മാർത്തോമാ സഭയുടെ രൂപീകരണം

മാർത്തോമാ പിളർപ്പിന്റെ ദുരന്തം മനസ്സിലാക്കണമെങ്കിൽ, ആദ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടത് — അല്ലെങ്കിൽ മനപ്പൂർവ്വം ഉപേക്ഷിച്ചത് — എന്താണെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയണം. കേരളത്തിലെ മലങ്കര ക്രിസ്ത്യാനികൾ അവരുടെ അപ്പൊസ്തോലിക ഉത്ഭവം വിശുദ്ധ തോമാശ്ലീഹായിൽ നിന്നാണ് കണ്ടെത്തുന്നത്. അവിച്ഛിന്നമായ പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച്, ക്രി.വ. 52-ൽ അദ്ദേഹം മലബാർ തീരത്ത് എത്തുകയും, ഏഴരപ്പള്ളികൾ സ്ഥാപിക്കുകയും, ഏഷ്യൻ മണ്ണിലെ ആദ്യത്തെ ക്രൈസ്തവ സമൂഹം ഇന്ത്യയിൽ സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതൊരു വെറും ഐതിഹ്യമല്ല, മറിച്ച് നൂറ്റാണ്ടുകളായുള്ള ആരാധനാക്രമത്തിലൂടെയും പ്രാർത്ഥനയിലൂടെയും ഈ ജനം കാത്തുസൂക്ഷിച്ച ജീവിക്കുന്ന ഓർമ്മയാണ്.

ഈ പുരാതന ഭാരതീയ ക്രിസ്ത്യാനികൾ തങ്ങളുടെ വിശ്വാസം കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിരുന്നത് അന്ത്യോക്യയിലെ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ പരിശുദ്ധമായ മടിത്തട്ടിലായിരുന്നു. ശിഷ്യന്മാർ ആദ്യമായി ക്രിസ്ത്യാനികൾ എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ട നഗരത്തിൽ (അപ്പൊസ്തല നടപടികൾ 11:26) പത്രോസ് ശ്ലീഹായാലും പൗലോസ് ശ്ലീഹായാലും സ്ഥാപിതമായ മാതൃസഭയായിരുന്നു ഇത്. മലങ്കര സഭയുടെ ആരാധനാ ഭാഷ പാശ്ചാത്യ സുറിയാനിയായിരുന്നു — നമ്മുടെ കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തു സംസാരിച്ചിരുന്ന അരമായ ഭാഷയോട് ഏറ്റവും അടുത്ത ഭാഷ. അവരുടെ ദൈവശാസ്ത്രം മഹാനായ സുറിയാനി പിതാക്കന്മാരുടേതായിരുന്നു: വി. അഫ്രേം, വി. യാക്കോബ് ബുർദാന, വി. സേവേറിയോസ്. അവരുടെ അനാഫോറ — വി. യാക്കോബ് ശ്ലീഹായുടെ തക്സ — ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ യെരൂശലേം സഭയിലേക്ക് വരെ നീളുന്ന ക്രൈസ്തവ ലോകത്തെ ഏറ്റവും പുരാതനമായ ആരാധനാക്രമമായിരുന്നു.

പതിനഞ്ചിലധികം നൂറ്റാണ്ടുകൾ ഈ വിശ്വസ്ത ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഈ അപ്പൊസ്തോലിക പാരമ്പര്യത്തിൽ ആരാധന നടത്തി വന്നു. അവർ വിശുദ്ധരെ വണങ്ങുകയും, പരേതർക്കായി പ്രാർത്ഥിക്കുകയും, ആദരവോടും ഭീതിയോടും കൂടി വിശുദ്ധ കുർബാന ആഘോഷിക്കുകയും ചെയ്തു. അന്ത്യോക്യൻ പാത്രിയർക്കീസിനെ അവരുടെ കാനോനികവും ആത്മീയവുമായ തലവനായി അംഗീകരിച്ചുപോന്നു. അവർ കാനോനികമായ എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും ഏക സത്യ അപ്പൊസ്തോലിക സഭയുടെ — സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭയുടെ — ഭാഗമായിരുന്നു.

ഈ പുരാതനവും പവിത്രവുമായ പാരമ്പര്യത്തിലേക്കാണ് പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് വിപ്ലവത്തിന്റെ കാറ്റ് അതിശക്തമായി വീശിയടിച്ചത്.

പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, ഇംഗ്ലണ്ടിൽ സ്ഥാപിതമായ ചർച്ച് മിഷണറി സൊസൈറ്റി (CMS) എന്ന ആംഗ്ലിക്കൻ ഇവാഞ്ചലിക്കൽ സംഘടന പൗരസ്ത്യ സഭകളിലേക്ക് തങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനം വ്യാപിപ്പിച്ചു. കേരളത്തിലെത്തിയ സി.എം.എസ് മിഷണറിമാർ അവർ പലപ്പോഴും സ്വയം അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നതുപോലെ വെറും അധ്യാപകരും സുഹൃത്തുക്കളുമായിരുന്നില്ല. പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് നവീകരണത്തിലൂടെ രൂപപ്പെട്ട ഒരു ദൈവശാസ്ത്ര അജണ്ടയുമായാണ് അവർ വന്നത് — അത് പുരാതനമായ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസവുമായി തികച്ചും പൊരുത്തപ്പെടാത്തതായിരുന്നു.

കേണൽ ജോൺ മക്കോളെയെപ്പോലുള്ളവർ ഈ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് വഴിതുറന്നു. പിന്നീട് ബെഞ്ചമിൻ ബെയ്‌ലിയും ജോസഫ് പീറ്റും കോട്ടയം പ്രദേശത്ത് വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു. അവർ സുറിയാനിയിലും മലയാളത്തിലും വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥങ്ങൾ അച്ചടിക്കുകയും കോട്ടയം സെമിനാരി സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ ഇതിനിടയിൽ അവർ ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസത്തിന് വിരുദ്ധമായ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ആശയങ്ങൾ നിശബ്ദമായി കുത്തിവെച്ചു.

ഈ ചരിത്രം പരിശോധിക്കുന്ന ഏതൊരു സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് പണ്ഡിതനും സി.എം.എസ് തന്ത്രം വ്യക്തമാണ്: ആഭ്യന്തര തർക്കങ്ങളാൽ ദുർബലമായതും അന്ത്യോക്യയിൽ നിന്ന് ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായി അകന്നുനിൽക്കുന്നതുമായ മലങ്കര സഭ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ കടന്നുകയറ്റത്തിന് എളുപ്പത്തിൽ ഇരയാകുമെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസത്തെ നേരിട്ട് എതിർക്കുന്നതിന് പകരം, അവർ വിദ്യാഭ്യാസവും അറിവും വാഗ്ദാനം ചെയ്തു — പകരമായി വിശ്വാസത്തിന്റെ ക്രമാനുഗതമായ മാറ്റം അവർ ലക്ഷ്യം വെച്ചു. ഇതൊരു ആത്മീയ അധിനിവേശമായിരുന്നു.

വിശുദ്ധന്മാരുടെ മധ്യസ്ഥ പ്രാർത്ഥനയെ "അന്ധവിശ്വാസം" എന്നും, പരേതർക്കായുള്ള പ്രാർത്ഥനയെ "ബൈബിൾ വിരുദ്ധം" എന്നും, കുരിശിനെ വണങ്ങുന്നതിനെ "വിഗ്രഹാരാധന" എന്നും, അന്ത്യോക്യൻ പാത്രിയർക്കീസിന്റെ അധികാരത്തെ "വിദേശാധിപത്യം" എന്നും അവർ പഠിപ്പിച്ചു. ചുരുക്കത്തിൽ, സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസത്തിന്റെ ഓരോ തൂണുകളെയും അവർ തകർത്തു. അത്തരത്തിൽ മിഷണറിമാരുടെ സ്വാധീനവലയത്തിൽ അകപ്പെട്ട സെമിനാരി വിദ്യാർത്ഥികളിൽ ഒരാളായിരുന്നു അബ്രഹാം മല്പാൻ.

കോട്ടയം പള്ളത്തെ ഒരു ബഹുമാനിക്കപ്പെടുന്ന കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച അബ്രഹാം മല്പാൻ (1796–1845), കോട്ടയം സെമിനാരിയിലെ പണ്ഡിതനായ അധ്യാപകനായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാണ്ഡിത്യം അനിഷേധ്യമായിരുന്നു, എന്നാൽ സി.എം.എസ് മിഷണറിമാരുമായുള്ള ദീർഘകാല ബന്ധം അദ്ദേഹത്തെ ഒരു അപകടകരമായ പാതയിലേക്ക് നയിച്ചു. ഇന്ത്യൻ ക്രിസ്ത്യാനിറ്റിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ചതിക്കുഴികളിൽ ഒന്നായിട്ടാണ് സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസികൾ ഇതിനെ കാണുന്നത്.

പരിശുദ്ധ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ അധികാരം, സഭയുടെ പ്രബോധനങ്ങൾ, വിശുദ്ധരുടെ മധ്യസ്ഥത, കൂദാശകളുടെ ദൈവശാസ്ത്രം എന്നിവയെ നിരാകരിക്കുന്ന പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ചിന്താഗതികൾ അദ്ദേഹം ഉൾക്കൊണ്ടു. കേരളത്തിൽ പതിനഞ്ച് നൂറ്റാണ്ടുകളായി വിശ്വസ്തതയോടെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിരുന്ന പാരമ്പര്യങ്ങൾ പരിഷ്കരിക്കപ്പെടേണ്ട തെറ്റുകളാണെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു.

സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് ദൈവശാസ്ത്ര വീക്ഷണത്തിൽ, ഇത് പ്രബുദ്ധതയല്ല, മറിച്ച് വിശ്വാസത്യാഗമായിരുന്നു. അബ്രഹാം മല്പാൻ സഭയ്ക്കുള്ളിലെ ഒരു മല്പാൻ (അധ്യാപകൻ) ആയിരുന്നു. തനിക്ക് ലഭിച്ച വിശ്വാസത്തെ മാറ്റം കൂടാതെ കൈമാറാനുള്ള വിശുദ്ധമായ ഉത്തരവാദിത്തം അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ നിന്ന് വിശുദ്ധരുടെ മധ്യസ്ഥതയും പരേതർക്കായുള്ള പ്രാർത്ഥനയും നീക്കം ചെയ്തപ്പോൾ, അദ്ദേഹം യഥാർത്ഥത്തിൽ തനിക്ക് ഏല്പിച്ചുതന്ന വിശുദ്ധ നിധിയെ വികൃതമാക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.

വിശുദ്ധ കുർബാനയിലെ അനധികൃത മാറ്റങ്ങൾ

അബ്രഹാം മല്പാൻ ചെയ്ത പ്രവർത്തികളുടെ ഗൗരവം എത്ര പറഞ്ഞാലും കുറഞ്ഞുപോവില്ല. വി. യാക്കോബ് ശ്ലീഹായുടെ തക്സ കേവലം മനുഷ്യനിർമ്മിതമായ പ്രാർത്ഥനകളല്ല. അത് പരിശുദ്ധാത്മാവിനാൽ സഭയ്ക്ക് നൽകപ്പെട്ടതും പൗരസ്ത്യ പിതാക്കന്മാരുടെ ജ്ഞാനത്താൽ സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടതുമാണ്. അതിലെ ഓരോ വാക്കിനും ഇരുപത് നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പ്രാർത്ഥനയുടെ കരുത്തുണ്ട്.

പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ആശയങ്ങളുടെ സ്വാധീനത്തിൽ, അബ്രഹാം മല്പാൻ വിശുദ്ധ കുർബാനയിൽ വെള്ളം ചേർക്കുന്നത് മാറ്റുകയും, ദൈവമാതാവായ മറിയത്തിന്റെ പേര് നീക്കം ചെയ്യുകയും, വിശുദ്ധന്മാരുടെ ഓർമ്മകൾ ഒഴിവാക്കുകയും ചെയ്തു. ഇത് ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസികളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരു വിശുദ്ധ പാപമായിരുന്നു (Sacrilege). ഈ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താൻ ഒരു പുരോഹിതനോ അധ്യാപകനോ വൈദികനോ സഭ അധികാരം നൽകിയിട്ടില്ല. മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താൻ പാത്രിയർക്കീസിന്റെ കീഴിലുള്ള കാനോനിക സുന്നഹദോസിന് മാത്രമേ അധികാരമുള്ളൂ. എന്നാൽ അബ്രഹാം മല്പാൻ സഭയുടെ ആകെ ജ്ഞാനത്തെക്കാൾ മുകളിലാണ് തന്റെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ബുദ്ധിയെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചത്.

പിന്നീട് മാർത്തോമാ സഭ രൂപം കൊള്ളുന്നതിലേക്ക് നയിച്ച പിളർപ്പിന്റെ ഔദ്യോഗിക തുടക്കം 1836-ലാണ്. ആ വർഷം മാവേലിക്കര പടിയോല എന്ന പേരിൽ ഒരു രേഖ അബ്രഹാം മല്പാനും കൂട്ടരും തയ്യാറാക്കി. സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് കാനോനിക നിയമപ്രകാരം, ഇന്ത്യൻ ക്രിസ്ത്യാനിറ്റിയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഭിന്നതയുടെ രേഖയാണിത.

അന്ത്യോക്യൻ പാത്രിയർക്കീസുമായുള്ള ബന്ധം വിച്ഛേദിക്കാനും മലങ്കര സഭയെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് രീതിയിൽ പുനഃക്രമീകരിക്കാനുമുള്ള താല്പര്യം ഈ പടിയോല പ്രകടിപ്പിച്ചു. ഇതൊരു തെറ്റുതിരുത്തലല്ല, മറിച്ച് നൂറ്റാണ്ടുകളായി തങ്ങളെ പോറ്റിവളർത്തിയ മാതൃസഭയിൽ നിന്നുള്ള ബോധപൂർവ്വമായ വേർപിരിയലായിരുന്നു.

വിശ്വാസികൾക്ക് വലിയ ഭൂരിപക്ഷവും ഈ മാറ്റങ്ങളെ എതിർത്തു. പാരമ്പര്യമായി കാത്തുപോരുന്ന വിശ്വാസവും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് മിഷണറിമാർ കൊണ്ടുവന്ന വിദേശ രൂപങ്ങളും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടമായി ഇത് മാറി. മലങ്കരയിലെ ബഹുഭൂരിപക്ഷം വിശ്വാസികളും പാത്രിയർക്കീസിനൊപ്പം ഉറച്ചുനിന്നു.

അബ്രഹാം മല്പാൻ 1845-ൽ അന്തരിച്ചു. പിന്നീട് നേതൃത്വം ഏറ്റെടുത്തത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനന്തരവനായ മാത്യൂസ് മാർ അത്താനാസ്യോസ് ആയിരുന്നു. മല്പാൻ തന്നെ അദ്ദേഹത്തെ അന്ത്യോക്യയിലേക്ക് അയച്ചു — മെത്രാനായി വാഴിക്കപ്പെടാൻ. അന്ത്യോക്യൻ പാത്രിയർക്കീസിന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് കൈവെപ്പ് സ്വീകരിച്ച അദ്ദേഹം പിന്നീട് തിരികെ വന്ന് അതേ അധികാരമുപയോഗിച്ച് സഭയ്ക്കുള്ളിൽ നവീകരണ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ശക്തമാക്കി. ഇത് കാനോനികമായ വലിയൊരു വഞ്ചനയായിരുന്നു. തനിക്ക് അധികാരം നൽകിയ സഭയുടെ വിശ്വാസത്തിന് വിരുദ്ധമായ കാര്യങ്ങൾക്കാണ് അദ്ദേഹം ആ അധികാരം ഉപയോഗിച്ചത്.

ബ്രിട്ടീഷ് സർക്കാരിന്റെ പിന്തുണയോടെ അദ്ദേഹം സഭയുടെ പള്ളികൾ പിടിച്ചെടുക്കാനും ഭരണാധികാരം സ്ഥാപിക്കാനും ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ 1876-ൽ പത്രോസ് തൃതീയൻ പാത്രിയർക്കീസ് മലങ്കരയിൽ നേരിട്ടെത്തുകയും മുളന്തുരുത്തി സുന്നഹദോസ് വിളിച്ചുകൂട്ടുകയും ചെയ്തതോടെ സഭയുടെ കാനോനികമായ അധികാരം പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു.

ഒരു വിശ്വസ്ത സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസി എന്ന നിലയിൽ, മാർത്തോമാ സഭയുടെ രൂപീകരണം വലിയൊരു നഷ്ടമായിട്ടാണ് നാം കാണുന്നത്. നമ്മുടെ സ്വന്തം കുടുംബാംഗങ്ങൾ മറ്റൊരു പാതയിലേക്ക് വഴിതെറ്റിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ ദുഃഖമാണിത്.

വിശുദ്ധ കുർബാന അതിന്റെ പൂർണ്ണമായ അർത്ഥത്തിൽ ആഘോഷിക്കാനുള്ള അവസരം മാർത്തോമാ സഭയിലെ വിശ്വാസികൾക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു. വിശുദ്ധ മറിയത്തോടും മറ്റ് വിശുദ്ധരോടും ചേർന്ന് നടത്തുന്ന ആ പ്രൗഢമായ ആരാധന അവർക്ക് അന്യമായി. അന്ത്യോക്യയുമായുള്ള അപ്പൊസ്തോലിക ബന്ധം അവർ ഉപേക്ഷിച്ചു. 1974-ഓടെ അവർ ആംഗ്ലിക്കൻ സഭയുമായി പൂർണ്ണ ബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു. ഇത് അബ്രഹാം മല്പാൻ തുടങ്ങിയ പാതയുടെ സ്വാഭാവികമായ അന്ത്യമായിരുന്നു. പരിശുദ്ധമായ പാരമ്പര്യത്തെ നിരാകരിച്ചാൽ എവിടെപ്പോയി നിൽക്കുമെന്ന് ഈ ചരിത്രം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.

മാർത്തോമാ സഭയുടെ രൂപീകരണം എന്നത് മലങ്കര സഭയുടെ ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടായ ഒരു മുറിവാണ്. ആധുനിക കാലത്തെ പല പ്രവണതകളും ഈ മുറിവിനെ കൂടുതൽ ആഴത്തിലാക്കുന്നു. എന്നാൽ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് സഭ ഇന്നും മാറ്റമില്ലാതെ നിൽക്കുന്നു — അപ്പൊസ്തോലന്മാരുടെ വിശ്വാസത്തിൽ, വിശുദ്ധരുടെ മധ്യസ്ഥതയിൽ, പരിശുദ്ധമായ കുർബാനയിൽ.

"നീ വീണിരിക്കുന്ന അവസ്ഥ ഓർത്തു മനസ്താപപ്പെട്ടു ആദ്യത്തെ പ്രവൃത്തികളെ ചെയ്ക." — വെളിപ്പാട് 2:5