യെരുശലേം സുന്നഹദോസ്

ക്രി.വ. 49-50-ൽ നടന്ന യെരുശലേം സുന്നഹദോസ്, ക്രിസ്തുവിന്റെ സഭയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു വിശുദ്ധ നാഴികക്കല്ലായി നിലകൊള്ളുന്നു—പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശപ്രകാരം വാഴ്ത്തപ്പെട്ട അപ്പസ്തോലന്മാർ തന്നെ വിളിച്ചുകൂട്ടിയ ആദ്യത്തെ അപ്പസ്തോലിക സുന്നഹദോസായിരുന്നു ഇത്. സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ഈ സുന്നഹദോസ് ചരിത്രപരമായ ഒരു സംഭവം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് കാലങ്ങളിലൂടെ സഭയെ നയിക്കുന്ന സുന്നഹദോസ് തത്വത്തിന്റെ ദൈവികമായ സ്ഥാപനം കൂടിയാണ്.

അന്ത്യോഖ്യയുടെ അപ്പസ്തോലിക പാരമ്പര്യത്തിന്റെ അവകാശികളും വിശ്വസ്തരായ വിശ്വാസികളുമെന്ന നിലയിൽ, എല്ലാ തുടർന്നുള്ള എക്യുമെനിക്കൽ സുന്നഹദോസുകളുടെയും മാതൃകയും അടിസ്ഥാനവുമായി നാം യെരുശലേം സുന്നഹദോസിലേക്ക് നോക്കുന്നു. വിയോജിപ്പുള്ള ഉപദേശപരമായ കാര്യങ്ങളെ കൂട്ടായ വിവേചനത്തിലൂടെയും പ്രാർത്ഥനയിലൂടെയും ദൈവിക ഹിതത്തിന് കീഴ്പ്പെടുന്നതിലൂടെയും സഭ എങ്ങനെ പരിഹരിക്കുമെന്ന് അപ്പസ്തോലന്മാർ പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ നിറഞ്ഞ് ഇവിടെ കാണിച്ചുതന്നു. സഭയെ പഠിപ്പിക്കാനും ബന്ധിക്കാനുമുള്ള അധികാരം അപ്പസ്തോലന്മാരിലൂടെ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ട് ക്രിസ്തുവിൽ നിന്ന് തന്നെ വരുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പിച്ചുപറയുന്ന യെരുശലേമിലെ തീരുമാനങ്ങൾ നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ മാറ്റൊലികൊള്ളുന്നു.

നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ സ്വർഗ്ഗാരോഹണത്തിനു ശേഷമുള്ള ആദ്യ വർഷങ്ങളിൽ, സുവിശേഷം ശ്രദ്ധേയമായ വേഗതയിൽ യെരുശലേമിൽ നിന്ന് അന്ത്യോഖ്യയിലേക്കും, അന്ത്യോഖ്യയിൽ നിന്ന് ഭൂമിയുടെ അതിർത്തികളിലേക്കും വ്യാപിച്ചു. നമ്മുടെ ആത്മീയ മാതാവായ അന്ത്യോഖ്യാ സഭ ഒരു വലിയ മിഷനറി കേന്ദ്രമായി മാറി, അവിടെ നിന്ന് വിശുദ്ധ പൗലോസും ബർണബാസും വിജാതിയ രാഷ്ട്രങ്ങളിലേക്കുള്ള അവരുടെ സുവിശേഷ യാത്രകൾ ആരംഭിച്ചു (അപ്പ. 13:1-3).

അനേകം വിജാതിയർ ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസം സ്വീകരിച്ചപ്പോൾ, നവജാത സഭയുടെ ഐക്യത്തെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്ന ഗുരുതരമായ ഒരു വിവാദം ഉടലെടുത്തു. യെഹൂദ്യയിൽ നിന്ന് അന്ത്യോഖ്യയിൽ എത്തിയ ചില യഹൂദ വിശ്വാസികൾ, വിജാതിയരിൽ നിന്നും വിശ്വാസത്തിലേക്ക് വരുന്നവർ രക്ഷിക്കപ്പെടാൻ പരിച്ഛേദന ഏൽക്കുകയും മുഴുവൻ മോശൈക നിയമവും അനുസരിക്കുകയും വേണമെന്ന് പഠിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. "നിങ്ങൾ മോശെയുടെ മര്യാദപ്രകാരം പരിച്ഛേദന ഏല്ക്കാഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾക്കു രക്ഷിക്കപ്പെടുവാൻ കഴികയില്ല" എന്ന് അവർ പ്രഖ്യാപിച്ചു (അപ്പ. 15:1).

ഈ പഠിപ്പിക്കൽ സുവിശേഷത്തിന്റെ ഹൃദയത്തെത്തന്നെ പ്രഹരിച്ചു. അടിസ്ഥാനപരമായ ചോദ്യം ഇതായിരുന്നു: യേശുക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തിലൂടെ മാത്രമാണോ രക്ഷ ലഭിക്കുന്നത്, അതോ വിജാതിയരായ വിശ്വാസികൾ പഴയ നിയമത്തിന്റെ അനുഷ്ഠാനപരവും ആചാരപരവുമായ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് കീഴ്പ്പെടുകയും വേണമോ? ഈ തർക്കം അന്ത്യോഖ്യയിൽ വളരെ ശക്തമായതിനാൽ, ഈ കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് അപ്പസ്തോലന്മാരുമായും മൂപ്പന്മാരുമായും കൂടിയാലോചിക്കാൻ പൗലോസിനെയും ബർണബാസിനെയും മറ്റു ചില വിശ്വാസികളെയും യെരുശലേമിലേക്ക് അയയ്ക്കാൻ സഭ തീരുമാനിച്ചു (അപ്പ. 15:2).

അന്ത്യോഖ്യയിൽ നിന്ന് യെരുശലേമിലേക്കുള്ള ഈ യാത്ര വെറുമൊരു ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായിരുന്നില്ല—അത് സത്യത്തിലുള്ള ഐക്യത്തോടുള്ള സഭയുടെ പ്രതിബദ്ധതയെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തെ വിഭജിക്കാൻ ഭിന്നതയെ അനുവദിക്കുന്നതിനുപകരം, നമ്മുടെ കർത്താവ് സ്ഥാപിച്ച അപ്പസ്തോലിക അധികാരത്തിലൂടെ വിശ്വാസികൾ കൂട്ടായ വിവേചനം തേടി. സുന്നഹദോസുകളിലൂടെ സഭയുടെ മനസ്സ് തേടുന്ന ഈ കൂട്ടായ്മയുടെ തത്വം ഓർത്തഡോക്സ് സഭാശാസ്ത്രത്തിന്റെ മുഖമുദ്രയായി മാറും.

യെരുശലേമിൽ എത്തിയ പൗലോസിനെയും ബർണബാസിനെയും സഭയും അപ്പസ്തോലന്മാരും മൂപ്പന്മാരും ഊഷ്മളമായി സ്വീകരിച്ചു. ദൈവം അവരിലൂടെ വിജാതിയരുടെ ഇടയിൽ ചെയ്തതെല്ലാം അവർ പ്രഖ്യാപിച്ചു—മുഴുവൻ നഗരങ്ങളും ക്രിസ്തുവിലേക്ക് തിരിഞ്ഞതും, അവരുടെ പ്രസംഗത്തോടൊപ്പം അത്ഭുതങ്ങളും അടയാളങ്ങളും ഉണ്ടായതും ജനങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചതും, യഹൂദന്മാർക്ക് പെന്തെക്കോസ്ത് നാളിൽ ലഭിച്ചതുപോലെ പരിച്ഛേദന ഏൽക്കാത്ത വിശ്വാസികളുടെമേലും പരിശുദ്ധാത്മാവ് ചൊരിയപ്പെട്ടതും അവർ വിവരിച്ചു (അപ്പ. 15:4, 12).

എങ്കിലും പരീശന്മാരുടെ പക്ഷത്തുള്ള ചില വിശ്വാസികൾ എഴുന്നേറ്റുനിന്ന്, "അവരെ പരിച്ഛേദന ഏല്പിക്കയും മോശെയുടെ ന്യായപ്രമാണം ആചരിപ്പാൻ കല്പിക്കയും വേണം" എന്ന് ശഠിച്ചു (അപ്പ. 15:5). അങ്ങനെ സഭയിലെ പരമോന്നത അധികാരത്തിനുമുമ്പിൽ വിവാദം തുറന്നുകാട്ടപ്പെട്ടു—അപ്പസ്തോലന്മാരുടെ സംഘവും യെരുശലേമിലെ മൂപ്പന്മാരും.

അപ്പസ്തോലന്മാരും മൂപ്പന്മാരും ഈ കാര്യം പരിഗണിക്കാൻ ഒത്തുകൂടി (അപ്പ. 15:6). ഈ വിശുദ്ധ സമ്മേളനത്തെ നാം സങ്കൽപ്പിക്കണം: കൊർന്നേല്യൊസിന്റെയും തിരുവചന വാഹകരുടെയും മേൽ പരിശുദ്ധാത്മാവ് ഇറങ്ങിവന്നതിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ച അപ്പസ്തോലന്മാരിൽ ഒന്നാമനായ വാഴ്ത്തപ്പെട്ട പത്രോസ്; നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ സഹോദരനും യെരുശലേമിലെ മെത്രാപ്പോലീത്തായുമായ നിതിമാനായ യാക്കോബ്; ദേവവചനങ്ങളിലൂടെയുള്ള അത്ഭുതങ്ങളെ അറിയിച്ച വിശുദ്ധ പൗലോസും ബർണബാസും; മറ്റ് അപ്പസ്തോലന്മാരും മൂപ്പന്മാരും, ക്രിസ്തുവിനോടൊപ്പം നടന്നവരോ അവിടുത്താൽ നേരിട്ട് നിയോഗിക്കപ്പെട്ടവരോ ആയ പുരുഷന്മാർ.

ഇതൊരു സാധാരണ യോഗമായിരുന്നില്ല—ഇത് സുന്നഹദോസിലെ സഭയായിരുന്നു, ക്രിസ്തുവിന്റെ വാഗ്ദാനത്തിന്റെ ദൃശ്യമായ പ്രകടനം: "രണ്ടോ മൂന്നോ പേർ എന്റെ നാമത്തിൽ കൂടിയാലോചിക്കുന്നതിന്റെ നടുവിൽ ഞാനുണ്ട്" (മത്തായി 18:20). രക്ഷയുടെ സ്വഭാവത്തെയും പഴയ നിയമവും പുതിയ നിയമവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യമായതിനാൽ അങ്ങേയറ്റം വാദപ്രതിവാദങ്ങൾ നടന്നു (അപ്പ. 15:7).

വിശുദ്ധ പത്രോസിന്റെ സാക്ഷ്യം

വലിയ വാദപ്രതിവാദങ്ങൾക്കുശേഷം, വിശുദ്ധ പത്രോസ് സംസാരിക്കാൻ എഴുന്നേറ്റു. ക്രിസ്തു നേരിട്ട് നിയോഗിച്ചവനും ശതാധിപനായ കൊർന്നേല്യൊസിന്റെ നാടകീയമായ മാനസാന്തരത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചവനുമായ ഒരുവന്റെ അധികാരം അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ നിർണ്ണായക നിമിഷത്തെ പത്രോസ് സഭയെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു:

"സഹോദരന്മാരായ പുരുഷന്മാരേ, എന്റെ വായ്‌മൊഴിയായി ജാതികൾ സുവിശേഷത്തിന്റെ വചനം കേട്ടു വിശ്വസിക്കേണം എന്നു ദൈവം പണ്ടുപണ്ടേ നിങ്ങളുടെ ഇടയിൽ എന്നെ തിരഞ്ഞെടുത്തു എന്നു നിങ്ങൾ അറിയുന്നുവല്ലോ. ഹൃദയങ്ങളെ അറിയുന്ന ദൈവം നമുക്കു നല്കിയതുപോലെ അവർക്കും പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ നല്കിക്കൊണ്ടു സാക്ഷ്യം നല്കി; അവൻ വിശ്വാസത്താൽ അവരുടെ ഹൃദയങ്ങളെ ശുദ്ധീകരിച്ചു നമുക്കും അവർക്കും തമ്മിൽ യാതൊരു വ്യത്യാസവും വെച്ചില്ല." (അപ്പ. 15:7-9)

പത്രോസിന്റെ വാദം വളരെ ലളിതമായിരുന്നു: വിജാതിയർക്ക് പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ നൽകിക്കൊണ്ട് ദൈവം തന്നെ അവർക്ക് സാക്ഷ്യം നൽകി—പരിച്ഛേദന ഇല്ലാതെ, മോശൈക നിയമം അനുസരിക്കാതെ, കേവലം വിശ്വാസത്താൽ മാത്രം. അവരുടെമേൽ നിയമം അടിച്ചേൽപ്പിക്കുകയെന്നാൽ, പത്രോസ് പ്രഖ്യാപിച്ചതുപോലെ, "നമ്മുടെ പിതാക്കന്മാർക്കോ നമുക്കോ ചുമപ്പാൻ കഴിയാത്ത നുകം ശിഷ്യന്മാരുടെ കഴുത്തിൽ വെക്കുന്നതിനാൽ നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ദൈവത്തെ പരീക്ഷിക്കുന്നത് എന്ത്?" (അപ്പ. 15:10).

