭവം സുറിയാനി പുസ്തകങ്ങൾ കത്തിക്കാൻ ഉത്തരവിട്ടതാണ്. മെനസിസിന്റെ കണ്ണിൽ ഇവയെല്ലാം "തെറ്റായ" ഗ്രന്ഥങ്ങളായിരുന്നു. വിലമതിക്കാനാവാത്ത അനേകം സുറിയാനി കൈയെഴുത്തുപ്രതികൾ അന്ന് അഗ്നിക്കിരയാക്കി. ഇത് ഒരു സാംസ്കാരിക വംശഹത്യ (Cultural genocide) തന്നെയായിരുന്നു.

ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വിധികൾ

സുറിയാനി പാരമ്പര്യത്തിലെ പല ദൈവശാസ്ത്ര പ്രയോഗങ്ങളെയും സൂനഹദോസ് കുറ്റം വിധിച്ചു. ഗ്രീക്ക് പദാവലികളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ സുറിയാനി പദപ്രയോഗങ്ങൾ അവർക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിച്ചില്ല. ഈ വൈവിധ്യത്തെ അംഗീകരിക്കുന്നതിന് പകരം ലത്തീൻ രീതികളിലേക്ക് മാറാൻ അവർ നിർബന്ധിച്ചു.

ആരാധനാക്രമത്തിലെ മാറ്റങ്ങൾ

വിശുദ്ധ കുർബാനയിലും മറ്റ് കൂദാശകളിലും ലത്തീൻ രീതികൾ കൊണ്ടുവന്നു. പുളിപ്പില്ലാത്ത അപ്പം ഉപയോഗിക്കുക തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ അപ്പൊസ്തോലിക പാരമ്പര്യത്തിന് വിരുദ്ധമായിരുന്നു. സുറിയാനി കലണ്ടർ മാറ്റി റോമൻ കലണ്ടർ കൊണ്ടുവരികയും സുറിയാനി വിശുദ്ധരെ ഒഴിവാക്കുകയും ചെയ്തു.

സൂനഹദോസ് പ്രഖ്യാപനങ്ങൾ വലിയ രീതിയിൽ അടിച്ചേൽപ്പിച്ചെങ്കിലും, നസ്രാണികൾ തങ്ങളുടെ വിശ്വാസം പൂർണ്ണമായും കൈവിട്ടില്ല. പല വൈദികരും രഹസ്യമായി പഴയ സുറിയാനി പുസ്തകങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചു. പോർച്ചുഗീസുകാർ തടവിലാക്കിയും ശിക്ഷിച്ചും ഇതിനെ നേരിട്ടു. പീഡനങ്ങൾ ഏറിയതോടെ ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ വലിയ രോഷം ഉടലെടുത്തു.

പതിറ്റാണ്ടുകളായി അനുഭവിച്ച അമർഷം 1653-ൽ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു. അന്ത്യോക്യയിൽ നിന്ന് വന്ന അഹത്തള്ള എന്ന മെത്രാനെ പോർച്ചുഗീസുകാർ വധിച്ചുവെന്ന വാർത്തയായതോടെ മട്ടാഞ്ചേരി പള്ളിയിൽ ജനങ്ങൾ ഒത്തുകൂടി. അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന കല്ലു കുരിശിൽ കയർ കെട്ടി ഏവരും ചേർന്ന് പിടിച്ചു സത്യം ചെയ്തു: "ഇനി മേലാൽ പോർച്ചുഗീസുകാരെയും ലത്തീൻ മെത്രാന്മാരെയും ഞങ്ങൾ അനുസരിക്കുകയില്ല".

ഇത് ഉദയംപേരൂർ സൂനഹദോസിന്റെ പൂർണ്ണമായ നിരാസമായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ തനിമ നിലനിർത്താൻ ഏതറ്റം വരെ പോകാനും നസ്രാണികൾ തയ്യാറാണെന്ന് ഇതോടെ തെളിയിക്കപ്പെട്ടു.

കൂനൻ കുരിശ് സത്യത്തിന് ശേഷം മലങ്കരയിലെ വലിയൊരു വിഭാഗം സ്വതന്ത്രരായി. 1665-ൽ അന്ത്യോക്യൻ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയിലെ മാർ ഗ്രിഗോറിയോസ് അബ്ദുൽ ജലീൽ മെത്രാൻ ഇവിടെയെത്തി. ഇതോടെ മലങ്കര സഭയുടെ ശ്ലീഹായ്ക്കടുത്ത പാരമ്പര്യം പുനഃക്രമീകരിക്കപ്പെടുകയും സഭ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുമായി ഔദ്യോഗിക ബന്ധം പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇത് മലങ്കര സഭയെ ലത്തീൻവൽക്കരണത്തിൽ നിന്നും പൂർണ്ണമായി വിടുവിക്കാൻ സഹായിച്ചു.

ഉദയംപേരൂർ സൂനഹദോസ് എല്ലാ നിലയിലും തെറ്റായിരുന്നു എന്ന് ആധുനിക ചരിത്രകാരന്മാരും സമ്മതിക്കുന്നു. ഇത് ഒരു സാംസ്കാരിക അധിനിവേശമായിരുന്നു. ഒരേ വിശ്വാസം തന്നെ പല സാംസ്കാരിക രീതികളിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടാം എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം പോർച്ചുഗീസുകാർ വിസ്മരിച്ചു. അപ്പോസ്തോലികമായ ഒരു സഭയെ ബലം പ്രയോഗിച്ച് കീഴ്പ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചത് ക്രിസ്തീയ സ്നേഹത്തിന് നിരക്കാത്തതായിരുന്നു.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസികളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഉദയംപേരൂർ സൂനഹദോസിന്റെ ഓർമ്മ തങ്ങളുടെ സ്വത്വത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. പീഡനങ്ങളുടെ മധ്യത്തിലും വിശ്വാസം കാത്തുസൂക്ഷിച്ച പൂർവ്വികരുടെ പോരാട്ടമാണ് നമ്മെ ഇന്ന് ഇവിടെ എത്തിച്ചത്. അന്ന് സൂനഹദോസ് നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ച സുറിയാനി പൈതൃകം ഇന്നും നാം അഭിമാനത്തോടെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു.