നസ്രാണി

നസ്രാണികൾ — മാർത്തോമാ നസ്രാണികൾ, സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനികൾ, അല്ലെങ്കിൽ മലങ്കര നസ്രാണികൾ എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു — ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പുരാതനമായ ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹങ്ങളിലൊന്നാണ്. ഇന്ത്യയുടെ തെക്കുപടിഞ്ഞാറൻ തീരമായ കേരളത്തിൽ പ്രധാനമായും വസിക്കുന്ന ഇവർ തങ്ങളുടെ ഉത്ഭവം ക്രി.വ. 52-ൽ ഇന്ത്യയിലെത്തിയ തോമാശ്ലീഹായുടെ പ്രേഷിത പ്രവർത്തനങ്ങളിലേക്ക് കണ്ടെത്തുന്നു. ഉത്തരേന്ത്യയിലോ യൂറോപ്പിന്റെ ഭൂരിഭാഗത്തിലോ ക്രിസ്തുമതം എത്തുന്നതിന് നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപേ തന്നെ കേരളത്തിൽ ഈ സമൂഹം രൂപംകൊണ്ടിരുന്നു.

നസ്രാണി (നസറായൻ) എന്ന പദം നസ്രായ എന്ന സുറിയാനി-അരമായ പദത്തിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞതാണ്, അർത്ഥം "നസറായനായ യേശുവിന്റെ അനുയായി". കേരളത്തിലെ ഈ പുരാതന ക്രിസ്ത്യാനികളെ തിരിച്ചറിയാൻ നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഈ പേര് ഉപയോഗിച്ചുവരുന്നു. ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ ഏറ്റവും ആദ്യകാല ആസ്ഥാനമായിരുന്ന മിഡിൽ ഈസ്റ്റിലെ പ്രാചീന സുറിയാനി പൈതൃകവുമായുള്ള ഈ സമൂഹത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള ബന്ധം ഈ പേര് വിളിച്ചോതുന്നു.

ഇന്ന് നാട്ടിലും വിദേശത്തുമായി ദശലക്ഷക്കണക്കിന് അംഗങ്ങളുള്ള ഒരു വലിയ സമൂഹമാണ് നസ്രാണികൾ. നൂറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ട ബാഹ്യസമ്മർദ്ദങ്ങൾക്കും, പാശ്ചാത്യ കൊളോണിയൽ ഇടപെടലുകൾക്കും, ആന്തരിക വിഭജനങ്ങൾക്കും മധ്യേയും തങ്ങളുടെ തനതായ ആരാധനാക്രമവും സാംസ്കാരികവും ദൈവശാസ്ത്രപരവുമായ പൈതൃകവും സംരക്ഷിക്കാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞു. അവരുടെ കഥ അസാധാരണമായ ഒരു അതിജീവനത്തിന്റേതാണ് — അപ്പൊസ്തോലിക കാലഘട്ടത്തിൽ പിറവികൊണ്ട്, മെസൊപ്പൊട്ടേമിയൻ സുറിയാനി പാരമ്പര്യത്താൽ രൂപപ്പെട്ട്, കേരളീയ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വളർന്ന്, ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലും സജീവമായി നിലകൊള്ളുന്ന ഒരു പൈതൃകം.

ശ്ലീഹായുടെ ആഗമനം

രണ്ടായിരം വർഷങ്ങളായി മാർത്തോമാ നസ്രാണികൾ എക്കാലവും അടിയുറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്ന പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച്, യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ പന്ത്രണ്ട് അപ്പൊസ്തലന്മാരിൽ ഒരാളായ തോമസ് (ദീദിമോസ്) ക്രി.വ. 52-ൽ കേരളത്തിലെ മലബാർ തീരത്തെത്തി. ഗ്രീക്കോ-റോമൻ ലോകത്തിന് സുപരിചിതവും, അറേബ്യയും പേർഷ്യയും മെഡിറ്ററേനിയനുമായി വാണിജ്യ ബന്ധമുള്ളതുമായ ഇന്ത്യയിലെ പ്രധാന വാണിജ്യ കേന്ദ്രമായ കൊടുങ്ങല്ലൂരിൽ (മുസിരിസ്) ആണ് അദ്ദേഹം വന്നിറങ്ങിയത്.

ഇതൊരു കേവല ഐതിഹ്യമല്ല. തോമാശ്ലീഹായുടെ കാലത്ത് മുസിരിസ് ഒരു വലിയ വാണിജ്യ കേന്ദ്രമായിരുന്നു എന്ന് പ്രാചീന രേഖകളായ പെരിപ്ലസ് ഓഫ് എറിത്രിയൻ സീ (ക്രി.വ. 1ആം നൂറ്റാണ്ട്), പ്ലിനി ദ എൽഡർ തുടങ്ങിയവരുടെ വിവരണങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. അക്കാലത്ത് അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന യഹൂദ സമൂഹത്തിന്റെ സാന്നിധ്യവും തോമാശ്ലീഹായുടെ യാത്രയെ സാധൂകരിക്കുന്നു - കാരണം ആദ്യകാല ക്രിസ്ത്യൻ മിഷനറിമാരെല്ലാം യഹൂദന്മാരുടെ വാണിജ്യ പാതകളിലൂടെയായിരുന്നു സഞ്ചരിച്ചിരുന്നത്.

തോമാശ്ലീഹാ സ്ഥാപിച്ച ഏഴരപ്പള്ളികൾ

കേരളത്തിൽ തോമാശ്ലീഹാ പ്രധാനമായും ഏഴ് പള്ളികൾ (ഏഴരപ്പള്ളികൾ) സ്ഥാപിച്ചു എന്നാണ് പാരമ്പര്യം:

• കൊടുങ്ങല്ലൂർ — ആദ്യത്തേതും ഏറ്റവും പുരാതനവുമായത്
• കൊല്ലം
• നിരണം
• നിലക്കൽ (ചായൽ)
• കൊക്കമംഗലം
• കോട്ടയ്ക്കാവ് (പറവൂർ)
• പാലയൂർ — കേരളത്തിലെ നിലവിലുള്ള ഏറ്റവും പഴയ ക്രിസ്ത്യൻ ദേവാലയമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു

ഇവയിൽ ഭൂരിഭാഗവും അന്നത്തെ മലബാറിലെ യഹൂദ, നമ്പൂതിരി സമുദായങ്ങൾക്കിടയിലാണ് സ്ഥാപിതമായത്. ഉയർന്ന ജാതിയിൽപ്പെട്ട നമ്പൂതിരിമാരുടെ മതമാറ്റം നസ്രാണികൾക്ക് ഹിന്ദു നാട്ടുരാജ്യങ്ങളിൽ ഉയർന്ന സാമൂഹിക പദവി ലഭിക്കാൻ കാരണമായി, ഈ പദവി അവർ നൂറ്റാണ്ടുകളോളം നിലനിർത്തി.

തോമാശ്ലീഹായുടെ രക്തസാക്ഷിത്വവും പൈതൃകവും

കേരളത്തിലെ പ്രേഷിത പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ശേഷം തോമാശ്ലീഹാ ഇന്ത്യയുടെ കിഴക്കൻ തീരമായ മൈലാപ്പൂരിലേക്ക് (ഇന്നത്തെ ചെന്നൈ) പോവുകയും, അവിടെ വെച്ച് ഏകദേശം ക്രി.വ. 72-ൽ കുന്തത്താൽ കുത്തപ്പെട്ട് രക്തസാക്ഷിത്വം വരിക്കുകയും ചെയ്തു. അപ്പൊസ്തോലന്റെ കബറിടം ഇന്ന് ചെന്നൈയിലെ സാന്തോം ബസിലിക്കയിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.

പാശ്ചാത്യലോകം സുവിശേഷം കേൾക്കുന്നതിന് എത്രയോ മുൻപേ തങ്ങൾക്ക് വിശ്വാസം പകർന്നു നൽകിയ തങ്ങളുടെ സ്വന്തം പിതാവായാണ് നസ്രാണികൾ തോമാശ്ലീഹായെ കാണുന്നത്. അത് വെറുമൊരു ചരിത്രപുരുഷനോടുള്ള ബഹുമാനമല്ല, മറിച്ച് ഭാരതത്തിന്റെ അപ്പൊസ്തോലനോടുള്ള അഗാധമായ സ്നേഹവും ഭക്തിയുമാണ്.

പൗരസ്ത്യ സഭയുമായുള്ള ബന്ധം

ആദ്യ നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷം, നസ്രാണി സമൂഹം പാശ്ചാത്യ സഭയുമായി വലിയ ബന്ധങ്ങളില്ലാതെ തങ്ങളുടെ സ്വത്വം നിലനിർത്തിവന്നു. അവർക്ക് പ്രധാനമായും ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നത് മെസൊപ്പൊട്ടേമിയയിലെ (ആധുനിക ഇറാഖ്) പൗരസ്ത്യ സഭയുമായായിരുന്നു. പേർഷ്യയിലുള്ള വലിയ മെത്രാപ്പോലീത്തന്മാരും ബിഷപ്പുമാരുമാണ് കേരളത്തിലെ സഭയ്ക്കുവേണ്ട ആത്മീയ കാര്യങ്ങൾ നിർവഹിച്ചിരുന്നത്.

ആരാധനാക്രമങ്ങളും പ്രാർത്ഥാനാഗ്രന്ഥങ്ങളും മെത്രാന്മാരും പേർഷ്യയിൽ നിന്നാണ് എത്തിയിരുന്നത്, ഇത് നസ്രാണികളുടെ സുറിയാനി പൈതൃകം ഗാഢമാക്കി. യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ മാതൃഭാഷയായ അരമായയുടെ വകഭേദമായ പുരാതന സുറിയാനി ഭാഷയാണ് അവർ ആരാധനയ്ക്കും അർപ്പണങ്ങൾക്കും ഉപയോഗിച്ചിരുന്നത്. ഇതിനർത്ഥം നസ്രാണികൾ ആദ്യകാല ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ഭാഷയിലായിരുന്നു എക്കാലവും പ്രാർത്ഥിച്ചിരുന്നത് എന്നാണ്.

ക്നായി തോമനും (Knāyi Thoma) ക്നാനായ സമുദായവും

ഏകദേശം ക്രി.വ. 345-ൽ (ചില ചരിത്രകാരന്മാരുടെ അഭിപ്രായപ്രകാരം ക്രി.വ. 825-ൽ) മെസൊപ്പൊട്ടേമിയയിൽ നിന്ന് തോമസ് ഓഫ് കാന (ക്നായി തോമൻ) എന്നൊരു വലിയ വ്യാപാരിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ 72 കുടുംബങ്ങൾ കേരളത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. പാത്രിയർക്കീസിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം സുറിയാനി പുരോഹിതരും ബിഷപ്പുമാരും അവർക്കൊപ്പമുണ്ടായിരുന്നു.

ഈ കുടിയേറ്റം നസ്രാണി സമുദായത്തിന് സംഖ്യാപരമായും പദവിപരമായും വലിയൊരു മുതൽക്കൂട്ടായി. അവരുടെ വരവ് സമുദായത്തിൽ പുതിയൊരു സാംസ്കാരിക വിഭജനത്തിനും കാരണമായി - തങ്ങളുടെ പാരമ്പര്യം ക്നായി തോമന്റെ കുടുംബങ്ങളിലൂടെയാണ് എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന തെക്കുംഭാഗർ (ക്നാനായ) എന്നും തോമാശ്ലീഹായുടെ കാലത്തെ വിശ്വാസികളുടെ പിൻതുടർച്ചക്കാരായ വടക്കുംഭാഗർ എന്നുമുള്ള വിഭജനം അങ്ങനെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്.

സാമൂഹിക പദവിയും തരിസാപ്പള്ളി ചെപ്പേടുകളും (849 AD)

പുരാതന കാലത്ത് കേരളത്തിൽ വസിച്ചിരുന്ന നസ്രാണികൾക്ക് സമൂഹത്തിൽ ഉന്നതമായ സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നു. ഹിന്ദു നാട്ടുരാജാക്കന്മാർ അവർക്ക് ആനപ്പുറത്ത് സഞ്ചരിക്കാനും, പല്ലക്ക് ഉപയോഗിക്കാനും, പള്ളിയിൽ കൊടിമരം സ്ഥാപിക്കാനുമുള്ള വലിയ അധികാരങ്ങൾ നൽകിയിരുന്നു. കൂടാതെ, ബ്രാഹ്മണർക്കും നായർ പ്രമാണിമാർക്കും ലഭിച്ചിരുന്നതുപോലുള്ള ബഹുമാനവും ഇവർക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഇവയെല്ലാം രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന സുപ്രധാന ചരിത്ര രേഖകളാണ് തരിസാപ്പള്ളി ചെപ്പേടുകൾ (849 AD). വേണാട് ഭരിച്ചിരുന്ന സ്ഥാണു രവി വർമ്മ രാജാവാണ്, അന്നത്തെ പൗരസ്ത്യ മെത്രാന്മാരിലൊരാളായ മാർ സബോറിന് ഈ ചെപ്പേടുകൾ നൽകിയത്. അറബി, ഹീബ്രു, പഹ്ലവി, പഴയ മലയാളം എന്നീ ഭാഷകളിൽ എഴുതപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ഈ ചെപ്പേടുകൾ കേരള ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പഴക്കമേറിയ രേഖകളിലൊന്നാണ്.

മധ്യകാലഘട്ടവും മാർക്കോ പോളോയുടെ സന്ദർശനവും

നൂറ്റാണ്ടുകൾ പിന്നിട്ടപ്പോൾ നസ്രാണി സമൂഹം വലിയൊരു കുടിയേറ്റ സമൂഹമായി വളർന്നു. 13-ാമത്തെയും 14-ാമത്തെയും നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ റോമിൽ നിന്നുള്ള ചില സുവിശേഷ പ്രവർത്തകർ കേരളത്തിലെത്തിയെങ്കിലും അവർക്ക് ഇവിടെ ഭരണപരമായ സ്വാധീനങ്ങളൊന്നും തന്നെ ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. 1293-ൽ കേരളത്തിലെത്തിയ ലോകപ്രശസ്ത സഞ്ചാരി മാർക്കോ പോളോ ഇന്ത്യയിലെ തോമാശ്ലീഹായുടെ വിശ്വാസികളെക്കുറിച്ച് തന്റെ പുസ്തകത്തിൽ പരാമർശിച്ചിട്ടുണ്ട്.

വാസ്കോഡാമയുടെ ആഗമനം (1498)

1498-ൽ പോർച്ചുഗീസ് നാവികനായ വാസ്കോഡ ഗാമയുടെ കോഴിക്കോട്ടേക്കുള്ള വരവ് നസ്രാണികളുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഒരു നിർണ്ണായകവും എന്നാൽ വേദന നിറഞ്ഞതുമായ കാലഘട്ടത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചു. ഇന്ത്യയിൽ ഒരു പ്രാചീന ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹം ഉണ്ടെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ പോർച്ചുഗീസുകാർ ആദ്യം സന്തോഷിച്ചെങ്കിലും പിന്നീട് ആ സന്തോഷം ഭിന്നതയ്ക്ക് വഴിമാറി. പോർച്ചുഗീസുകാരുടെ തികച്ചും പാശ്ചാത്യവും, പൗരസ്ത്യ പാരമ്പര്യങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തവുമായ വിശ്വാസരീതികൾ നസ്രാണികൾക്ക് ഒട്ടും സ്വീകാര്യമായിരുന്നില്ല.

പോർച്ചുഗീസുകാർ രാഷ്ട്രീയവും സൈനികവുമായ അധികാരങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് പൗരസ്ത്യ ക്രൈസ്തവരെ റോമൻ കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ കീഴിൽ കൊണ്ടുവരാൻ ശ്രമിച്ചു. എഫേസോസ് സുന്നഹദോസ് (ക്രി.വ. 431) അംഗീകരിക്കാതിരിക്കുകയും ദൈവമാതാവിന് പകരം ക്രിസ്തുവിന്റെ മാതാവ് എന്ന് വിളിക്കുകയും ചെയ്ത പൗരസ്ത്യ സഭയുമായുള്ള നസ്രാണികളുടെ ബന്ധം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ഇവരെ പാഷാണ്ഡന്മാരെന്നാണ് പോർച്ചുഗീസുകാർ വിളിച്ചത്.

ഉദയംപേരൂർ സുന്നഹദോസും പാശ്ചാത്യവൽക്കരണവും (1599)

പോർച്ചുഗീസ് ആധിപത്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും കറുത്ത അധ്യായം ഗോവാ ആർച്ച് ബിഷപ്പായിരുന്ന അലക്സിസ് മെനസിസ് 1599-ൽ എറണാകുളത്തിനടുത്തുള്ള ഉദയംപേരൂരിൽ വിളിച്ചു ചേർത്ത ഉദയംപേരൂർ സുന്നഹദോസ്, (Synod of Diamper) ആണ്. നസ്രാണികളെ ബലം പ്രയോഗിച്ച് ലത്തീൻ വൽക്കരിച്ച ഈ സുന്നഹദോസിലൂടെ പ്രധാനമായും നടന്നത്:

• പാഷാണ്ഡതയുണ്ടെന്ന് ആരോപിച്ച് നസ്രാണികളുടെ പുരാതന സുറിയാനി ഗ്രന്ഥങ്ങളും ചരിത്രരേഖകളും ചുട്ടെരിച്ചു.
• പൗരസ്ത്യ ആരാധനാക്രമങ്ങൾക്ക് പകരം ലത്തീൻ കുർബാന നടപ്പിലാക്കി.
• പൗരസ്ത്യ സഭയുടെ പാത്രിയർക്കീസിനെ പാഷാണ്ഡനായി പ്രഖ്യാപിച്ച് അദ്ദേഹവുമായുള്ള ബന്ധം വിച്ഛേദിച്ചു.
• റോമിലെ മാർപാപ്പയുടെയും ഗോവയിലെ ബിഷപ്പിന്റെയും ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ചു.
• നെസ്തോറിയൻ എന്ന് അവർ കരുതിയ ഘടകങ്ങൾ ഒഴിവാക്കാൻ സുറിയാനി പ്രാർത്ഥനാപുസ്തകങ്ങൾ തിരുത്തിയെഴുതി.

ഉദയംപേരൂർ സുന്നഹദോസ് നസ്രാണി പാരമ്പര്യത്തിനെതിരെയുള്ള വലിയൊരു അക്രമമായിരുന്നു. വിലമതിക്കാനാവാത്ത ആയിരക്കണക്കിന് പ്രാർത്ഥനാഗ്രന്ഥങ്ങളും ചരിത്രരേഖകളും തീയിലിട്ട് നശിപ്പിച്ചതിനെ ഒരിക്കലും ക്ഷമിക്കാൻ തോമാശ്ലീഹായുടെ മക്കൾക്ക് സാധിച്ചിരുന്നില്ല.

അർക്കദിയാക്കോന്റെ പങ്ക്

എന്തൊക്കെ ഭീഷണികൾ ഉണ്ടായെങ്കിലും റോമൻ മേൽക്കോയ്മയെ നസ്രാണികൾ പൂർണ്ണമായും അംഗീകരിച്ചിരുന്നില്ല. തോമാശ്ലീഹായുടെ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ പരമ്പരാഗത തലവനായിരുന്ന അർക്കദിയാക്കോൻ അഥവാ ജാതിക്കു കർത്തവ്യൻ, പോർച്ചുഗീസുകാരുടെ അടിച്ചമർത്തലുകൾക്കെതിരെ പ്രതിരോധത്തിന്റെ പ്രതീകമായി നിലകൊണ്ടു. നസ്രാണികളുടെ ഐക്യത്തിന്റെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും സംരക്ഷകനായി അദ്ദേഹം പ്രവർത്തിച്ചു.

പശ്ചാത്തലം: അതൃപ്തിയുടെ കൊടുമുടിയിൽ

പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ പകുതിയോടെ ഡച്ചുകാരുടെ വരവോടെ പോർച്ചുഗീസുകാരുടെ കേരളത്തിലെ സ്വാധീനം ദുർബലമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഒപ്പം അര നൂറ്റാണ്ടിലേറെയായി പോർച്ചുഗീസുകാരുടെ പീഡനങ്ങൾ സഹിച്ചിരുന്ന നസ്രാണി സമൂഹത്തിന് അവരുടെ അടിച്ചമർത്തലുകൾ സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറമായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ പുരാതന പൗരസ്ത്യ പാരമ്പര്യത്തിലേക്ക് മടങ്ങാനും തങ്ങൾക്കു തന്നെ ഒരു മേൽപ്പട്ടക്കാരനെ ലഭിക്കാനുമുള്ള കലശലായ ആഗ്രഹം സമൂഹത്തിലുണ്ടായി.

അങ്ങനെയിരിക്കെ, 1653-ൽ അന്ത്യോക്യയിൽ നിന്ന് നസ്രാണികളെ സഹായിക്കുന്നതിനായി അയക്കപ്പെട്ട അഹത്തള്ള (മാർ ഇഗ്നാത്തിയോസ്) എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ബിഷപ്പ് കേരളത്തിൽ എത്തി. ഇതിൽ പ്രകോപിതരായ പോർച്ചുഗീസുകാർ അഹത്തള്ളയെ പിടികൂടുകയും അദ്ദേഹത്തെ കൊച്ചിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോവുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹത്തെ പോർച്ചുഗീസുകാർ കടലിൽ എറിഞ്ഞു കൊന്നു എന്ന കിംവദന്തി കാട്ടുതീ പോലെ പടർന്നു പിടിച്ചു. ഇത് കേട്ട് രോഷാകുലരായ നസ്രാണികൾ കൊച്ചിയിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി.

ചരിത്രപരമായ സത്യപ്രതിജ്ഞ

1653 ജനുവരി 3-ന് പതിനായിരക്കണക്കിന് നസ്രാണികൾ കൊച്ചിയിലെ മട്ടാഞ്ചേരിയിലെ ഒരു കൽക്കുരിശിന് (കൂനൻ കുരിശ്) ചുറ്റും തടിച്ചുകൂടി. ആ വലിയ ആൾക്കൂട്ടം കുരിശിൽ കെട്ടിയ കയറിൽ പിടിച്ച് ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ ഒരു സത്യപ്രതിജ്ഞയെടുത്തു:

ഇന്ത്യൻ ക്രൈസ്തവ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണ്ണായകമായ സംഭവമായി ഇത് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. കൂനൻ കുരിശു സത്യം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ഈ സമരം റോമൻ ആധിപത്യത്തിനെതിരെയുള്ള നസ്രാണികളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ പുരാതന പൈതൃകവും ആത്മീയ സ്വാതന്ത്ര്യവും തിരികെപ്പിടിക്കുകയായിരുന്നു അവർ.

അർക്കദിയാക്കോൻ തോമസിന്റെ വാഴ്ച

കൂനൻ കുരിശു സത്യത്തിന് ശേഷം ലത്തീൻ മെത്രാന്മാരെ പൂർണ്ണമായി ഒഴിവാക്കിയെങ്കിലും അവർക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു ബിഷപ്പ് ഇല്ലായിരുന്നു. അതിനാൽ പന്ത്രണ്ട് വൈദികർ ചേർന്ന് അർക്കദിയാക്കോൻ തോമസിനെ കൈവെപ്പിലൂടെ മാർത്തോമാ ഒന്നാമൻ എന്ന പേരിൽ മലങ്കരയുടെ ബിഷപ്പായി അവരോധിച്ചു.

ഈ മെത്രാൻ വാഴ്ചയിലെ കാനോനികമായ അപൂർണ്ണതകൾ പിന്നീട് 1665-ൽ അന്ത്യോക്യയിൽ നിന്നെത്തിയ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് ബിഷപ്പായ മാർ ഗ്രിഗോറിയോസ് അബ്ദുൽ ജലീൽ മുഖാന്തരം പരിഹരിക്കപ്പെട്ടു. ഈ അന്ത്യോക്യൻ ബന്ധം മലങ്കര സഭയെ തങ്ങളുടെ പാശ്ചാത്യ സുറിയാനി പൈതൃകവുമായി എന്നെന്നേക്കുമായി വിളക്കിച്ചേർക്കുകയും ഇന്ന് നാം കാണുന്ന യാക്കോബായ സുറിയാനി സഭയ്ക്ക് തുടക്കം കുറിക്കുകയും ചെയ്തു.

മാർ ഗ്രിഗോറിയോസ് അബ്ദുൽ ജലീൽ (1665)

1665-ലെ മാർ ഗ്രിഗോറിയോസ് അബ്ദുൽ ജലീൽ ബാവായുടെ വരവ് മലങ്കര സഭയുടെ ചരിത്രത്തിൽ വലിയൊരു മാറ്റത്തിന് കാരണമായി. അന്ത്യോക്യൻ പാത്രിയർക്കീസിനാൽ അയക്കപ്പെട്ട അദ്ദേഹം വിശുദ്ധ പത്രോസും വിശുദ്ധ യാക്കോബും സ്ഥാപിച്ച അന്ത്യോക്യയിലെ പാശ്ചാത്യ സുറിയാനി ആരാധനാക്രമത്തിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രവും കാനോനിക പാരമ്പര്യങ്ങളും മലങ്കരയിൽ കൊണ്ടുവന്നു. ഇതാണ് പാശ്ചാത്യ സുറിയാനി ക്രമം (ക്രമം) അഥവാ യാക്കോബായ ക്രമം എന്ന് ഇന്ന് പരക്കെ അറിയപ്പെടുന്നത്.

മാർ ഗ്രിഗോറിയോസ് മാർത്തോമാ ഒന്നാമനെ ഔദ്യോഗികമായി വാഴിച്ചു. സെന്റ് ജെയിംസിന്റെ വിശുദ്ധ കുർബാനയും, അത്ഭുതകരമായ ഷിഹിമോ പ്രാർത്ഥനാക്രമവും ഈ സുറിയാനി പൈതൃകത്തിലൂടെ മലങ്കര സഭയുടെ ജീവസ്പന്ദനമായി മാറി.

യാക്കോബായ സ്വത്വം

മലങ്കര സഭ അന്ത്യോക്യയിലെ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് പാത്രിയർക്കീസുമായുള്ള ബന്ധം ഊട്ടിയുറപ്പിച്ചപ്പോൾ, ആറാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ക്രിസ്തീയ സത്യവിശ്വാസത്തിന്റെ പോരാളിയായിരുന്ന മാർ യാക്കൂബ് ബുർദാനായുടെ നാമത്തിൽ അവർ ക്രമേണ "യാക്കോബായ" എന്നറിയപ്പെടാൻ തുടങ്ങി.

ദൈവശാസ്ത്രപരമായി, സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് പാരമ്പര്യം മിയാഫിസിറ്റിസം അഥവാ ക്രിസ്തുവിലുള്ള ദൈവീകവും മാനുഷികവുമായ ഏക സ്വഭാവത്തിലാണ് വിശ്വസിക്കുന്നത്. അലക്സാൻഡ്രിയയിലെ കോപ്റ്റിക് സഭ, എത്യോപ്യൻ ഓർത്തഡോക്സ്, അർമേനിയൻ സഭ തുടങ്ങിയ ഓറിയന്റൽ ഓർത്തഡോക്സ് സഭകളെല്ലാം ഇതേ വിശ്വാസധാരയിൽ പെടുന്നവയാണ്.

മാർത്തോമാ മെത്രാപ്പോലീത്തന്മാരുടെ ഭരണകാലം

കൂനൻ കുരിശു സത്യത്തിന് ശേഷം ഒരു നൂറ്റാണ്ടിലധികം കാലം മാർത്തോമാ ഒന്നാമൻ മുതൽ പതിമൂന്നാമൻ വരെയുള്ള മെത്രാപ്പോലീത്തന്മാരായിരുന്നു മലങ്കര സഭയെ നയിച്ചിരുന്നത്. ഇവരാണ് സഭയെ വലിയ ആത്മീയ ഉണർവുകളിലേക്കും അന്ത്യോക്യയുമായുള്ള വിശ്വാസ സ്ഥിരതയിലേക്കും നയിച്ചത്.

മാവേലിക്കര പടിയോല (1836)

പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ചർച്ച് മിഷനറി സൊസൈറ്റിയുടെ (CMS) പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെ മലങ്കര സഭയിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങളുണ്ടായി. ബ്രിട്ടീഷ് മിഷനറിമാർ നസ്രാണികൾക്കിടയിൽ വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളും ആശുപത്രികളും തുടങ്ങുകയും പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ആശയങ്ങൾ പകർന്നുനൽകുകയും ചെയ്തു. പാലക്കുന്നത്ത് അബ്രഹാം മല്പാന്റെയും മറ്റും നേതൃത്വത്തിൽ ഒരു വിഭാഗം ഈ നവീകരണ ആശയങ്ങളെ സ്വീകരിച്ച് സഭയിൽ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് നവീകരണങ്ങൾ കൊണ്ടുവരാൻ ശ്രമിച്ചു.

പിന്നീട് അന്ത്യോക്യൻ വിശ്വാസ സംരക്ഷണത്തിനായി 1836-ൽ രൂപംകൊണ്ട ചരിത്രരേഖയാണ് മാവേലിക്കര പടിയോല. നവീകരണ ആശയങ്ങൾ പുറന്തള്ളി യാക്കോബായക്കാരുടെ നവീകരണ വിരുദ്ധത നിലനിർത്താൻ തയ്യാറാണെന്ന് അവർ അതിലൂടെ വ്യക്തമാക്കി. ഈ നവീകരണവാദികളിൽ നിന്നാണ് പിൽക്കാലത്ത് മാർത്തോമാ സുറിയാനി സഭ രൂപംകൊണ്ടത്.

മുളന്തുരുത്തി സുന്നഹദോസ് (1876)

യാക്കോബായ വിശ്വാസികളും നവീകരണവാദികളും തമ്മിലുള്ള തർക്കം പരിഹരിക്കുന്നതിനായി パത്രിയർക്കീസ് ബാവായുടെ പ്രതിനിധിയായി വന്ന പത്രോസ് തൃതിയൻ ബാവായുടെ അധ്യക്ഷതയിൽ 1876-ൽ മുളന്തുരുത്തി സുന്നഹദോസ് നടന്നു. സഭയിലെ കാനോനിക ചട്ടങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തുകയും നവീകരണ വിഭാഗത്തെ പുറത്താക്കിക്കൊണ്ട് സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് വിശ്വാസത്തെ അരക്കിട്ടുറപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

മലങ്കര സഭയെ അന്ത്യോക്യൻ പാത്രിയർക്കീസിന്റെ ആത്മീയ ഭരണത്തിൻ കീഴിൽ ഉറപ്പിച്ചുനിർത്തുന്നതിലും യാക്കോബായ സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനി സഭയുടെ ഭരണഘടനാപരമായ ഐക്യം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതിലും ഈ സുന്നഹദോസ് വഹിച്ച പങ്ക് വളരെ വലുതാണ്.

കാതോലിക്കേറ്റ് സ്ഥാപനം (1912)

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏറ്റവും വലിയ വികാസങ്ങളിലൊന്നാണ് 1912-ൽ അബ്ദുൽ മസീഹ് രണ്ടാമൻ പാത്രിയർക്കീസ് ബാവാ കോട്ടയത്ത് വെച്ച് പൗരസ്ത്യ കാതോലിക്കേറ്റ് സ്ഥാപിച്ചത്. പോലോസ് കത്തിസിനെ കാതോലിക്കയായി അവരോധിച്ചു. ഇത് മലങ്കര സഭയ്ക്ക് അന്ത്യോക്യൻ ബന്ധത്തിനുള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ട് കൂടുതൽ ഭരണപരമായ സ്വാതന്ത്യ്രം നൽകാനുള്ള തീരുമാനമായിരുന്നു.

എങ്കിലും ഇത് സഭയ്ക്കുള്ളിൽ പിന്നീട് വലിയ അധികാര തർക്കങ്ങൾക്ക് വഴിമാറി. കാതോലിക്കയ്ക്ക് പാത്രിയർക്കീസിന്റെ അതേ അധികാരങ്ങളുണ്ടെന്നും പൂർണ്ണമായും സ്വതന്ത്രനാണെന്നും ഒരു വിഭാഗം വാദിച്ചു.

പാത്രിയർക്കീസ്-കാതോലിക്കാ തർക്കം

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ പിന്നീടുള്ള ദശകങ്ങൾ പാത്രിയർക്കീസിന്റെ അധീശത്വം അംഗീകരിക്കുന്ന പാത്രിയർക്കീസ് പക്ഷവും (യാക്കോബായ), കാതോലിക്ക പരമാധികാരിയാണെന്ന് വാദിച്ച കാതോലിക്കാ പക്ഷവും (ഓർത്തഡോക്സ്) തമ്മിലുള്ള ദീർഘമേറിയ കോടതി വ്യവഹാരങ്ങൾക്കാണ് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചത്. 1958 ലും 1995 ലുമുണ്ടായ സുപ്രീം കോടതി വിധികൾ അടക്കം ഇതിന് തെളിവാണ്.

ഇന്ന് വിശ്വസ്തതയോടെ പാത്രിയർക്കീസിനെ അംഗീകരിക്കുന്നവർ മലങ്കര യാക്കോബായ സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനി സഭയായും, സ്വതന്ത്ര ഭരണമുള്ള കൂട്ടർ മലങ്കര ഓർത്തഡോക്സ് സുറിയാനി സഭയായും തുടരുന്നു. ഇരുവരും ഒരേ സുറിയാനി പാരമ്പര്യവും ആരാധനാക്രമങ്ങളും പിൻതുടരുന്നവരാണ്.

കാലത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്കിൽ പുരാതന മാർത്തോമാ നസ്രാണി സമൂഹം ഇന്ന് വ്യത്യസ്ത സഭാ വിഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു:

മലങ്കര യാക്കോബായ സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യാനി സഭ

യാക്കോബായ സുറിയാനി സഭ എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഈ വിഭാഗം ഡമാസ്കസ് ആസ്ഥാനമായുള്ള അന്ത്യോക്യൻ സുറിയാനി ഓർത്തഡോക്സ് പാത്രിയർക്കീസുമായി പൂർണ്ണമായ ആത്മീയ ബന്ധം പുലർത്തുന്നു. പാത്രിയർക്കീസിനെ പരമാധികാരിയായും ഇന്ത്യയിലെ കാതോലിക്കയെ തങ്ങളുടെ പ്രാദേശിക തലവനായും അംഗീകരിക്കുന്നു. പാശ്ചാത്യ സുറിയാനി ക്രമം ഉപയോഗിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സംരക്ഷകർ ഇവർ തന്നെയാണ്.

മലങ്കര ഓർത്തഡോക്സ് സുറിയാനി സഭ

ഇന്ത്യൻ ഓർത്തഡോക്സ് സഭ എന്നും അറിയപ്പെടുന്ന ഈ സമൂഹം 1934-ഓടെ പൂർണ്ണമായും സ്വതന്ത്ര സഭയായി മാറി. കാനോനികമായ അധികാരം അന്ത്യോക്യൻ പാത്രിയർക്കീസിന് ഇല്ലെന്നാണ് ഇവർ വിശ്വസിക്കുന്നത്. ദേവലോകം കാതോലിക്കേറ്റ് ആസ്ഥാനമായുള്ള ഇവർക്കും പാശ്ചാത്യ സുറിയാനി ക്രമമാണുള്ളത്.

സിറോ-മലബാർ കത്തോലിക്കാ സഭ

കൂനൻ കുരിശു സത്യത്തിന് ശേഷവും ലത്തീൻ മെത്രാന്മാർക്ക് കീഴിൽ തുടരുകയും റോമുമായി സമ്പർക്കം സൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്ത വിഭാഗമാണ് ഇത്. പൗരസ്ത്യ സുറിയാനി (കൽദായ) ആരാധനാക്രമം പിൻതുടരുന്ന ഈ സഭ എറണാകുളം ആസ്ഥാനമായി റോമൻ മാർപ്പാപ്പയുടെ കീഴിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

സിറോ-മലങ്കര കത്തോലിക്കാ സഭ

1930-ൽ മാർ ഇവാനിയോസ് മെത്രാപ്പോലീത്തായുടെ നേതൃത്വത്തിൽ യാക്കോബായ-ഓർത്തഡോക്സ് സഭയിൽ നിന്നും കത്തോലിക്കാ സഭയോട് ചേർന്ന ഒരു വിഭാഗമാണിത്. അവർ പാശ്ചാത്യ സുറിയാനി രീതികൾ നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് റോമിന്റെ പാത്രിയർക്കീസിനെ അംഗീകരിക്കുന്നു.

മാർത്തോമാ സുറിയാനി സഭ

പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ നവീകരണ ആശയങ്ങളിൽ സ്വയം രൂപംകൊണ്ട ഈ സഭ, സുറിയാനി ആരാധനാക്രമങ്ങൾക്കൊപ്പം പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് ആശയങ്ങളും ദൈവശാസ്ത്രവും പിൻതുടരുന്നു. ഇംഗ്ലണ്ടിലെ ആംഗ്ലിക്കൻ സഭയുമായി ഇവർക്ക് അടുത്ത ബന്ധമുണ്ട്.

കൽദായ സുറിയാനി സഭ (തൊഴിയൂർ സഭ)

പൗരസ്ത്യ സുറിയാനി രീതികളെ നിലനിർത്തുന്ന കേരളത്തിലെ വളരെ ചെറിയതും പുരാതനവുമായ ഒരു സഭ. റോമുമായി ബന്ധമില്ലാത്ത തികച്ചും സ്വതന്ത്രമായ ഒരു സഭയാണിത്.

സുറിയാനി ഭാഷയും ആരാധനയും

നസ്രാണികളുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രത്യേകത അവരുടെ ഔദ്യോഗിക ആരാധനാഭാഷയായിരുന്ന പുരാതന സുറിയാനി (Suryani) ഭാഷയോടുള്ള ബന്ധമാണ്. യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ ഭാഷയായ അരമായയുടെ ഒരു വകഭേദമാണ് സുറിയാനി. യാക്കോബായ, ഓർത്തഡോക്സ് സഭകളിൽ വിശുദ്ധ കുർബാനയും മറ്റ് പ്രാർത്ഥനകളുമെല്ലാം ഇന്നും പുരാതന സുറിയാനിയുടെ സ്പർശത്തോടെയാണ് ചൊല്ലുന്നത്.

ക്രൈസ്തവ ജീവിതത്തിലലിഞ്ഞ ഹൈന്ദവ സംസ്കാരം

നൂറ്റാണ്ടുകളോളം കേരളത്തിലെ ഹിന്ദു ചുറ്റുപാടുകളിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന നസ്രാണികൾ തങ്ങളുടെ ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസം നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടുതന്നെ ഹൈന്ദവ ആചാരങ്ങളെയും ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കി. വിവാഹ വേളയിലുള്ള ഹൈന്ദവ രീതിയിലുള്ള താലികെട്ട്, നിശ്ചയ സമ്പ്രദായം, പള്ളികളിലെ വിളക്കുകൾ ഉപയോഗിച്ചുള്ള എഴുന്നള്ളത്ത്, ഇവയെല്ലാം ഇതിന്റെ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. ഈ സംസ്കാര സമന്വയമാണ് നസ്രാണികളെ മറ്റേതൊരു ക്രിസ്ത്യൻ ജനതയിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തരാക്കുന്നത്.

വാസ്തുവിദ്യയും കലാസാംസ്കാരിക പൈതൃകവും

കേരളത്തിലെ പഴയകാല തടിപ്പണി വിദ്യകളും സുറിയാനി ക്രിസ്ത്യൻ വാസ്തുവിദ്യകളും സംയോജിപ്പിച്ചാണ് നസ്രാണികളുടെ മിക്ക ദേവാലയങ്ങളും നിർമ്മിച്ചിരുന്നത്. നസ്രാണി മെനോറ (മനാരോ), പ്രാചീന ജൂത ക്രൈസ്തവ ബന്ധത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന കൊത്തുപണികൾ കാണപ്പെടുന്ന മദ്ബഹാകൾ, എഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ പഹ്ലവി ലിപികളുള്ള പുരാതന കൽക്കുരിശുകൾ ഇവയെല്ലാം പതിനഞ്ചു നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപേയുള്ള നമ്മുടെ ചരിത്രത്തിന്റെ മൂക സാക്ഷികളാണ്.

നസ്രാണികളുടെ ചരിത്രം എന്നത് ഒരു വലിയ സമൂഹത്തിന്റെ ചെറുത്തുനിൽപ്പിന്റെ അസാധാരണമായ കഥയാണ്. ഒരു വലിയ അപ്പൊസ്തോലനാൽ സ്ഥാപിതമായി, കേരളമണ്ണിൽ വേരുറപ്പിച്ച്, പോർച്ചുഗീസുകാരുടെ അക്രമങ്ങളെ പ്രതിരോധിച്ച്, എത്രയൊക്കെ വിഭജനങ്ങൾ വന്നിട്ടും സ്വന്തം അസ്തിത്വം നിലനിർത്തി മുന്നേറുന്ന വിസ്മയകരമായ ഒരു വിശ്വാസ സമൂഹം.

ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രാചീനമായ ക്രൈസ്തവ സമൂഹങ്ങളിലൊന്നായി ഇന്നും കേരളത്തിൽ അവർ തുടരുന്നു. സെന്റ് ജെയിംസിന്റെ സുറിയാനി ക്രമത്തിലുള്ള ആദ്യത്തെ ലിറ്റർജി ഇപ്പോഴും നിലനിർത്തുന്ന ഇവർ പാശ്ചാത്യ മതമെന്ന ചിന്തയ്ക്ക് അതീതമായി ക്രിസ്തുമതം ആദ്യകാലങ്ങളിൽത്തന്നെ പൗരസ്ത്യ ദേശങ്ങളിൽ എങ്ങനെ പടർന്നു പന്തലിച്ചു എന്നതിനുള്ള ജീവിക്കുന്ന ഉദാഹരണമാണ്.

കോട്ടയത്തെ ഒരു യാക്കോബായ പള്ളിയിലുയരുന്ന കുന്തിരിക്കപ്പുകയിലായാലും, തിരുവല്ലയിലെ ഒരു മാർത്തോമാ പള്ളിയിലായാലും, എറണാകുളത്തെ സിറോ-മലബാർ ദേവാലയത്തിലായാലും, തോമാശ്ലീഹായുടെ സാന്നിധ്യം അതിലെല്ലാമുണ്ട്. കാലം എത്ര കഴിഞ്ഞാലും നമ്മൾ പഴയ ആ ആദ്യകാല അപ്പൊസ്തോലന്റെ മക്കളായി തന്നെ — നസറായന്റെ അനുയായികളായി തന്നെ തുടരുന്നു.