അതിനുശേഷം പത്രോസിന്റെ ഗംഭീരമായ സുവിശേഷ പ്രഖ്യാപനം ഉണ്ടായി: "കർത്താവായ യേശുവിന്റെ കൃപയാൽ അവർ രക്ഷിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ നാമും രക്ഷിക്കപ്പെടും എന്ന് നാം വിശ്വസിക്കുന്നു" (അപ്പ. 15:11). ഇതായിരുന്നു അപ്പസ്തോലിക വിശ്വാസത്തിന്റെ കാതൽ—യേശുക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസത്താൽ കൃപയിലൂടെയുള്ള രക്ഷ, യഹൂദർക്കും വിജാതിയർക്കും തുല്യമായി വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.

പൗലോസിന്റെയും ബർണബാസിന്റെയും സാക്ഷ്യം

പത്രോസിന്റെ സാക്ഷ്യത്തിനുശേഷം, വിജാതിയരുടെ ഇടയിൽ ദൈവം ചെയ്ത അടയാളങ്ങളെയും അത്ഭുതങ്ങളെയും കുറിച്ചു പറയാൻ തുടങ്ങിയ പൗലോസിനെയും ബർണബാസിനെയും കേൾക്കാൻ സഭ മുഴുവനും മൗനമായി (അപ്പ. 15:12). യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ നാമത്തിൽ നടന്ന രൂപാന്തരപ്പെട്ട ജീവിതങ്ങളെക്കുറിച്ചും, ജീവിക്കുന്ന ദൈവത്തെ സേവിക്കാൻ വിഗ്രഹങ്ങളിൽ നിന്ന് പിന്തിരിഞ്ഞ വിജാതിയ സമൂഹങ്ങളെക്കുറിച്ചും, രോഗികൾ സൗഖ്യമാക്കപ്പെട്ടതിനെയും ഭൂതങ്ങളെ പുറത്താക്കിയതിനെയും കുറിച്ചും അവർ സംസാരിച്ചു—ഇതെല്ലാം പരിച്ഛേദന ഏൽക്കാത്ത വിശ്വാസികൾക്കിടയിലാണ് സംഭവിച്ചത്.

അവരുടെ സാക്ഷ്യം, ആചാരപരമായ നിയമങ്ങൾ അനുസരിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടാതെ തന്നെ ദൈവം വിജാതിയരുടെ ഇടയിൽ തന്റെ സഭ പണിയുന്നു എന്നതിന്റെ ശക്തമായ തെളിവായിരുന്നു. ആത്മാവിന്റെ ശക്തി യഹൂദ ആചാരങ്ങൾ അനുസരിക്കുന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചല്ല, മറിച്ച് ക്രിസ്തുവിനെ പ്രഖ്യാപിക്കുകയും വിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന എല്ലായിടത്തും അത് സ്വതന്ത്രമായി ഒഴുകുന്നു.

വിശുദ്ധ യാക്കോബിന്റെ ന്യായവിധി

പൗലോസും ബർണബാസും സംസാരിച്ചു കഴിഞ്ഞശേഷം, യെരുശലേമിലെ മെത്രാപ്പോലീത്തായ വിശുദ്ധ യാക്കോബ് ന്യായവിധി പ്രസ്താവിക്കാൻ എഴുന്നേറ്റു. യാക്കോബ് അതിന് ഏറ്റവും അർഹനായിരുന്നു—കർത്താവിന്റെ സഹോദരനും യെരുശലേം സഭയുടെ നേതാവുമെന്ന നിലയിൽ, യഹൂദ ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹത്തിന്റെയും വിശാലമായ സഭയുടെയും ആദരവ് അദ്ദേഹം പിടിച്ചുപറ്റിയിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾക്ക് അപ്പസ്തോലിക അധികാരത്തിന്റെ ഭാരം ഉണ്ടായിരുന്നു:

"സഹോദരന്മാരായ പുരുഷന്മാരേ, എന്റെ വാക്കു കേൾപ്പിൻ! ദൈവം ആദിയിൽ തന്റെ നാമത്തിനായി ജാതികളിൽനിന്നു ഒരു ജനത്തെ എടുപ്പാൻ കടാക്ഷിച്ചതു ശിമ്യോൻ വിവരിച്ചുവല്ലോ. ഇതിനോടു പ്രവാചകന്മാരുടെ വാക്യങ്ങളും ഒത്തിരിക്കുന്നു: 'മനുഷ്യരിൽ ശേഷിപ്പുള്ളവരും എന്റെ നാമം വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സകല ജാതികളും കർത്താവിനെ അന്വേഷിപ്പാൻ തക്കവണ്ണം ഞാൻ മടങ്ങിവന്നു വീണുപോയ ദാവീദിന്റെ കൂടാരത്തെ വീണ്ടും പണിയും; അതിന്റെ ഇടിവുകളെ ഞാൻ തീർത്തു അതിനെ നിവിർത്തും' എന്നിങ്ങനെ ഇതു ചെയ്യുന്ന കർത്താവ് അരുളിച്ചെയ്യുന്നു." (അപ്പ. 15:13-17, ആമോസ് 9:11-12 മാറ്റിയെഴുതിയത്)

വിജാതിയരെ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നത് ഒരു പുതിയ കാര്യമല്ല, മറിച്ച് പുരാതന പ്രവചനങ്ങളുടെ പൂർത്തീകരണമാണെന്ന് യാക്കോബ് തെളിയിച്ചു. വിജാതിയർ അവനിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടാൻ തക്കവണ്ണം ഇസ്രായേലിനെ പുനഃസ്ഥാപിക്കാൻ ദൈവം എപ്പോഴും ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നു. അതിനാൽ, യാക്കോബ് ഉപസംഹരിച്ചു, "ജാതികളിൽനിന്നു ദൈവത്തിങ്കലേക്കു തിരിയുന്നവരെ അസഹ്യപ്പെടുത്തരുതു" (അപ്പ. 15:19), പരിച്ഛേദനയുടെയും മോശൈക അനുഷ്ഠാനങ്ങളുടെയും നിയമങ്ങൾ അവരിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കരുത്.

പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശപ്രകാരം, അപ്പസ്തോലന്മാരും മൂപ്പന്മാരും സഭയും ഒരുമിച്ച് ഏകകണ്ഠമായ തീരുമാനത്തിലെത്തി. ഈ തീരുമാനം അപ്പസ്തോലിക പ്രഖ്യാപനം (Apostolic Decree) എന്നറിയപ്പെടുന്നു—അഗാധമായ ദൈവശാസ്ത്രപരവും സഭാശാസ്ത്രപരവുമായ പ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു രേഖയാണിത്.

ഈ തീരുമാനത്തിൽ രണ്ട് പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു: ഒന്നാമതായി, വിജാതിയ വിശ്വാസികൾ രക്ഷയ്ക്കായി പരിച്ഛേദന ഏൽക്കുകയോ മോശെയുടെ ന്യായപ്രമാണം അനുസരിക്കുകയോ ചെയ്യേണ്ടതില്ല എന്ന വ്യക്തമായ പ്രഖ്യാപനം. രണ്ടാമതായി, യഹൂദ-വിജാതിയ ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കിടയിൽ കൂട്ടായ്മ സുഗമമാക്കുന്നതിന് ചില പ്രായോഗിക മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ:

"വിഗ്രഹാർപ്പിതം, രക്തം, ശ്വാസംമുട്ടിച്ചത്തതു, പരസംഗം എന്നിവ വർജ്ജിക്കുന്നതു ആവശ്യം എന്നല്ലാതെ അധികമായോരു ഭാരവും നിങ്ങളുടെ മേൽ ചുമത്തരുതു എന്നു പരിശുദ്ധാത്മാവിനും ഞങ്ങൾക്കും തോന്നിയിരിക്കുന്നു; ഇവ വിട്ടകന്നു നടന്നാൽ നിങ്ങൾക്ക് നന്ന്. നിങ്ങൾക്ക് ശുഭം ഭവിക്കട്ടെ." (അപ്പ. 15:28-29)

ഈ നാല് വിലക്കുകൾ—വിഗ്രഹങ്ങൾക്ക് അർപ്പിച്ച ഭക്ഷണം, രക്തം, ശ്വാസംമുട്ടിച്ചത്തത്, പരസംഗം എന്നിവയിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കുക എന്നത്—രക്ഷാകരമായ ആവശ്യങ്ങളായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് യഹൂദ-വിജാതിയ വിശ്വാസികൾ തമ്മിലുള്ള ഐക്യം നിലനിർത്തുന്നതിനുള്ള പ്രായോഗിക നടപടികളായിരുന്നു. യഹൂദരുടെ വികാരങ്ങളെ വ്രണപ്പെടുത്തുന്ന വിജാതിയ ആചാരങ്ങളെയും അതുപോലെ സാർവത്രിക ധാർമ്മിക നിയമത്തെയും ഇവ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.

ഏറ്റവും പ്രധാനമായി, പ്രഖ്യാപനം ആരംഭിക്കുന്നത് "പരിശുദ്ധാത്മാവിനും ഞങ്ങൾക്കും തോന്നിയിരിക്കുന്നു" (അപ്പ. 15:28) എന്ന വാക്കുകളോടെയാണ്. ഈ വാക്യം ഓർത്തഡോക്സ് സഭാശാസ്ത്രത്തിന് വലിയ പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ്. അപ്പസ്തോലന്മാർ തങ്ങളുടെ തീരുമാനത്തിന് വെറും മാനുഷിക അധികാരം അവകാശപ്പെട്ടില്ല, ജനാധിപത്യപരമായ വോട്ടിംഗിനോ വ്യക്തിപരമായ പ്രചോദനത്തിനോ അത് കാരണമായി പറഞ്ഞതുമില്ല. മറിച്ച്, പ്രാർത്ഥനയിലൂടെയും തിരുവെഴുത്തുകളിലൂടെയും കൂടിയാലോചനകളിലൂടെയും അവർ എത്തിയ കൂട്ടായ വിധി പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ഹിതത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നതായി അവർ പ്രഖ്യാപിച്ചു.

സുന്നഹദോസ് അധികാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ ധാരണ—സഭ ആത്മാവിന്റെ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശത്തിൽ സുന്നഹദോസായി കൂടുമ്പോൾ, അവളുടെ തീരുമാനങ്ങൾ ദൈവിക അധികാരം വഹിക്കുന്നു എന്നത്—പിന്നീടുള്ള എല്ലാ എക്യുമെനിക്കൽ സുന്നഹദോസുകൾക്കും അടിസ്ഥാനമായി മാറി. നിഖ്യാ സുന്നഹദോസ് (325), കുസ്തന്തീനോപ്പൊലിസ് സുന്നഹദോസ് (381), എഫേസൊസ് സുന്നഹദോസ് (431)—ഈ വലിയ സുന്നഹദോസുകളെല്ലാം യെരുശലേം സുന്നഹദോസിന്റെ തുടർച്ചയായി പ്രവർത്തിക്കുന്നതായി സ്വയം കണ്ടു, മാനുഷികമായി ആലോചിച്ചതും ദൈവികമായി പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ടതുമായ തീരുമാനങ്ങൾ എടുത്തു.

പ്രഖ്യാപനവുമായി പൗലോസിനും ബർണബാസിനുമൊപ്പം അന്ത്യോഖ്യയിലേക്ക് മടങ്ങാൻ സഭ ആദരിക്കപ്പെടുന്ന രണ്ടുപേരെ—ബർശബാ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന യൂദാസിനെയും ശീലാസിനെയും—തിരഞ്ഞെടുത്തു (അപ്പ. 15:22). വിവാദം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ട പ്രദേശങ്ങളായ "അന്ത്യോഖ്യയിലും സിറിയയിലും കിലിക്യയിലും ഉള്ള വിജാതിയരായ സഹോദരന്മാർക്ക്" (അപ്പ. 15:23) അഭിസംബോധന ചെയ്ത ഒരു കത്തും അവർ കൈവശം വച്ചിരുന്നു.

അന്ത്യോഖ്യയിലെ സഭയ്ക്ക് കത്ത് വായിച്ചുകേട്ടപ്പോൾ, വിശ്വാസികൾ ആ പ്രബോധനത്തിൽ ആശ്വസിച്ചു സന്തോഷിച്ചു (അപ്പ. 15:31). നിയമപരമായ കനത്ത ആവശ്യങ്ങളില്ലാതെ വിജാതിയ വിശ്വാസികൾ പൂർണ്ണമായും ദൈവജനത്തിലേക്ക് സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നുവെന്ന് സ്ഥിരീകരിക്കുന്നതിലൂടെ പ്രഖ്യാപനം പ്രക്ഷുബ്ധമായ സമൂഹങ്ങൾക്ക് സമാധാനം നൽകി. സഭയുടെ ഐക്യം സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടു, കാര്യമായ തടസ്സങ്ങളില്ലാതെ സുവിശേഷം പ്രചരിക്കുന്നത് തുടരാനായി.

പൗലോസ് താൻ ഗലാത്യർക്കെഴുതിയ ലേഖനത്തിൽ ഈ യെരുശലേം യോഗത്തെക്കുറിച്ച് പരാമർശിക്കുന്നു, "തൂണുകളായി" കരുതിവന്ന അപ്പസ്തോലന്മാർ—യാക്കോബും പത്രോസും യോഹന്നാനും—അവനും ബർണബാസിനും കൂട്ടായ്മയുടെ വലങ്കൈ നൽകിയെന്നും, പരിച്ഛേദനയേറ്റവർക്കുള്ള സുവിശേഷം പത്രോസിനെ ഭരമേൽപ്പിച്ചതുപോലെ വിജാതിയർക്കുള്ള സുവിശേഷം തന്നെയും ഭരമേൽപ്പിച്ചിരിക്കുന്നുവെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞുവെന്നും എടുത്തുകാണിക്കുന്നു (ഗലാത്യർ 2:7-9).

ഈ ആദ്യത്തെ പ്രധാന ദൈവശാസ്ത്ര വിവാദത്തിന്റെ വിജയകരമായ പരിഹാരം സുന്നഹദോസ് രീതിയുടെ ഫലപ്രാപ്തി തെളിയിച്ചു. സഭയെ വിഭജിക്കാൻ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ചോദ്യത്തെ നേരിട്ടപ്പോൾ, വിശ്വാസികൾ പരസ്പരം മത്സരിക്കുന്ന വിഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെടുകയോ വ്യക്തിഗത വ്യാഖ്യാനത്തെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുകയോ ചെയ്തില്ല. മറിച്ച്, അവർ സുന്നഹദോസായി ഒത്തുകൂടി, പ്രാർത്ഥനയിലൂടെയും തിരുവെഴുത്തുകളിലൂടെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശം തേടുകയും, അപ്പസ്തോലിക നേതൃത്വത്തിന്റെ കൂട്ടായ ജ്ഞാനത്തിന് കീഴടങ്ങുകയും ചെയ്തു.

സുന്നഹദോസ് എന്ന തത്വം

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, യെരുശലേം സുന്നഹദോസ് അടിസ്ഥാനപരമായ സുന്നഹദോസ് തത്വം (conciliarity) സ്ഥാപിച്ചു. സഭയുടെ സത്യം നിർണ്ണയിക്കുന്നത് തികച്ചും പ്രചോദിതരായ ഒറ്റപ്പെട്ട വ്യക്തികളല്ല, മറിച്ച് പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ അദ്ധ്യക്ഷതയിൽ മെത്രാപ്പോലീത്തമാരും വൈദികരും വിശ്വാസികളും സുന്നഹദോസായി ഒത്തുചേരുന്നതിലൂടെയാണ്. പുതിയ വെല്ലുവിളികളെ അഭിമുഖീകരിക്കുമ്പോഴും സഭ അപ്പസ്തോലിക പാരമ്പര്യത്തോട് വിശ്വസ്തത പുലർത്തുന്നുവെന്ന് ഈ സുന്നഹദോസ് പ്രക്രിയ ഉറപ്പാക്കുന്നു.

പ്രാദേശിക സുന്നഹദോസുകൾ മുതൽ വലിയ എക്യുമെനിക്കൽ സുന്നഹദോസുകൾ വരെയുള്ള തുടർന്നുള്ള എല്ലാ സുന്നഹദോസുകളും യെരുശലേമിൽ സ്ഥാപിച്ച മാതൃക പിന്തുടർന്നു: ക്രിസ്തുവിന്റെ നാമത്തിൽ ഒത്തുകൂടുക, തിരുവെഴുത്തുകളുടെയും പാരമ്പര്യത്തിന്റെയും വെളിച്ചത്തിൽ ആലോചിക്കുക, ആത്മാവിന്റെ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശം തേടുക, വിശ്വാസികളുടെ മനസ്സാക്ഷിയെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങളിൽ എത്തിച്ചേരുക. "പരിശുദ്ധാത്മാവിനും ഞങ്ങൾക്കും തോന്നിയിരിക്കുന്നു" എന്ന വാക്യം സഭാ ചരിത്രത്തിലുടനീളം അസംഖ്യം സുന്നഹദോസ് പ്രസ്താവനകളിൽ മാറ്റൊലികൊണ്ടിട്ടുണ്ട്.

വിശ്വാസത്താലുള്ള കൃപയാൽ രക്ഷ

രക്ഷ എന്നത് നിയമത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികളിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് യേശുക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസത്താൽ കൃപയിലൂടെയാണ് വരുന്നത് എന്ന് യെരുശലേം സുന്നഹദോസ് നിസ്സംശയമായി സ്ഥാപിച്ചു. വിശുദ്ധ പൗലോസ് തന്റെ ലേഖനങ്ങളിൽ വിശദീകരിക്കുന്ന ഈ സുവിശേഷ സത്യം, സുന്നഹദോസിലെ അപ്പസ്തോലന്മാരാണ് ആദ്യമായി ആധികാരികമായി പ്രഖ്യാപിച്ചത്. രക്ഷയ്ക്കുള്ള വ്യവസ്ഥയായി മാനുഷിക പ്രവൃത്തികളോ യോഗ്യതകളോ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്ന ഏതൊരു പഠിപ്പിക്കലിനെയും നിരസിച്ചുകൊണ്ട് സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ ഈ ഉപദേശത്തെ എപ്പോഴും മുറുകെ പിടിക്കുന്നു.

അതേസമയം, യഥാർത്ഥ വിശ്വാസം വിശുദ്ധ ജീവിതത്തിൽ പ്രകടമാകുന്നുവെന്ന് സുന്നഹദോസിന്റെ പ്രായോഗിക മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. അധാർമ്മികതയ്‌ക്കെതിരായ വിലക്കും സഹവിശ്വാസികളെ വ്രണപ്പെടുത്തുന്ന ആചാരങ്ങൾ ഒഴിവാക്കാനുള്ള ആഹ്വാനവും തെളിയിക്കുന്നത്, കൃപ ധാർമ്മിക ഉത്തരവാദിത്തത്തെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല, മറിച്ച് അതിനെ ശാക്തീകരിക്കുന്നു എന്നാണ്. വിശ്വാസത്താലുള്ള നീതീകരണം ജീവിതത്തിലെ വിശുദ്ധീകരണത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.

ക്രിസ്തുവിൽ യഹൂദന്റെയും വിജാതിയന്റെയും ഐക്യം

വിശുദ്ധ പൗലോസ് പ്രഖ്യാപിച്ച അഗാധമായ രഹസ്യത്തെ സുന്നഹദോസ് സ്ഥിരീകരിച്ചു: "അതിൽ യെഹൂദനെന്നോ യവനനെന്നോ വ്യത്യാസമില്ല; ദാസനെന്നോ സ്വതന്ത്രനെന്നോ വ്യത്യാസമില്ല; ആണെന്നോ പെണ്ണെന്നോ വ്യത്യാസമില്ല; നിങ്ങളെല്ലാവരും ക്രിസ്തുയേശുവിൽ ഒന്നത്രേ" (ഗലാത്യർ 3:28). യഹൂദനും വിജാതിയനും തമ്മിലുള്ള ശത്രുത്വത്തിന്റെ വേർതിരിക്കുന്ന മതിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ക്രൂശിനാൽ തകർക്കപ്പെട്ടു (എഫേസ്യർ 2:14), സുന്നഹദോസിന്റെ തീരുമാനം ഈ ആത്മീയ യാഥാർത്ഥ്യത്തിന് പ്രായോഗികമായ ആവിഷ്കാരം നൽകി.

വൈവിധ്യമാർന്ന വംശീയ-സാംസ്കാരിക സമൂഹങ്ങളെ എക്കാലത്തും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയ്ക്ക്, വൈവിധ്യത്തിലെ ഐക്യം എന്ന ഈ തത്വം അടിസ്ഥാനപരമാണ്. നമ്മൾ ആരാധിക്കുന്നത് ക്രിസ്തു തന്നെ സംസാരിച്ച ഭാഷയായ സുറിയാനിയിലാണെങ്കിലും, നമ്മുടെ കൂട്ടായ്മ എല്ലാ ജനപദങ്ങളെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. ആധികാരികമായ കാതോലികതയ്ക്ക് ആചാരങ്ങളിലോ സംസ്കാരങ്ങളിലോ ഉള്ള ഏകീകൃതത ആവശ്യമില്ലെന്നും, മറിച്ച് വിശ്വാസത്തിലും കൂദാശകളിലും അപ്പസ്തോലിക പിന്തുടർച്ചയിലുമുള്ള ഐക്യമാണ് ആവശ്യമെന്നും സുന്നഹദോസ് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

അപ്പസ്തോലിക പാരമ്പര്യത്തിന്റെ അധികാരം

തിരുവെഴുത്തുകൾ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നതിൽ അപ്പസ്തോലിക പാരമ്പര്യത്തിന്റെ അധികാരം യെരുശലേം സുന്നഹദോസ് തെളിയിക്കുന്നു. വിവാദത്തിലെ ഇരുപക്ഷത്തിനും തിരുവെഴുത്തുകൾ ഉദ്ധരിക്കാമായിരുന്നു—പരിച്ഛേദന ആവശ്യപ്പെടുന്നവർക്ക് ഉല്പത്തി 17-ലേക്കും മുഴുവൻ തോറയിലേക്കും വിരൽ ചൂണ്ടാം, അതിനെ എതിർക്കുന്നവർക്ക് വിജാതിയരുടെ ഇടയിലുള്ള ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികളിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടാം. പരിഹാരം വന്നത് സ്വകാര്യ വ്യാഖ്യാനത്തിലൂടെയല്ല, മറിച്ച് ആത്മാവിനാൽ നയിക്കപ്പെട്ട അപ്പസ്തോലന്മാരുടെ ആധികാരിക പഠിപ്പിക്കലിലൂടെയാണ്.

ഇതൊരു നിർണായക തത്വം സ്ഥാപിക്കുന്നു: തിരുവെഴുത്ത് തീർച്ചയായും പരമോന്നതമാണ്, എന്നാൽ അതിന്റെ ശരിയായ വ്യാഖ്യാനത്തിന് സഭയുടെ മനസ്സ് ആവശ്യമാണ്, അത് അപ്പസ്തോലിക പാരമ്പര്യത്തിലൂടെയും സുന്നഹദോസിന്റെ അധികാരത്തിലൂടെയും പ്രകടിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ എപ്പോഴും ഈ സന്തുലിതമായ സമീപനം നിലനിർത്തുന്നു, തിരുവെഴുത്തുകൾ, പാരമ്പര്യം, സുന്നഹദോസുകളുടെ അധ്യാപന അധികാരം എന്നിവയെ യോജിപ്പുള്ള ഐക്യത്തിൽ നിലനിർത്തുന്നു.

വിവാദങ്ങൾ പരിഹരിക്കുന്നതിനുള്ള മാതൃക

നമ്മുടെ ചരിത്രത്തിലുടനീളം, സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ വിവാദങ്ങളെ നേരിട്ടിട്ടുണ്ട്—അരിയൻ വിവാദം, നെസ്തോറിയൻ വിവാദം, കൽക്കീദോൻ തർക്കം. ഓരോ സാഹചര്യത്തിലും, യെരുശലേം മാതൃക പിന്തുടരാൻ നാം ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്: സുന്നഹദോസായി ഒത്തുകൂടുക, തിരുവെഴുത്തുകൾ പരിശോധിക്കുക, പിതാക്കന്മാരുമായി കൂടിയാലോചിക്കുക, ആത്മാവിന്റെ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശം തേടുക, അപ്പസ്തോലിക വിശ്വാസം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന വിധികൾ പ്രസ്താവിക്കുക.

വിയോജിപ്പ് തന്നെ ഒരു പരാജയമല്ലെന്ന് യെരുശലേം സുന്നഹദോസ് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു—അപ്പസ്തോലന്മാർ "അങ്ങേയറ്റം വാദപ്രതിവാദങ്ങൾ" അനുഭവിച്ചു (അപ്പ. 15:7). വിയോജിപ്പുകളെ നാം എപ്രകാരം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് ഇവിടെ പ്രധാനം: ഭിന്നതയിലൂടെയോ വ്യക്തിപരമായ അഭിപ്രായപ്രകടനങ്ങളിലൂടെയോ അല്ല, മറിച്ച് സുന്നഹദോസ് പ്രക്രിയയ്ക്കും ആത്മാവിന്റെ നടത്തിപ്പിനും വിനയപൂർവ്വം കീഴ്പ്പെടുന്നതിലൂടെയാണ്.

യെരുശലേം സുന്നഹദോസിനെയും അതിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെയും കുറിച്ച് സുറിയാനി പിതാക്കന്മാർ ആഴത്തിൽ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. സഭയുടെ മഹാ ഇടയനായ വിശുദ്ധ അപ്രേം, സഭയെ എല്ലാ സത്യത്തിലേക്കും നയിക്കുന്നതിൽ ആത്മാവിന്റെ സജീവ സാന്നിധ്യത്തിന്റെ പ്രകടനമായി സുന്നഹദോസിനെ കണ്ടു. പത്രോസും യാക്കോബും പൗലോസും തമ്മിൽ കൈവരിച്ച യോജിപ്പ്, യഥാർത്ഥ ഐക്യം ഉണ്ടാകുന്നത് മാനുഷിക വിട്ടുവീഴ്ചയിൽ നിന്നല്ല, മറിച്ച് ദൈവിക ജ്ഞാനത്തിന് കീഴടങ്ങുന്നതിൽ നിന്നാണെന്ന് വിശുദ്ധ അപ്രേമിന് തെളിയിച്ചു കൊടുത്തു.

സെറൂഗിലെ മാർ യാക്കോബ് തന്റെ പ്രഭാഷണങ്ങളിൽ പലപ്പോഴും എക്യുമെനിക്കൽ അധികാരത്തിന്റെ മാതൃകയായി യെരുശലേം സുന്നഹദോസിനെ പരാമർശിച്ചിരുന്നു. അപ്പസ്തോലന്മാർ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം അധികാരത്തിൽ തീരുമാനിക്കാൻ തുനിയാതെ ആത്മാവിനായി കാത്തിരുന്നതുപോലെ, എല്ലാ തലമുറകളിലുമുള്ള സഭയും തന്റെ സുന്നഹദോസുകളിലും കൂടിയാലോചനകളിലും ദൈവിക മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശം തേടേണ്ടതുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം ഊന്നിപ്പറഞ്ഞു.

മഹാനായ ബാർ എബ്രായ (ഗ്രിഗോറിയോസ് ബാർ എബ്രായ), തന്റെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ രചനകളിൽ, സുന്നഹദോസിന്റെ രീതിശാസ്ത്രവും നിഗമനങ്ങളും വിശകലനം ചെയ്തു, സഭാജീവിതത്തിൽ ഉപദേശപരവും പ്രായോഗികവുമായ ചോദ്യങ്ങളെ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നതിനുള്ള കീഴ്‌വഴക്കങ്ങൾ അത് എങ്ങനെ സ്ഥാപിച്ചുവെന്ന് കാണിച്ചു. ദൈവശാസ്ത്രപരമായ തത്വവും (വിശ്വാസത്താൽ കൃപയാൽ രക്ഷ) അജപാലനപരമായ സംവേദനക്ഷമതയും (കൂട്ടായ്മ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള പ്രായോഗിക മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ) സുന്നഹദോസ് എങ്ങനെ സന്തുലിതമാക്കി എന്ന് അദ്ദേഹം പ്രത്യേകം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.

അലക്സാണ്ട്രിയായിലെ വിശുദ്ധ കൂറിലോസ്, ആരുടെ ക്രിസ്തുവിജ്ഞാനീയത്തെയാണോ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ സ്വീകരിക്കുന്നത്, ആത്മാവിന്റെ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശപ്രകാരം അപ്പസ്തോലന്മാർ യഥാർത്ഥ അധ്യാപന അധികാരം പ്രയോഗിച്ചുവെന്നതിനുള്ള തെളിവായി പലപ്പോഴും യെരുശലേം സുന്നഹദോസിനെ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചിരുന്നു. വിശുദ്ധ കൂറിലോസിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, ഈ അധികാരം അപ്പസ്തോലിക പിന്തുടർച്ചയിലൂടെ സഭയിലെ മെത്രാപ്പോലീത്തമാർക്ക് കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെട്ടു, അവർ അപ്പസ്തോലിക വിശ്വാസം സംരക്ഷിക്കാനും പ്രഖ്യാപിക്കാനുമായി സുന്നഹദോസുകളായി ഒത്തുകൂടുന്നു.

യെരുശലേം സുന്നഹദോസ് കേവലം ചരിത്രപരമായ ഒരു കൗതുകം മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ഇന്നത്തെ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ ജീവിക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. സമകാലിക വെല്ലുവിളികളെ അഭിമുഖീകരിക്കുമ്പോൾ—മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ലോകത്തിലെ ധാർമ്മികതയുടെ ചോദ്യങ്ങൾ, ആരാധനാ രീതികളെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾ, സഭാ ഭരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തീരുമാനങ്ങൾ—നാം മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശത്തിനായി യെരുശലേം മാതൃകയിലേക്ക് തിരിയുന്നു.

സുവിശേഷത്തിന്റെ പേരുകേട്ട് ബാഹ്യരൂപങ്ങളിൽ കർശനമായി പറ്റിനിൽക്കുകയോ (യഹൂദവൽക്കരിക്കുന്നവർ ചെയ്തതുപോലെ), സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ പേരിൽ എല്ലാ ഘടനയും പാരമ്പര്യവും ഉപേക്ഷിക്കുകയോ (ചില ദുർന്നടപ്പുകാർ പിന്നീട് ചെയ്തതുപോലെ) സഭ ചെയ്യരുതെന്ന് സുന്നഹദോസ് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. മറിച്ച്, വിശുദ്ധന്മാർക്ക് ഒരിക്കലായി ഭരമേൽപ്പിക്കപ്പെട്ട വിശ്വാസത്തിന് അനിവാര്യമായതെന്താണെന്നും വ്യത്യസ്ത കാലങ്ങൾക്കും സംസ്കാരങ്ങൾക്കും അനുയോജ്യമായതെന്താണെന്നും നാം വിവേചിച്ചറിയണം.

ഐക്യത്തിന്റെ പ്രാധാന്യവും സുന്നഹദോസ് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. വിവാദങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ നമ്മുടെ ആദ്യത്തെ ചിന്ത ഭിന്നതയോ പിളർപ്പോ ആകരുത്, മറിച്ച് സംഭാഷണവും പ്രാർത്ഥനയും സഭയുടെ മനസ്സ് തേടലും ആയിരിക്കണം. അപ്പസ്തോലന്മാർക്ക് വേണമെങ്കിൽ ഒരു "വിജാതിയ സഭ" യായും ഒരു "യഹൂദ സഭ" യായും വിഭജിക്കാമായിരുന്നു, എന്നാൽ അതിനുപകരം അവർ ക്രിസ്തുവിന്റെ ഏക ശരീരത്തെ സംരക്ഷിക്കാൻ പ്രയത്നിച്ചു. സത്യത്തിലുള്ള ഐക്യത്തോടുള്ള ഈ പ്രതിബദ്ധത നമ്മുടെ വിളിയായി തുടരുന്നു.

അവസാനമായി, സഭയിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ നിരന്തരമായ സാന്നിധ്യത്തിലുള്ള വിശ്വാസത്തിലേക്ക് സുന്നഹദോസ് നമ്മെ വിളിക്കുന്നു. പെന്തെക്കോസ്ത് നാളിൽ ഇറങ്ങിവന്ന ആത്മാവ്, സുന്നഹദോസുകളിലൂടെ സഭയെ સત್ಯത്തിലും വിശുദ്ധിയിലും കാത്തുസൂക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് തുടർന്നും നയിക്കുന്നു. നമ്മുടെ പോരാട്ടങ്ങളിലും ചോദ്യങ്ങളിലും നാം തനിച്ചല്ല—അപ്പസ്തോലന്മാരെ നയിച്ച അതേ ആത്മാവ് ഇപ്പോഴും നമ്മെ നയിക്കുന്നു.

യെരുശലേം സുന്നഹദോസ് നൂറ്റാണ്ടുകളിലൂടെ സഭയുടെ പാതയെ പ്രകാശിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ദീപസ്തംഭമായി നിലകൊള്ളുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ അദ്ധ്യക്ഷതയിൽ നടന്ന അപ്പസ്തോലന്മാരുടെയും മൂപ്പന്മാരുടെയും ആ പുണ്യ സമ്മേളനത്തിൽ, സഭ എപ്രകാരം പ്രവർത്തിക്കാൻ ഉദ്ദേശിച്ചുവോ അതുപോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് നാം കാണുന്നു—രൂപപ്പെട്ട സത്യത്തിന്റെ നെടുംതൂണും അടിസ്ഥാനവുമായ ക്രിസ്തുവിന്റെ ഏക ശരീരമായിട്ടല്ലാതെ, സ്വന്തം വ്യാഖ്യാനങ്ങളെ പിന്തുടരുന്ന ഒറ്റപ്പെട്ട വ്യക്തികളുടെ ഒരു കൂട്ടമായിട്ടല്ല.

അന്ത്യോഖ്യയുടെ അപ്പസ്തോലിക പാരമ്പര്യത്തിന്റെ അവകാശികളായ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയിലുള്ള ഞങ്ങൾക്ക്, യെരുശലേം സുന്നഹദോസിന് പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമുണ്ട്. അന്ത്യോഖ്യയിൽ നിന്നാണ് വിവാദം ഉയർന്നുവന്നത്, പ്രഖ്യാപനം ആദ്യമായി അയച്ചതും അന്ത്യോഖ്യയിലേക്കാണ്. ഈ അടിസ്ഥാനപരമായ സംഭവത്തിൽ നമ്മുടെ ആത്മീയ പൂർവ്വികർ നേരിട്ട് ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു, അതിലെ തത്വങ്ങൾ നമ്മുടെ സഭാ വീക്ഷണത്തെയും പ്രയോഗങ്ങളെയും രൂപപ്പെടുത്തുന്നത് തുടരുന്നു.

ഈ ആദ്യത്തെ അപ്പസ്തോലിക സുന്നഹദോസിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, അപ്പസ്തോലന്മാർക്ക് നൽകിയ ജ്ഞാനത്തിനും അവർ സംരക്ഷിച്ച ഐക്യത്തിനും അവർ സ്ഥാപിച്ച മാതൃകയ്ക്കും നാം ദൈവത്തിന് നന്ദി പറയുന്നു. സത്യത്തോടുള്ള അതേ പ്രതിബദ്ധതയും, ഐക്യത്തിനായുള്ള അതേ ആഗ്രഹവും, മിക്കവാറും രണ്ടായിരം വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് യെരുശലേമിലെ ആ വാഴ്ത്തപ്പെട്ട സമ്മേളനത്തെ വിശേഷിപ്പിച്ച പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശത്തോടുള്ള അതേ തുറന്ന മനസ്സും, നമ്മുടെ കാലഘട്ടത്തിലും നമുക്ക് ഉണ്ടാകുമാറാകട്ടെ.

സഭ ആത്മാവിനാൽ നയിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു, നയിക്കപ്പെടുന്നു, എപ്പോഴും നയിക്കപ്പെടും. പാതാളഗോപുരങ്ങൾ അവളെ ജയിക്കുകയില്ല. യെരുശലേം സുന്നഹദോസ് മുതൽ ഇന്നുവരെ, ക്രിസ്തു തന്റെ വാഗ്ദാനത്തോട് വിശ്വസ്തനായി തുടരുന്നു: "ഞാനോ ലോകാവസാനത്തോളം എല്ലാനാളും നിങ്ങളോടുകൂടെ ഉണ്ടു" (മത്തായി 28:20).

പിതാവിനും പുത്രനും പരിശുദ്ധാത്മാവിനും സ്തുതി,
ആദിമുതൽ ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും എന്നേക്കും. ആമേൻ.